DNA - Η ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΗ ΠΥΛΗ (Μέρος 2ο)

Γράφει ο Τηλεγραφητής Μετώπου 

 

(Διαβάστε το πρώτο μέρος ΕΔΩ) 

 

ΤΟ ΝΕΡΟ - Η ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

 

Α. Δομή και πολικότητα. 

 

Το μόριο του νερού (H₂O) έχει γωνιώδη δομή (H-O-H, 104.5°). Το οξυγόνο έλκει τα ηλεκτρόνια ισχυρότερα από το υδρογόνο, δημιουργώντας διπολικό μόριο με μερικά αρνητικό πόλο (Ο) και μερικά θετικούς πόλους (H). Ένας μικροσκοπικός μαγνήτης. Αυτό καθορίζει τη δημιουργία δεσμών υδρογόνου μεταξύ μορίων H₂O, ισχυρούς ανάλογα με την θερμοκρασία. 

 

Αυτή η γωνία, παράδοξη αφ' εαυτής, είναι η αιτία όλων των παραδόξων που χαρακτηρίζουν -μόνον- το νερό. Από την πολικότητα του μορίου, στους δεσμούς υδρογόνου, και από αυτούς στα πάντα που ακολουθούν παρακάτω.

 

Αυτή η πολικότητα επιτρέπει στα μόρια νερού να έλκονται μεταξύ τους — και με κάθε πολωμένο μόριο — με δεσμούς υδρογόνου (hydrogen bonds): ασθενείς, αλλά αρκετοί ώστε να προσδώσουν στο νερό τις ξεχωριστές ιδιότητές του:

 

► Η μεταβολή πυκνότητας από 4°C έως 0°C (Εικ. 2) 

► Η τάση επιφάνειας, και άρα το τριχοειδές φαινόμενο

► Το σημείο βρασμού — ασυνήθιστα υψηλό (100°C αντί για περίπου -60°C) 

► Το σημείο πήξης — ασυνήθιστα υψηλό (0°C αντί για περίπου -90°C), με κρυστάλλωση που αρχίζει ήδη στους 4°C και ταυτόχρονη μείωση πυκνότητας της στερεάς φάσης (πάγος που επιπλέει) 

► Η θερμική χωρητικότητα, ιδιαζόντως μεγάλη 

► Η ικανότητα να διαλύει όλα τα ομοίως ηλεκτροστατικά πολωμένα μόρια 

► Η ποικιλία κρυστάλλωσης υπό συνθήκες αραιού νεφελώματος (νυφάδες)

 

Β. Νερό-Πάγος και Κλίμα

 

Ο πάγος που καθορίζει την γήινη ζωή: 

 

Ο πάγος έχει πυκνότητα ~9% μικρότερη από το υγρό νερό, άρα επιπλέει. Καλύπτει την επιφάνεια ως μονωτικό στρώμα, και κάτω από αυτόν, στους ~4°C, η θαλάσσια ζωή ευδοκιμεί ανενόχλητη. Αν ο πάγος βυθιζόταν, η ιστορία της ζωής στη Γη θα ήταν διαφορετική.

 

Ο απλουστευμένος κύκλος του νερού: (βλ. Εικ.3) 

 

Το νερό δεν χάνεται ποτέ — αλλάζει μορφή και τόπο αδιάκοπα, κινούμενο από την ενέργεια του Ήλιου: εξάτμιση, διαπνοή, συμπύκνωση, κατακρήμνιση, απορροή, διήθηση και πάλι από την αρχή. Ένας αέναος κύκλος που τρέχει δισεκατομμύρια χρόνια χωρίς διακοπή. 

 

Το κλιματικό παιχνίδι H₂O & CO₂: 

 

Το H₂O και το CO₂ παίζουν μαζί το κλιματικό παιχνίδι από τότε που υπάρχει ατμόσφαιρα. Ο υδρατμός (~2% του αέρα, κυριαρχεί 60-70% του φαινομένου θερμοκηπίου), το CO₂ ακολουθεί (~0,04% του αέρα, δευτερεύων παράγοντας, (20-25% του φαινομένου θερμοκηπίου), αλλά το ένα χωρίς το άλλο δεν έχει νόημα: 

 

Το CO₂ διαλύεται στο νερό, το νερό μεταφέρει τον άνθρακα, ο κύκλος τους είναι αδιαχώριστος. Δύο μόρια, ένα παιχνίδι, δισεκατομμύρια χρόνια. 

Γιατί να αλλάξει τώρα;

 

Το “κλιματικό παιχνίδι” είναι έξω από το θέμα μας. Παρ' όλ' αυτά, εξέθεσα συνοπτικά τα παραπάνω ως έναυσμα για οποιονδήποτε “περίεργο” αναγνώστη.

 

Γ. Το άγνωστο νερό.

 

Ως εδώ ήταν η “πεπατημένη” φυσικοχημεία. Αλλά το νερό κρύβει ακόμα διαστάσεις, που η επιστήμη μόλις αρχίζει να αγγίζει — και που αφορά άμεσα το DNA.

 

Το “φιλόμουσο” νερό.

 

Τη δεκαετία του '90, ο Ιάπωνας ερευνητής Masaru Emoto έδειξε ότι κατά την κρυστάλλωση των νιφάδων, που είχαν προηγουμένως εκτεθεί σε διάφορες μουσικές και ακουστικά ερεθίσματα, ακολουθούσαν, ανάλογα με το ερέθισμα που είχαν δεχτεί, διαφορετικά “γεωμετρικά μοτίβα”, που φωτογράφιζε. Μάλιστα, όσο ωραιότερη η μουσική, τόσο “φαντακτερότερο” το οπτικό μοτίβο. 

 

H επιστημονική κοινότητα τα κράτησε σε απόσταση, αλλά υπάρχουν σχετικές αναφορές στο PubMed. Tα ερωτηματικά που άνοιξε ο Emoto δεν κλείνουν τόσο απλά, και δείχνουν μια “παράξενη απομνημόνευση” του νερού, που θα επαναδιατυπωθεί και θα μας απασχολήσει πολύ περισσότερο παρακάτω.

 

Το νερό απομνημονεύει;

  

Ο Gerald Pollack (Univ. of Washington) ανακάλυψε (2003) ότι το νερό σε επαφή με υδρόφιλες επιφάνειες — όπως οι μεμβράνες και το DNA — δεν συμπεριφέρεται ως κοινό H₂O. Σχηματίζει μια δομημένη ζώνη, την λεγόμενη “περιοχή εξαίρεσης” (EZ water - Exclusion zone ), που συμπεριφέρεται σχεδόν ως γέλη (gel), με ιδιότητες που θυμίζουν ελεγχόμενη όσμωση, και την ονόμασε “4η κατάσταση του νερού”. 

(Long-range forces extending from polymer-gel surfaces)

 

Το φαινόμενο αναπαράγεται εύκολα («The Fourth Phase of Water» 2013) 

Τι ακριβώς το προκαλεί και τι σημαίνει βιολογικά παραμένει ανοιχτό ερώτημα. 

 

Ο Jacques Benveniste (1988), πριν τον Pollack, είχε τολμήσει να δημοσιεύσει στο Nature (Nature, 333: 816–818 -1988) ότι το νερό «θυμάται» μόρια που φιλοξένησε, ακόμα και όταν αυτά έχουν ακραία αραιωθεί, πέραν κάθε ανιχνευσιμότητας. Ο Benveniste καταστράφηκε επαγγελματικά. 

 

Χρόνια αργότερα, ο Luc Montagnier — Νόμπελ Ιατρικής για τον HIV,2008— ανέλαβε συνειδητά τη σκυτάλη (2005). Ο Montagnier ισχυρίστηκε (2009) ότι DNA (παθογόνων) σε υψηλές αραιώσεις εκπέμπει συγκεκριμένες ραδιοσυχνότητες (ηλεκτρομαγνητικά σήματα) που το νερό “αποθηκεύει” και μεταδίδει. (Electromagnetic signals are produced by aqueous nanostructures derived from bacterial DNA sequences)

 

Η επιστημονική κοινότητα τον απομόνωσε. Το Νόμπελ δεν τον προστάτευσε.

Τα πειράματά του, που ξεκίνησαν με την συσκευή του Benveniste, δεν “αναπαράχθηκαν αξιόπιστα”. Αλλά η ερώτηση παραμένει ανοιχτή και ενοχλητική.

Αν το νερό έχει δομή, μνήμη, ή έστω λειτουργική πληροφορία, τότε στο υδατικό περιβάλλον του DNA, δεν είναι απλώς δομικό στοιχείο.

Είναι μέτοχος του παιχνιδιού, αν όχι ενισχυτής.

 

Δ. Κατακλείδα 

 

Το νερό στο DNA εχει έναν ρόλο βαθύτερο από χημεία και εδώ η επιστήμη μόλις τώρα -κυριολεκτικα 2025- ενεργοποιήθηκε.

 

Στην "κβαντική βιολογία" είναι ένα πεδίο που μόλις γεννιέται και για το οποίο γράφονται ήδη πολλά. Ερευνά πώς τα βιολογικά συστήματα εκμεταλλεύονται κβαντικά φαινόμενα όπως η κβαντική συνοχή (quantum coherence), η κβαντική διαπλοκή (quantum entanglement) και η σήραγγα ηλεκτρονίων/πρωτονίων (Proton/electron tunneling) σε συνθήκες κυττάρου. Κάτι που θεωρητικά «δεν πρέπει να γίνεται» σε τόσο θορυβώδες, υγρό, θερμό περιβάλλον. 

Και όμως — στη φυτική φωτοσύνθεση έχει ήδη καταγραφεί. 

 

Το νερό, ως EZ water, ίσως να είναι το μέσο που επιτρέπει αυτή τη συνοχή να επιβιώνει αρκετά ώστε να έχει βιολογική σημασία. Κι αν το νερό δεν είναι μόνο μέσο αλλά και φορέας πληροφορίας — όπως υπονοούν Benveniste και Montagnier — τότε ανοίγει ένα παράθυρο που η επίσημη επιστήμη προτιμά να κρατά κλειστό: 

το DNA δεν επικοινωνεί μόνο χημικά. Επικοινωνεί και ηλεκτρομαγνητικά — μέσω ΚΑΙ του νερού που το περιβάλλει. 

 

Παράλογο; Ίσως. 

Αναπόδεικτο; Ακόμα. 

 

Αλλά και η κβαντική μηχανική φάνηκε παράλογη στον Αϊνστάιν. 

Το κύτταρο δεν είναι απλώς «σάκος με χημικά». 

Είναι ένα σύστημα όπου η ύλη, το νερό και η πληροφορία μπλέκονται με τρόπους που μόλις αρχίζουμε να φανταζόμαστε.

Share