Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
«ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΧΟΜΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 2-1-1994]
(Β 289) [β΄έκδοσις]
Η Κυριακή προ των Φώτων, αγαπητοί μου, η σημερινή, δηλαδή, Κυριακή, είναι προδρομική της μεγάλης εορτής των Θεοφανείων. Όπως η επομένη Κυριακή, η Κυριακή μετά τα Φώτα, είναι η Κυριακή η οποία δίδει τον απόηχον της εορτής των Θεοφανείων. Αυτό συμβαίνει όποτε έχομε ένα πολύ μεγάλο γεγονός. Όπως έχομε Κυριακή προ των Χριστουγέννων και Κυριακή μετά τα Χριστούγεννα. Γι'αυτό και η Εκκλησία μας φροντίζει να θέσει εγκαίρως το φυσικόν πλαίσιον της εορτής, που είναι η παρουσία και το Βάπτισμα του Ιωάννου του Βαπτιστού. Εξάλλου, έτσι ακούσαμε τη σημερινή ευαγγελική περικοπή. Και αυτό το πλαίσιον αποτελείται από τα εξής κύρια στοιχεία.
Το πρώτον. Ο προφητευθείς προφήτης. Ο Ιωάννης· ο οποίος προεφητεύθη. Δεύτερον. Είναι το περιεχόμενον του κηρύγματος του προφητευθέντος προφήτου. Και τρίτον είναι το Βάπτισμα σαν έκφρασις του περιεχομένου του κηρύγματος του προφήτου Ιωάννου.
Όταν κάποτε, αγαπητοί, ήθελε ο Θεός να επικοινωνήσει με τον Αδάμ μέσα εις τον Παράδεισον, δεν εχρειάζετο καμία προετοιμασία. Φαίνεται δε ότι πολύ συχνά, αν όχι κάθε μέρα, ο Θεός Λόγος, γιατί Αυτός ομιλεί, γιατί Αυτός είναι ο κατασκευαστής του Αδάμ και της Εύας, επεσκέπτετο τον Αδάμ. Η όλη σκηνή, η όλη διήγησις δείχνει ότι δεν ήταν η μόνη και μοναδική περίπτωση που επισκέπτεται ο Θεός τον Αδάμ και τον ελέγχει: «Πού είσαι, Αδάμ;». Δεν εχρειάζετο, όπως σας είπα, καμία προετοιμασία εκ μέρους του Αδάμ. Όπως ακριβώς ένας επισκέπτης μας μάς χτυπά την πόρτα, δεν μας ειδοποίησε πότε θα έρθει, είναι γνωστός, αν θέλετε, είναι πολύ γνωστός, είναι γείτονας, είναι συγγενής, δεν κάνομε καμία ιδιαιτέρα προετοιμασία και του ανοίγομε την πόρτα, ἅμα τῷ κρούσματι· όταν μας χτυπήσει την πόρτα, του ανοίγομε την πόρτα.
Η κτίσις ήτο τότε όπως εξήλθε από τα χέρια του Δημιουργού της και δεν εμεσολάβη κανένα εμπόδιον. Ήτο δε ανά πάσα στιγμή έτοιμη η Δημιουργία να δεχθεί τον Δημιουργόν της. Μετά, όμως, από την πτώσιν των Πρωτοπλάστων, τα πράγματα άλλαξαν. Η αμαρτία γίνεται τώρα εμπόδιον μιας θεοφανείας μέσα εις την κτίσιν. Προκειμένου, όμως, να γίνει μια θεοφανεία, γίνεται μία προπαρασκευή, μία προετοιμασία. Επί παραδείγματι, ο Αβραάμ, για να δεχθεί την μεγάλη αποκάλυψη του Θεού, προβαίνει σε επιμελημένες, καθ’ υπόδειξιν πάντα του Θεού, θυσίες. Επιμελημένες θυσίες. Για να γίνει δεκτή η επίσκεψις του Θεού, που θα του πει ποιο θα είναι το μέλλον του και το μέλλον του λαού που θα βγει, θα εξέλθει από τον Αβραάμ.
Ακόμη, ο λαός του Ισραήλ, ετοιμάζεται τρεις ημέρες και εξαγνίζεται, προκειμένου να δεχθεί την θεοφανεία επάνω εις το Σινά. Ο δε Μωυσής μένει 40 ημέρες νηστικός. Δεν τρώγει τίποτε! Νηστεύει 40 ημέρες προκειμένου να αντιμετωπίσει, να δει, να σταθεί μπροστά εις αυτήν την θεοφανεία. Το ίδιο συμβαίνει και εις τον προφήτην Ηλίαν, επάνω εις το Χωρήβ, μια άλλη κορυφή του Σινά.
Πολύ παραπάνω έπρεπε τώρα να γίνει προετοιμασία δια την προσωπική, πλέον, συνάντηση του Θεού ως Ενανθρωπήσαντος, με τον αμαρτήσαντα λαό Του ή τον αμαρτάνοντα λαό Του. Έπρεπε να γίνει προετοιμασία. Γι’ αυτήν, λοιπόν, την προετοιμασία αποστέλλεται ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, ο μοναδικά, όπως σας είπα προηγουμένως, προφητευόμενος. Ο μοναδικά στην Αγία Γραφή. Δύο πρόσωπα προφητεύονται στην Παλαιά Διαθήκη περί τον Ιησούν Χριστόν, περί τον Ενανθρωπήσαντα Θεόν Λόγον. Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής και η Θεοτόκος. Μόνο αυτά τα δύο πρόσωπα. Τίποτα άλλο. Κανείς άλλος. Η προφητεία γι’ αυτόν, τον Ιωάννη, αποκαλύπτει ταυτοχρόνως και την ταυτότητα Εκείνου που θα υπεδέχετο. Θα το δούμε.
Ακούστε τι λέγει ο προφήτης Μαλαχίας ή, καλύτερα, τι λέγει ο Μάρκος, παίρνοντας την προφητεία από τον προφήτη Μαλαχία, στο τρίτο κεφάλαιο ο πρώτος στίχος: «Ὡς γέγραπται ἐν τοῖς προφήταις –λέγει ο Μάρκος- ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω τὸν ἄγγελόν μου πρὸ προσώπου σου, ὃς κατασκευάσει τὴν ὁδόν σου ἔμπροσθέν σου». Δηλαδή, «όπως είναι γραμμένο στους προφήτες», γιατί; Γιατί κι άλλοι προφήται προεφήτευσαν εκτός του Μαλαχίου, τον ερχομό του Ιωάννου του Βαπτιστού. «Ἰδοὺ», «να», λέει, «ἐγὼ ἀποστέλλω τὸν ἄγγελόν μου πρὸ προσώπου σου», «στέλλω τον αγγελιοφόρο μου». Προσέξτε μάλιστα αυτήν την προφητεία. «Προ προσώπου σου». Ως να είναι λοιπόν δύο. «Εγώ αποστέλλω τον αγγελιοφόρο Μου, μπροστά από Σένα». Ποιος ομιλεί; Ο Πατήρ προς τον Υιόν. Όπως μας το διατυπώνει ο Μάρκος. -«ὃς (:ο οποίος), κατασκευάσει τὴν ὁδόν σου ἔμπροσθέν σου». «Κατασκευάσει» θα πει: «θα διαμορφώσει, θα προλειάνει την οδόν Σου, το περπάτημά Σου». Όχι ακριβώς περπάτημα. Αλλά «τον τρόπον με τον οποίον θα αποδεχθούν πλέον οι πιστοί το κήρυγμά Σου, οι άνθρωποι, το κήρυγμά Σου, ἔμπροσθέν σου, μπροστά σου». Η προφητεία, σας είπα, είναι από το 3ο κεφάλαιο του Μαλαχίου.
Αλλά για να δούμε πώς διατυπώνει την προφητεία αυτή ο Μαλαχίας, κατά τη μετάφραση των Εβδομήκοντα: «Ἰδοὺ ἐγὼ –λέει ο Μαλαχίας- ἐξαποστέλλω τὸν ἄγγελόν μου –τι γράφει ο Μάρκος; ‘’τὸν ἄγγελόν μου πρὸ προσώπου σου ‘’- ἰδοὺ ἐγὼ ἐξαποστέλλω τὸν ἄγγελόν μου καὶ ἐπιβλέψεται ὁδὸν πρὸ προσώπου μου». Εδώ ποιος ομιλεί; Όχι ο Πατήρ προς τον Υιόν. Ομιλεί ο Υιός για λογαριασμό Του. Γι΄αυτό λέγει: «Να, Εγώ στέλνω τον αγγελιοφόρο μου, ο οποίος θα επιβλέψει, θα φροντίσει, θα επιμεληθεί την οδόν προ προσώπου μου, πρὸ ἐμοῦ».
Όταν το κείμενο του Μαλαχίου γράφει: «πρό προσώπου μου» ομιλεί προφανώς εδώ Ποιος; Ο Γιαχβέ, ο Κύριος. Ποιο πρόσωπο; Το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος. Εκεί ομιλεί. Όταν γράφει ο Μάρκος: «πρὸ προσώπου σου» ταυτίζει μεν αυτό το «μου» του Μαλαχίου με το «σου» το δικό του, το ίδιο είναι. Και προφανώς είναι ο Ιησούς Χριστός. Φαίνεται, λοιπόν, καθαρά και εις τον Μαλαχία εις τον Μάρκον ότι πρόκειται περί του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδος, ο Οποίος ενανθρωπίζει. Και είναι ο Ιησούς. Έτσι, λοιπόν, φαίνεται ότι Αυτός που έρχεται είναι ο Γιαχβέ, είναι ο Κύριος. Προσέξατέ το, είναι πολύ σημαντικό.
Αλλά ταυτοχρόνως και διακρίνει αυτά τα δύο πρόσωπα, διότι στον Μάρκο, κάποιος ομιλεί, προς κάποιον άλλον, όπως σας είπα, Ποιος είναι Αυτός που ομιλεί; Είναι ο Πατήρ. Προς ποιον ομιλεί; Προς τον Μεσσία, προς το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος. Έτσι έχομε ταύτισιν ουσίας και διάκρισιν προσώπων, Πατρός και Υιού. Πράγμα σύνηθες εις την Γραφήν. Είναι καταπληκτικό! Πώς φαίνεται δε ο Υιός στην Παλαιά Διαθήκη. Πώς φαίνεται. Κι ότι είναι ο Ιησούς είναι ο Γιαχβέ, ο Κύριος, δηλαδή, του Ισραήλ. Ο Ιησούς Χριστός είναι ο Κύριος του Ισραήλ. Καταπληκτικό! Αλλά και ο αποστελλόμενος, ο Γιαχβέ, είναι ο Κύριος της Παλαιάς Διαθήκης. Αυτός είναι ο Κύριος. Ελάτε τώρα να μου βγάλετε την Παλαιά Διαθήκη και να μου πείτε αν μπορεί να σταθεί η Καινή Διαθήκη. Απορώ και εξίσταμαι, αγραμματοσύνη υπερμεγέθης, εκείνοι οι οποίοι -κι ας είναι θεολόγοι, δεν ξέρω ποιοι μπορεί να είναι και σοφοί και σπουδαίοι-οι οποίοι βάζουν στην άκρη την Παλαιά Διαθήκη. Δεν μπορώ να το καταλάβω!
Εξάλλου, συνεχίζει ο Μαλαχίας και λέει -Προσέξτε τώρα εδώ ένα άλλο σημείο. Είναι ευθύς παρακάτω- : «Καὶ ἐξαίφνης(:ξαφνικά) ἥξει (:θα έλθει) εἰς τὸν ναὸν ἑαυτοῦ Κύριος (:θα έλθει ο Κύριος εις τον ναόν Του), ὃν ὑμεῖς ζητεῖτε(:Εκείνον τον οποίον σεις ζητάτε), καὶ ὁ ἄγγελος τῆς διαθήκης, ὃν ὑμεῖς θέλετε(:και αυτός θα είναι ‘’ὁ ἄγγελος τῆς διαθήκης’’, ο αγγελιαφόρος της διαθήκης, τον Οποίον εσείς θέλετε -Όπως το είχε προφητεύσει ο Μωυσής. Είναι στο Δευτερονόμιον) ·ἰδοὺ ἔρχεται (:να, έρχεται), λέγει Κύριος παντοκράτωρ». Είναι καταπληκτικό! Ακούστε: «Και ξαφνικά θα έλθει ο Κύριος, στον δικό Του ναό». Ποιος είναι Αυτός που θα έλθει στον δικό Του ναό; Στον ναό του Σολομώντος. Στον ναό Του. Είναι ο Ενανθρωπήσας Θεός. Ο Ιησούς Χριστός. Γι'αυτό με εξουσία έρχεται και βγάζει τους κολλυβιστάς, τους εμπόρους ζώων κ.λπ. κρατώντας μαστίγιον, λέγοντας: «Ἐποιήσατε τὸν οἶκον τοῦ Πατρός μου, οἶκον ἐμπορίου καὶ ληστῶν». Γιατί; Γιατί είναι δικός Του ο οίκος, είναι δικός Του. Είδατε; Έρχεται ο Κύριος στον δικό Του τον ναό. Α, ώστε, λοιπόν, ο Ιησούς είναι Κύριος, είναι ο Γιαχβέ, είναι ο Κύριος του Ισραήλ. Γιατί λέει: «ἐξαίφνης ἥξει»; Γιατί θα ‘ρθει ξαφνικά; Δια το άσημον της εισόδου Του εις την Ιστορίαν. Αυτόν τον δρόμον διάλεξε. Ταπεινά στη Βηθλεέμ γεννήθηκε, σε ένα παχνί, μέσα σε ένα στάβλο.
Τι σημαίνει «ὃν ὑμεῖς ζητεῖτε»; «Τον οποίον εσείς ζητάτε». Οι Εβραίοι, είναι γνωστό, ανέμεναν τον Μεσσία. Αλλά για να απαλλαγούν από τα ιστορικά τους δεινά, τις αλλεπάλληλες κακουχίες των, αιχμαλωσίες των, αποδεκατίσεις των κ.λπ. Και συνεπώς έτσι Τον ζητούσαν επί επιπέδου ξένου από το θέλημα του Θεού. Γι'αυτό και δεν Τον ανεγνώρισαν. Νόμισαν ότι είναι εθνικός Μεσσίας. Γι'αυτό και δεν Τον ανεγνώρισαν. Είναι κι αυτό σημείον.
Ο Ιωάννης λέγεται «ἄγγελος», «αγγελιοφόρος», γι'αυτό και η εικονογραφία τον βάζει με φτερά, δεν είχε φτερά φυσικά, αλλά για να δηλωθεί ότι είναι άγγελος Κυρίου, δηλαδή αγγελιοφόρος. Και ο ερχόμενος Κύριος, ο Γιαχβέ, ο Κύριος, ο Ιησούς Χριστός, λέγεται ομοίως «ἄγγελος διαθήκης». Προσέξτε αυτό το σημείο. Ο Ιωάννης είναι συνεπώς «ἄγγελος ἀγγέλου». Αγγέλλει τον ερχομό του αγγέλου της διαθήκης. Ο Χριστός είναι ο άγγελος της διαθήκης. Εκείνος ο Οποίος θα συνάψει τη διαθήκη μεταξύ Θεού και ανθρώπων. Γι'αυτό και λέγεται ο Χριστός από τον Ησαΐα: «ὁ μεγάλης βουλῆς ἄγγελος». «Ο αγγελιαφόρος της Μεγάλης Βουλής του Πατρός». Ακριβέστερα, του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.
Και ποιο το περιεχόμενον, παρακαλώ, του κηρύγματος του Ιωάννου; Εδώ παρατίθεται μια νέα προφητεία από τον Ησαΐα· που είναι γραμμένη στο 40ό κεφάλαιο, στον τρίτο στίχο: «Φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ –βλέπετε κι ο Ησαΐας προφητεύει τον Ιωάννην τον Βαπτιστήν- ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου, εὐθείας ποιεῖτε τὰς τρίβους αὐτοῦ». Θα πει: «Μια φωνή…» -Ακούστε που είναι ασύντακτο. Θα έπρεπε να πει: «Φωνὴ βοώσης ἐν τῇ ἐρήμῳ» . Δεν λέει «φωνή βοώσης», αλλά λέει: «φωνή βοῶντος». Δεν είναι ασύντακτον; Αλλά είναι η φωνή κάποιου που φωνάζει. Συνεπώς είναι πρόσωπον. Θα το δούμε γιατί. «Ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου. Κάνετε ίσια τα μονοπάτια αυτού για να έρθει να σας συναντήσει». Ποια είναι αυτή η φωνή; Ο Ιωάννης. Δεν αναφέρεται ο άνθρωπος· «βοῶντος ἀνθρώπου», που βοά. Αλλά η φωνή. Γιατί; Για να φανεί η διαφορά του Κυρίου από τον δούλον. «Τι είμαι εγώ, ο Ιωάννης;», θα έλεγε. «Δεν είμαι ικανός να λύσω τα κορδόνια των παπουτσιών Του. Ποιος είμαι εγώ; Μια φωνή είμαι εγώ. Μια φωνή. Ενός ανθρώπου· μια φωνή».
Και τι λέγει ο Ιωάννης; «Ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου». Το βασικό κήρυγμα του Ιωάννου είναι αυτό. Δύο σημεία είναι: «Ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου» και, δεύτερον: «Αυτός είναι ο Μεσσίας». Αυτό είναι όλο το κήρυγμα, όλη η αποστολή του Ιωάννου. Όλα τα άλλα, όπως θα το δούμε παρακάτω, «ἐπερώτων οἱ ὄχλοι αὐτόν : «Τι να κάνομε για να σωθούμε; Πώς να υποδεχθούμε τον Μεσσία;». Και λέγει πολλά. «Και με πολλά λόγια», λέγει ο Ευαγγελιστής, «παρηγορούσε τον λαό». Αλλά αυτά δεν είναι παρά ανάλυσις αυτών των δύο στοιχείων. «Ἑτοιμάσατε», λοιπόν, «τὴν ὁδὸν Κυρίου». Ναι. Αλλά ο Κύριος είπε ότι είναι η οδός. Συνεπώς σημαίνει: «Ετοιμάσατε τον Μεσσία στις καρδιές σας».
Και ποια είναι αυτή η ετοιμασία; Πρώτον. Το να δειχθεί εις τον λαόν, έργον που ήταν, βεβαίως, του Ιωάννου, ποιος είναι Αυτός ο Μεσσίας. Δεύτερον. Ο λαός, με τα αφυπνιστικά κηρύγματα του Προδρόμου, όφειλε να λειάνει τα κακοτράχαλα μονοπάτια της καρδιάς, δια της μετανοίας, πράγμα που θα το έκανε αυτό φανερό, το βάπτισμα του Ιωάννου. Είναι γνωστό ότι τον πλησιάζουν τελώναι, στρατιώται και λαός και ρωτούν τι να κάνουν: «Καὶ ἐπηρώτων αὐτὸν οἱ ὄχλοι λέγοντες· τί οὖν ποιήσομεν; (:Τι να κάνομε;). Ἀποκριθεὶς δὲ λέγει αὐτοῖς· ὁ ἔχων δύο χιτῶνας μεταδότω τῷ μὴ ἔχοντι (:Έχεις δύο χιτώνες; -Ο ‘’χιτώνας’’ είναι το από μέσα. Το απέξω λέγεται ‘’ιμάτιον’’ - Έχεις δηλαδή δυο πουκαμίσες; -Να το πω έτσι- Δώσε τον έναν σε εκείνο που δεν έχει) καὶ ὁ ἔχων βρώματα ὁμοίως ποιείτω (:και αυτός που έχει περισσεύματα φαγητών, να κάνει το ίδιο)».
«Ἦλθον δὲ καὶ τελῶναι βαπτισθῆναι, καὶ εἶπον πρὸς αὐτόν· διδάσκαλε, τί ποιήσομεν; (:Τον ερωτούν οι τελώναι). Ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτούς· μηδὲν πλέον παρὰ τὸ διατεταγμένον ὑμῖν πράσσετε (:μην κάνετε τίποτα παραπάνω από εκείνο το οποίο είσαστε… έχετε δεχθεί διαταγή, εντολή. Τι; Τόσο φόρο θα πάρεις. Όχι περισσότερο)». Αλλά τι έκαναν οι Τελώναι; Γι'αυτό εθεωρούντο φοβερά αμαρτωλοί. Έπνιγαν τους ανθρώπους λέγοντας: «Θα μου δώσεις τόσα, γιατί θα σε καταγγείλω ότι έκανες απόκρυψη των προϊόντων σου και δεν προσφέρεις φόρο. Ότι είσαι φοροφυγάς». Και συνεπώς… «ελαδώνοντο», ας μου επιτραπεί η λέξις, οι τελώναι και επλούτιζαν εις βάρος του λαού. Τι λέει τώρα ο Ιωάννης; «Το καθήκον σας θα κάνετε. Τι λέει ο νόμος; Τόσο θα εισπράξετε. Τίποτα περισσότερο». «Μη λαδώνεστε», ως να τους έλεγε· με συγχωρείτε για την έκφραση.
«Ἐπηρώτων δὲ αὐτὸν καὶ στρατευόμενοι λέγοντες (:κι εκείνοι οι οποίοι ήσαν στρατιώται)· καὶ ἡμεῖς τί ποιήσομεν;». Στρατιώται όχι Ρωμαίοι. Ήταν ένα είδος εθνοφυλακής εβραϊκής καταγωγής, που επεστρατεύοντο, βεβαίως, από τους Ρωμαίους, δια να επιτηρούν την τάξη, ένα είδος χωροφυλάκων. Αλλά ήσαν, όμως, Εβραίοι αυτοί. Γιατί αλλιώτικα θα ήταν ακατανόητο να πάνε να τον ρωτήσουν τι να κάνουν οι Ρωμαίοι στρατιώται, οι οποίοι βεβαίως δεν επίστευαν εις τον αληθινόν Θεόν. «Καὶ ἡμεῖς τί ποιήσομεν; (: Κι εμείς τι να κάνομε;). Καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· μηδένα συκοφαντήσητε μηδὲ διασείσητε (:κανέναν να μη συκοφαντήσετε, για να πάρετε λάδωμα κι εσείς)». «Διασείω» ξέρετε τι θα πει; «Να σε πιάσω και να σε κουνάω». «Θα δώσεις τόσα!». Αυτό θα πει «διασείω». Το «πνίγω» έβαζαν τον αντίχειρα εδώ στον λαιμό από κάτω, στο καρύδι και «ἔπνιγεν αὐτόν», λέει. Δηλαδή :«Θα μου δώσεις… θα σε πνίξω. Θα μου δώσεις αυτά που θέλω. Θα σε πνίξω!». Τι λέγει εδώ ο άγιος Ιωάννης; Κανέναν να μην συκοφαντήσετε· πάτε και πείτε ότι είναι φοροφυγάς κ.λπ. Ούτε να κουνάτε τον άλλον)· ἀρκεῖσθε τοῖς ὀψωνίοις ὑμῶν (: Να αρκείσθε μόνον στον στρατιωτικό μισθό σας. Τίποτε άλλο)».
Ακόμη προσπαθεί ο Ιωάννης να τους βγάλει την νοοτροπία ότι ούτως ή άλλως, που πίστευαν ότι θα σωθούν, λέγοντας ότι «εμείς έχομε τον Αβραάμ πατέρα, κι επειδή ο Αβραάμ ευηρέστησε εις τον Θεόν, θέλει δεν θέλει ο Θεός, εμάς θα μας σώσει». «Όχι», λέει ο Ιωάννης. «Μὴ ἄρξησθε λέγειν ἐν ἑαυτοῖς (:Μην αρχίσετε να λέτε στον εαυτόν σας) πατέρα ἔχομεν τὸν ᾿Αβραάμ (:ότι πατέρα έχομε τον Αβραάμ και συνεπώς εμείς θα πάρομε τους καρπούς της δικής του αγιοσύνης)· λέγω γὰρ ὑμῖν (:σας βεβαιώνω) ὅτι δύναται ὁ Θεὸς ἐκ τῶν λίθων τούτων ἐγεῖραι τέκνα τῷ ᾿Αβραάμ». Και έγινε πράγματι. Οι «λίθοι» ήσαν οι εθνικοί. Έκανε παιδιά Του ο Θεός τους εθνικούς· την «εκκλησία των Εθνών». Και οι Εβραίοι μείναν και απολιθώθηκαν. Είναι καταπληκτικό!.
Τι ήταν το βάπτισμα του Ιωάννου; Καταρχάς ήταν έκφρασις, επισφράγισις και φανέρωσις της μετανοίας. Ότι πράγματι είχαν μετανοήσει. Ήταν βάπτισμα μετανοίας. Ήτο μία προπαίδευσις και εις την πίστιν. Ότι αποδεχόμεθα ότι έρχεται ο Μεσσίας. Διότι το διέταξε ο Θεός. Πού το βλέπομε αυτό; Ο ίδιος ο Ιωάννης το λέει: «Εκείνος που με έστειλε να βαπτίζω, Εκείνος μου είπε ότι Αυτός είναι ο Μεσσίας». Αλλά και ο ίδιος ο Κύριος είπε ότι «τὸ βάπτισμα Ἰωάννου ἐξ ουρανοῦ ἦν ἢ ἐξ ἀνθρώπων;» ερώτησε τους Φαρισαίους. «Από τον ουρανό ή από τους ανθρώπους;». Και αυτοί είπαν: «Αν πούμε από τον ουρανό, θα μας πει: ‘’Τότε γιατί δεν πιστέψατε;’’». Δεν ήτο, βεβαίως, ούτε βάπτισμα αφέσεως αμαρτιών, ούτε πολύ περισσότερο βάπτισμα λήψεως Πνεύματος Αγίου. Βεβαίως. Αυτά ήταν προνόμιον, πλέον, του Μεσσίου. Λέγει ο Ζιγαβηνός: «Οὐκ εἶπε δὲ καὶ ἀφέσεως ἁμαρτιῶν, ἵνα μὴ νομίσης ὅτι τὸ τοιοῦτον βάπτισμα παρεῖχε καὶ ἄφεσιν (:μη νομίσεις ότι παρείχε άφεσιν), ἀλλὰ προσέθηκεν εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, τοὐτέστιν διάθεσιν – δηλαδή: ‘’ανοίγετε τον δρόμο για το βάπτισμα του Μεσσίου, που θα είναι πλέον η άφεσις’’-. Ἡ ἄφεσις τῶν ἁμαρτιῶν ἐπεφυλάσσετο εἰς τὸν αἴροντα τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου». Θέλετε να το δείτε αυτό έκτυπο; Προσέξτε. Οι Φαρισαίοι δεν πήγαν να βαπτιστούν. Να δεχθούν το βάπτισμα του Ιωάννου. Ε, δεν προλειάνθηκαν και στο τέλος έφθασαν, αγαπητοί μου, έφθασαν να μη δεχθούν ούτε το βάπτισμα του Χριστού. Βλέπετε, λοιπόν, ότι το βάπτισμα του Ιωάννου ήταν πραγματικά προοιμιακόν, προκαταρκτικόν για το βάπτισμα του Μεσσίου;
Αγαπητοί, το πλαίσιον που εκινήθη ο άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής, σας είπα, ήταν προπαρασκευαστικόν, τόσον της πίστεως, όσον και της μετανοημένης ζωής. Ένα τέτοιο πλαίσιο έχομε και εμείς σήμερα. Και είναι ανάγκη να το αποδεχθούμε. Γιατί; Διότι ούτε τον Ιησούν Χριστόν αναγνωρίσαμε ακόμη Ποιος είναι, ούτε βίον καθαρόν ξεκινήσαμε, παρότι, περιέργως, οξύμωρον σχήμα, παρότι στο όνομά Του εβαπτίσθημεν. Ποτέ δεν θα μπορέσομε να κατανοήσομε το γεγονός της Θεοφανείας εις τον Ιορδάνην -«Οὗτος ἐστὶν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός»- αν προηγουμένως δεν μαθητεύσομε στα πόδια του Ιωάννου του Βαπτιστού. Κάποιοι μαθηταί του Χριστού, προηγουμένως εχρημάτισαν μαθηταί του Ιωάννου, όπως ο Ιωάννης ο Ευαγγελιστής, όπως ο Ανδρέας. Δηλαδή, πρέπει να αρχίσομε να κάνομε «εὐθείας τὰς τρίβους». Η «τρίβος» είναι το μονοπάτι. Πού; Τας τρίβους της καρδιάς. Και να ετοιμάσομε την οδόν του Κυρίου την μεγάλη. Και αμετακίνητη πίστιν στο Θεανθρώπινο πρόσωπον του Χριστού. Ένας που πρόκειται να βαπτιστεί, πιστεύει στο θεανθρώπινον πρόσωπο του Χριστού; Ο Φίλιππος είπε εις εκείνον τον ευνούχον: «Πιστεύεις τὸν Ἰησοῦν εἶναι τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ;». Κι εκείνος είπε: «Πιστεύω».
Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι και κάποια άλλα μονοπάτια ετοιμάζονται μέσα στην Ιστορία. Είναι τα μονοπάτια του Αντιχρίστου. Είναι τα μονοπάτια του Αντιχρίστου. Γιατί κι εκείνος μιμείται· «ο πίθηκος του Χριστού», λέει ο ιερός Αυγουστίνος· μιμείται τον Χριστόν. Αλλά είναι κίβδηλος. Κι αυτός, λοιπόν, προσπαθεί να κάνει τα μονοπάτια του, για να φέρει κοντά του τον λαό του Θεού, τον κόσμο ολόκληρο· που περιμένει, βεβαίως, ο κόσμος τον Μεσσία, αλλά αντ’ Αυτού θα συναντήσει τον Αντίχριστον. Πότε; Όταν δεν γνωρίσει ο λαός του Θεού, Ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός.
Για να μη βρεθούμε, λοιπόν, σε εκείνα τα αλλότρια μονοπάτια, όσο είναι καιρός, ας πάρομε, αγαπητοί, την απόφαση να ζήσομε συνειδητά την χριστιανική ζωή και την γνώση του Θεού· και την γνώση του Θεού, του Ιησού Χριστού. «Εἰς ἐπίγνωσιν –λέει ο Απόστολος Παύλος- τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ». Ο λαός εκείνος που άκουσε το κήρυγμα του Ιωάννου, δυστυχώς, ολόκληρος δεν ανταποκρίθηκε. Και ήρθε η φοβερή ημέρα της αλώσεως της Ιερουσαλήμ από τους Ρωμαίους. Και ο Χριστός το προφήτευσε. Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Η ιστορία επαναλαμβάνεται! Ας προσέξομε όσο είναι καιρός.
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου