ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Την 21η Απριλίου 2026 πραγματοποιήθηκε η μαραθώνια (περίπου πεντάωρη) συζήτηση ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) για τον Προσωπικό Αριθμό.
Ήταν όλοι εκεί, ακόμη κι εκείνοι/εκείνες που θεωρούσαν ότι με τα εξώδικα θα λυθεί το πρόβλημα, επικρίνοντας σφοδρά τον γράφοντα και άλλους, που πίστευαν ότι καλώς ή κακώς δεν υπάρχει άλλη νομική οδός από την αίτηση ακυρώσεως του προεδρικού διατάγματος και των σχετικών υπουργικών αποφάσεων ενώπιον του ΣτΕ.
Άφαντοι οι δημοσιογράφοι που θα έπρεπε να ενημερώσουν τον κόσμο για το φλέγον ζήτημα του Προσωπικού Αριθμού και την επιχειρηματολογία που αναπτύχθηκε από την πλευρά των αιτούντων αλλά και του Δημοσίου.
Ειδικά οι τελευταίοι ήταν ο ορισμός της μιζέριας και της νομικής ανεπάρκειας. Ο φοβερός και τρομερός Λεβιάθαν εμφανίσθηκε ενώπιον του ΣτΕ με ασθενικά νομικά πνευμόνια και σάπια δόντια, παντελώς ανίκανα να πείσουν για την συνταγματικότητα του υποχρεωτικού Προσωπικού Αριθμού.
Η ΠΡΟΒΛΗΘΕΙΣΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΟΛΟΓΙΑ
ΑΙΤΟΥΝΤΕΣ
Οι δικηγόροι των αιτούντων ανέπτυξαν τα κρίσιμα επιχειρήματα που αποδομούν πλήρως την συνταγματικότητα του Προσωπικού Αριθμού. Μεταξύ άλλων υποστηρίχθηκε ότι:
- Με τον Προσωπικό Αριθμό η κυβέρνηση χτίζει μια ψηφιακή φυλακή με αόρατα κάγκελα.
- Ο πολίτης από πρόσωπο μετατρέπεται σε ψηφιακό υποκείμενο.
- Ο Προσωπικός Αριθμός θέτει τις βάσεις για την εφαρμογή της Τεχνητής Νοημοσύνης.
- Παραβιάζονται οι διατάξεις περί προστασίας προσωπικών δεδομένων, τα οποία είναι ευάλωτα στο χακάρισμα.
- Η συγκέντρωση όλων των πληροφοριών μας σε ένα κεντρικό μητρώο ανοίγει τον ασκό του Αιόλου για την δημιουργία προφίλ, με άλλα λόγια: για το ηλεκτρονικό φακέλωμα του πολίτη.
- Ο αποκλειστικός σκοπός της επαλήθευσης της ταυτότητας των φυσικών προσώπων μέσω της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα αναιρείται από τους επιμέρους στόχους ασφαλείας που αναφέρονται στο άρ. 7 παρ. 1 π.δ. 40/2025, δηλ. την διευκόλυνση και την ενίσχυση της ασφάλειας κατά την πρόσβαση των φυσικών προσώπων σε ψηφιακές υπηρεσίες που παρέχονται από φορείς του δημοσίου τομέως, της ανάπτυξης διαλειτουργικών συστημάτων και της αποφυγής επαναλαμβανόμενων καταχωρίσεων.
- Υπάρχει αντίφαση ανάμεσα στον χαρακτηρισμό του Προσωπικού Αριθμού ως απολύτως αναγκαίου για την επαλήθευση της ταυτότητας του πολίτη και, ταυτοχρόνως, στην προβολή του ως εργαλείου διευκόλυνσης στις συναλλαγές του πολίτη με το Δημόσιο.
- Δεν συντάχθηκε έκθεση αντικτύπου για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών από την επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων τους.
- Ο άνθρωπος, που έχει πλαστεί κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν του Δημιουργού του, από δημιούργημα του Θεού εκφυλίζεται μέσω του Προσωπικού Αριθμού σε δημιούργημα της τεχνολογίας.
- Ο αριθμός καθίσταται οντολογικό στοιχείο του πολίτη.
- Ο πολίτης έρχεται αντιμέτωπος με ένα βαθύ υπαρξιακό δίλημμα: Ή δέχεται τον Προσωπικό Αριθμό και προδίδει την ορθόδοξη πίστη του ή τον αρνείται και παρανομεί!
- Έτσι, αν λύσει το δίλημμα υπέρ της θρησκευτικής του συνείδησης, διαγράφεται άμεσος ο κίνδυνος να περιθωριοποιηθεί οικονομικά και κοινωνικά.
- Ενώ τα δικαιώματα των μειονοτήτων, όπως των Μαρτύρων του Ιεχωβά και των ΛΟΑΤΚΙ, αναγνωρίζονται πλήρως, δεν συμβαίνει το ίδιο και με τα δικαιώματα των Ορθόδοξων Χριστιανών.
