ΕΡΑΣΤΕΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Γράφει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

 

Όποιος βιάζεται, σκοντάφτει,

Η ταχύτητα χωρίς φρόνηση βλάπτει

Αν εσύ το χρόνο άφρονα κυνηγάς,

εκείνος δεν χαρίζεται

το μνήμα σου αργά ή άμεσα μετρά

 

Πολλά μνήματα ανήκουν σε βιαστικούς

βιάζονταν στη ζωή με χώμα να σκεπαστούν
τρέχουν όλοι να προλάβουν το κενό,
και την υγεία τους ρίχνουν στο γκρεμό.

Παντού βία, παντού βιασύνη,
μια ζωή χωρίς ανάσα μέσα σε δίνη
Τα λάθη πλήθος, τα κορμιά στην άσφαλτο θρηνούν,
κι όσοι ζουν με σύνεση, λίγοι οδηγούν.

Κι οι ισχυροί, σε θρόνους από φόβο χτισμένους,
σπέρνουν τρόμο σε λαούς ξεχασμένους.
Ενώ ο λόγος θα μπορούσε να γιατρέψει πληγές,
εκείνοι εραστές του θανάτου και των πολέμων θηρευτές.

Τη φύση τη ματώνουν, την πληγώνουν βαθιά,
σαν να μην είναι μάνα — μα μητριά κακιά.
Κι απ’ τα χέρια τους κυλάει ένας κόσμος βουβός,
προσφυγιά και ερείπια — ο άνθρωπος γυμνός.

Παιδιά στην ουρά του άγνωστου θεού,

παιδιά του εγκληματικού κινητού
με μάτια κουρασμένα απ’ το βάρος του κακού.
οι οθόνες σκορπούν τον θάνατο παντού,
κι’ ο κόσμος συνηθίζει το φρικτό σαν φυσικού.

όλα για χρήμα — ένας κόσμος ψυχρός,
κι ο αθώος πληρώνει λογαριασμό βαρύ κι ακριβό.

Το παιδί, δίχως φωνή, δίχως αιτία καμιά

επειδή  έλαχε σε πολεμική γενιά,

γίνεται θύμα σε την πληρώνει ξανά.

Η γνώση υψώθηκε — μα για τι πολεμά;
για  πρόοδο ή για όπλα που σκορπούν συμφορά;
τεχνολογία που αντί να φωτίζει, σκοτώνει,
κι έναν κόσμο ερειπίων αργά τον ερημώνει.

Δικαιοσύνη; σκιά που χάνεται στο χθες,
θεσμοί γκρεμισμένοι, χωρίς ιαχές.
αγάπη και φιλία — ξεχασμένες  προ πολλού,
κι η πλεονεξία στολισμένη με βλήματα πυροβολικού

Ο Μ. Αλέξανδρος έκτισε 25 Αλεξάνδρειες

αυτοί δεκάδες πόλεις τις έκαναν άδειες

ακόμη και στα νήπια εγκληματικά έδωσαν εργαλεία

και αντιγράφουν στις εξετάσεις στα σχολεία

και όταν αυτά εγκληματούν στα θρανία

Τώρα βλέπουν την σύγχρονη μωρεία

 

Στέλνουν ανθρώπους στ’ αστέρια, πέρα απ’ τη σελήνη,
κι άλλοι τον κόσμο βυθίζουν σε πολεμική δίνη.

σκοτώνουν χωρίς τύψεις, χωρίς ευθύνη,
κι η ανθρωπιά άπραγη τους παρατηρεί  με οδύνη

Η δημοκρατία σβήνει, η ολιγαρχία ορμά
κι η εξουσία τρέχει όπου οσφραίνεται λεφτά
Η βία ριζώνει ακόμα και στα σχολεία,
κι η γνώση υποχωρεί μπροστά στη φωτιά.και στη βία

Για δόξα, για πλούτο, για δύναμη κενή,
ο άνθρωπος λιώνει χωρίς προοπτική.
κι από ψηλά τη  βόμβα κατευθύνει

δίχως επιστροφή, χωρίς συνείδηση, χωρίς δίκη, χωρίς αισθήματα

χάθηκε προ πολλού η δικαιοσύνη και ο άνθρωπος στυγερά κάνει εγκλήματα.

Καιρός ο Δίας στη γη να επιστρέψει

τάξη να φέρει και τους ληστές να συμμαζέψει  

 

Εχθρός είσαι εσύ — ή ίσως εγώ,
ανάλογα πού σε βρίσκει ο καιρός.
μα όταν το κακό ξεφύγει απ’ το χέρι,
δεν γυρίζει πίσω — κανείς δεν το ξέρει.

Σε σταυροδρόμι στέκει η ανθρωπότητα γυμνή:
ή θα σωθεί με δικαιοσύνη και φωνή,
ή θα χαθεί σε μια σιωπή παγκόσμια βαριά,
με έναν δεσπότη πάνω απ’ όλους να κυβερνά.

Ξέχασε ο άνθρωπος του Διόνυσου τη χαρά,
του Απόλλωνα το φως — τη γνώση

του Σωκράτη, τα λογικά.
αγκάλιασε θεούς οργής και εξωτικά,

της Ιερουσαλήμ που ξεσκίζεται από μίση φοβερά και πάθη
για σύνορα, για γη, και το θεό ποιος  να τον πρώτο αρπάξει

 

Ο πολιτισμός τον κόσμο τον ενώνει

ο φανατισμός τον διαιρεί και τον σκοτώνει

Κι’ όμως — με φως,

από τις Ελληνικές ακτίνες,
να  φωτίσουν θα μπορούσαν

πολιτισμένες κοινωνίες  

Μα αντί για ειρήνη, για αγάπη, για ζωή,
διαλέγουν το χάος, την Εριδα και την καταστροφή.

(17/4/26)

 

Αμφικτύων– Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης             

Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών                
http://www.amphiktyon.blogspot.com

Share