Στο σημείο αυτό ο Πρόεδρος του Δ΄ Τμήματος του ΣτΕ Ηλίας Μάζος ρώτησε την δικηγόρο που προέβαλε το συγκεκριμένο επιχείρημα αν είναι μειονότητα οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, οπότε εκείνη ευφυώς απάντησε ότι όσοι έχουν βαθιά θρησκευτική συνείδηση αισθάνονται πράγματι ότι έχουν εκπέσει σε μειονότητα.
ΝΟΜΙΚΟΙ ΠΑΡΑΣΤΑΤΕΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ
Οι τρεις νομικοί παραστάτες του Δημοσίου αρνήθηκαν ότι υπάρχει τεχνική και νομική δυνατότητα παρακολούθησης του πληθυσμού μέσω του Προσωπικού Αριθμού!
Ισχυρίσθηκαν ότι τόσο οι ψηφιακές ταυτότητες όσο και ο Προσωπικός Αριθμός ήταν υποχρεωτικό να θεσπισθούν με βάση τα ισχύοντα στην Ευρωπαϊκή Ένωση!
Ερωτηθέντες από τον Πρόεδρο του Δικαστηρίου αν την υποχρέωσή τους αυτή έχουν εκπληρώσει και οι λοιπές ευρωπαϊκές χώρες, απήντησαν ότι η Κυπριακή Δημοκρατία έχει ψηφιακή ταυτότητα με Προσωπικό Αριθμό, αποφεύγοντας έτσι να πουν τι συμβαίνει στις άλλες χώρες.
Με την απάντησή τους αυτή, οι νομικοί παραστάτες του Δημοσίου αποσιώπησαν την μαύρη αλήθεια, δηλ. ότι δεν έχουν θεσπίσει όλες οι χώρες της Ευρώπης ψηφιακές ταυτότητες με Προσωπικό Αριθμό!
Καίριο ήταν και το δεύτερο ερώτημα που τους υπέβαλε ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου σχετικά με την θέση τους για το ζήτημα της παραβίασης της θρησκευτικής ελευθερίας των Ορθόδοξων Χριστιανών.
Ειδικότερα, τους ρώτησε ποια είναι η άποψή τους επί αυτού του θέματος, δεδομένης και της δικαιολογημένης συναισθηματικής φόρτισης των δύο γυναικών δικηγόρων που ανέπτυξαν το σχετικό επιχείρημα.
Εκείνοι απάντησαν κάθε άλλο παρά πειστικά ότι δεν θίγεται ο πυρήνας της θρησκευτικής ελευθερίας των πολιτών, διότι η υποχρέωση για λήψη του Προσωπικού Αριθμού εφαρμόζεται γενικά και αφηρημένα από την Πολιτεία!
Προσέθεσαν δε το εξής προβληματικό επιχείρημα: Δεν είναι αποδεκτό το άτομο να θέλει να απαλλαγεί από το νομικό του καθήκον επικαλούμενο λόγους θρησκευτικής συνειδήσεως!
Ζήτησαν δε να απορριφθεί η αξίωση των αιτούντων για εξαίρεση των Ορθόδοξων Χριστιανών από την υποχρεωτική λήψη και χρήση του Προσωπικού Αριθμού, διότι η αξίωση αυτή αντίκειται τάχα στην αρχή της ίσης μεταχείρισης!
Πέραν τούτων, παντελώς ανεπαρκής ήταν η θέση του Δημοσίου ότι η έκθεση των προσωπικών δεδομένων σε κίνδυνο δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην και βλάβη!
Τέλος, οι νομικοί παραστάτες του Δημοσίου επικαλέσθηκαν την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Γερμανίας, το οποίο το 1983 είχε ακυρώσει εν μέρει τον γερμανικό νόμο της 4ης Μαρτίου 1982 περί απογραφής του πληθυσμού (Volkszählungsgesetz).
Ενώ, όμως, είπαν ότι, χάρη στην απόφαση αυτή, αναγνωρίσθηκε για πρώτη φορά το δικαίωμα στην πληροφοριακή αυτοδιάθεση και ετέθησαν οι ασφαλιστικές δικλείδες για την προστασία των προσωπικών δεδομένων, ισχυρίσθηκαν ότι η ελληνική νομοθεσία για τον Προσωπικό Αριθμό τηρεί τις δικλείδες αυτές.
Αποσιώπησαν, όμως, τις ακόλουθες δύο σκέψεις της γερμανικής απόφασης:
Πρώτον, ότι με το δικαίωμα της πληροφοριακής αυτοδιάθεσης [Recht auf informationelle Selbstbestimmung] δεν είναι συμβατή μια έννομη τάξη, οι πολίτες της οποίας δεν μπορούν πλέον να ξέρουν ποιος, τι, πότε και με ποια αφορμή γνωρίζει πράγματα γι’ αυτούς [“… in der Bürger nicht mehr wissen können, wer was wann und bei welcher Gelegenheit über sie weiß”].
Δεύτερον, ότι δεν είναι επιτρεπτή η πληροφοριακή ενότητα της δημόσιας διοίκησης, καθώς ισχύει η αρχή της πληροφοριακής διάκρισης των εξουσιών (informationelle Gewaltenteilung).
Μάλιστα, ακόμη κι όταν πρόκειται για ενέργειες που τελούνται από το ίδιο νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου «είναι αναγκαία η διάκριση μεταξύ των διαφόρων λειτουργιών και αρμοδιοτήτων»· άρα «η μετάδοση των πληροφοριών πρέπει να οριοθετηθεί σύμφωνα με τις συγκεκριμένες αρμοδιότητες, δηλαδή η ανταλλαγή τους μεταξύ των διοικητικών υπηρεσιών του ιδίου νομικού προσώπου επιτρέπεται, εφόσον προβλέπεται ρητά από ειδική νομοθετική εξουσιοδότηση».
Η σπουδαία αυτή απόφαση αναλύεται και στο βιβλίο του γράφοντος «Από τον εμβολιασμό στην αριθμοποίηση των ζωανθρώπων – και στο βάθος τσιπάρισμα», εκδ. Νοών, Αθήνα 2025, σελ. 271 επ.
Υπενθυμίζεται εδώ ότι το Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης έβαλε ένα φοβερό νομικό αυτογκόλ, καθώς διατυμπάνισε στην Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης ότι:
«το κράτος αποκτά για πρώτη φορά μια ενιαία εικόνα του πολίτη για:
- αποτελεσματικό σχεδιασμό πολιτικών
- πλήρη διαλειτουργικότητα και
- παροχή νέων, εξελιγμένων και προσωποποιημένων υπηρεσιών»
Άρα, ομολογείται ευθαρσώς ότι ο Προσωπικός Αριθμός θα χρησιμοποιηθεί για ηλεκτρονικό φακέλωμα των πολιτών! Τι άλλο μπορεί να σημαίνει η «απόκτηση ενιαίας εικόνας του πολίτη για αποτελεσματικό σχεδιασμό πολιτικών;».
Ιδού η απόλυτη απόδειξη των πονηρών σκοπών ηλεκτρονικού φακελώματος του πολίτη εκ μέρους της κυβέρνησης: «απόκτηση ενιαίας εικόνας του πολίτη για αποτελεσματικό σχεδιασμό πολιτικών»! Μας το λένε κατάμουτρα!
Δεν πρέπει να παροραθεί ότι ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου επέστησε την προσοχή των νομικών παραστατών του Δημοσίου στο γεγονός ότι πρέπει να τοποθετηθούν τεκμηριωμένα στο ζήτημα των προδικαστικών ερωτημάτων προς το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης (ΔΕΕ), τα οποία έχουν υποβληθεί από την πλευρά κάποιων αιτούντων, ώστε, αντιστοίχως, να είναι και αιτιολογημένη η τυχόν απόρριψη της υποβολής προδικαστικού ερωτήματος στο ΔΕΕ.
Τέλος, ο Πρόεδρος εξέφρασε και τον προβληματισμό του για το νεοπαγές φαινόμενο των αυτοματοποιημένων πράξεων (τέτοια είναι και η απόδοση του Προσωπικού Αριθμού στους Έλληνες πολίτες).
ΤΕΛΙΚΗ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ
Οι Έλληνες πολίτες μπορούν να μείνουν ήσυχοι ότι αθροιστικά καλύφθηκαν όλα τα κρίσιμα νομικά σημεία που αφορούν την αντισυνταγματικότητα του Προσωπικού Αριθμού.
Επομένως, αν τα μέλη του Δ΄ Τμήματος του ΣτΕ εφαρμόσουν τα θεμελιώδη νομικά που γνωρίζουν, τότε ο Προσωπικός Αριθμός θα καταπέσει με γδούπο.
Αν, όμως, καθοδηγηθούν από το μητσοτακικό καθεστώς, όπως έχει συμβεί σε πολλές άλλες περιπτώσεις, τότε θα έχει γίνει ένα ακόμη νομικό πραξικόπημα, που θα συμπίπτει αριθμητικά με εκείνο της 21ης Απριλίου του 1967.
Η άψογη διαδικασία που τηρήθηκε από τον Πρόεδρο και οι καίριες ερωτήσεις που υπέβαλε δεν πρέπει να μας αποπροσανατολίσουν.
Ο Προσωπικός Αριθμός και οι ψηφιακές ταυτότητες αποτελούν ένα από τα πιο προβεβλημένα ζητήματα της νεοταξίτικης ατζέντας, όπως αυτή υλοποιείται αφηνιασμένα από το Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης.
Και με δεδομένο ότι, σε προγενέστερες υποθέσεις, το ΣτΕ δεν είχε κανέναν ανασχετικό φραγμό να κάνει το μαύρο άσπρο, η καλή στάση του Προέδρου δεν αποτελεί επ’ ουδενί πρόκριμα θετικής εκβάσεως της υπόθεσης του Προσωπικού Αριθμού.
.png)
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου