Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης
Πόσο άξιος θαυμασμού είναι ένας λαός που κρατά ζωντανή τη μνήμη του, που φροντίζει στοργικά τις πληγές της ιστορίας του, που δεν παρασύρεται από το νεωτεριστικό ποτάμι της λήθης;
Σήμερα, 24η Απριλίου, συμπληρώνονται 111 χρόνια από τη φρικτή Γενοκτονία των Αρμενίων. Ένας λαός περήφανος που όπως και ο ελληνισμός, κατασφάχτηκε από το Αγαρηνό τέρας που ονομάζεται Τουρκία. Κοινή αφετηρία στην ιστορική τραγωδία, κι όμως τόσο ανόμοια η μεταχείριση αυτής της ματωμένης μνήμης. Όσο οι Αρμένιοι παραμένουν προσηλωμένοι στην Ιθάκη της δικαίωσης, οι πλείστοι Έλληνες μοιάζουν να ναυάγησαν στο νησί των Λωτοφάγων.
Βλέποντας τις φετινές εικόνες από τις μαζικές εκδηλώσεις μνήμης στην Αρμενία, από τη μία υποκλίνεσαι στην εθνική συνείδηση αυτού του του λαού και από την άλλη κουνάς το κεφάλι για το δικό μας ξεθυμασμένο θυμικό. Τη νύχτα της παραμονής της μαύρης επετείου, το Γερεβάν πλημμύρισε από χιλιάδες λαμπαδηφόρους Αρμενίους που έσκιζαν το σκοτάδι με τη φλόγα της ιστορικής αλήθειας τους. Ενάμισι εκατομμύριο πρόγονοί τους, μαρτύρησαν από το δαιμονικό θηρίο του Παντουρκισμού. Ένα θηρίο που επιδίωξε μανιωδώς να εξαλείψει το χριστιανικό στοιχείο της Ανατολής και που συνεχίζει ως σήμερα να αρνείται τις κτηνωδίες του.
Τα στιγμιότυπα από την πορεία μνήμης σε κάνουν να ανατριχιάζεις από δέος. Ατελείωτοι νέοι με αναμμένες δάδες στο χέρι, σιωπηλοί και συγκεντρωμένοι στο ιερό μνημόσυνο του έθνους τους. Με απόλυτη επίγνωση της ματωμένης ρίζας τους. Με ορκισμένο θέλημα για την αποκατάσταση της αλήθειας. Η παράδοση σπαρταρά ακόμα ζωντανή. Κάθε σπίτι Αρμενίου έχει να διηγηθεί μια σπαρακτική ιστορία από τις θηριωδίες των Τούρκων. Οι παλιές γενιές εξιστορούν τα γεγονότα στις νεότερες. Η γνώση γίνεται επίγνωση και η επίγνωση γίνεται αδιάσπαστη ταυτότητα, γιατί πηγάζει από τη συνείδηση του γένους και όχι από παραποιητές της ιστορίας.
Σε ολόκληρο τον πλανήτη, η Αρμένικη ψυχή πάλλεται με ζηλευτή δύναμη αυτές τις μέρες. Κατάφεραν να κάνουν όπλο την προσφυγιά τους. Αφού η Τουρκιά τους στέρησε την πατρίδα, η φωνή τους απλώθηκε χωρίς σύνορα, σε όλες τις πατρίδες. Η διασπορά εργάζεται πυρετωδώς για την ανάδειξη αυτού του εγκλήματος, σαν μελίσσι που βουίζει με όλες τις προσταγές της ιστορίας. Τα σχολεία τιμούν ευλαβικότατα την επέτειο και οι μαθητές ρουφάνε σαν σφουγγάρια τις μαρτυρίες για το δράμα των προγόνων τους. Όλες οι ενορίες της Αρμένικης εκκλησίας τελούν επιμνημόσυνη δέηση για τους μάρτυρες του έθνους και τα μνημεία της γενοκτονίας γεμίζουν από φρέσκα λουλούδια.
Αυτό θα πει αθάνατη μνήμη. Και η Αρμενία το πετυχαίνει αυτό, διότι η νεότερη ιστορία δεν της έχει φερθεί όσο καλά έχει φερθεί στην Ελλάδα. Τα συνεχιζόμενα εγκλήματα από το τουρκόψυχο Αζερμπαϊτζάν, δεν επιτρέπουν να επαναπαυθεί η ψυχή του Αρμένιου και πόσο μάλλον να εκφυλιστεί. Η πρόσφατη απώλεια του Αρτσάχ είναι εξαιρετικά νωπή.
Κι εδώ ερχόμαστε στο σημείο – κλειδί της σημερινής διαφοράς μας με τους Αρμενίους. Η χιλιοτραυματισμένη Ελλάδα μας, από ζώσα Ρωμιοσύνη, πέρασε στη φάση της συμπλεγματικής «Ψωροκώσταινας» και τέλος έγινε αμνησιακή «Μαντάμ Σουσού». Δεκαετίες ευρωπαϊκής τρυφηλότητας, μεταπρατικής κουλτούρας, διεθνιστικής προπαγάνδας, καταναλωτικής αναισθησίας και δαιμονοποίησης της εθνικής κληρονομιάς, έφτιαξαν έναν – ιστορικά ημιλιπόθυμο – λαό, που αγωνιά μόνο για την οικονομική επιβίωσή του.
Κοιτάξτε ξανά το ανθρώπινο ποτάμι στο Γερεβάν. Έχουμε δει ποτέ τέτοια παλλαϊκή κινητοποίηση στις επετείους της γενοκτονίας των Ποντίων ή της Μικρασιατικής Καταστροφής; Σε πολιτικό επίπεδο, οι περισσότεροι δεν αναφέρουν ούτε λέξη γι’ αυτές τις ιερές μέρες. Κάποιοι άλλοι αναλώνονται σε τυπικότατες δηλώσεις, τόσο «ορθοπολιτικά» ξεπλυμένες που δεν καταλαβαίνεις καν σε ποιο ιστορικό γεγονός αναφέρονται. Σε λαϊκό επίπεδο, οι ημέρες μνήμης τιμώνται τοπικά σε κάποιες περιοχές και πάλι καλά που υπάρχουν οι ποντιακοί και μικρασιατικοί σύλλογοι, που δίνουν άνισο αγώνα για να διαλύσουν το νέφος της λήθης.
Την ίδια ώρα που το Γερεβάν «βουλιάζει» από ανθρώπινα ποτάμια, εμείς στο «Ελλαδιστάν» έχουμε τον Θάνο Πλεύρη να αμφισβητεί το δικαίωμα ασύλου σε έναν Πόντιο αγωνιστή που καταγγέλλει τα εγκλήματα της Τουρκίας, τον Γιάννη-Βασίλη Γιαϊλαλί. Εμείς όχι μόνο δεν στηλιτεύουμε τα αίσχη των Τούρκων, αλλά τιμωρούμε κι εκείνους που το κάνουν.
Η διαφορά μας με τους Αρμένιους δυστυχώς είναι εμφατική. Και μας θυμίζει ένα πικρό δίδαγμα της ιστορίας: ότι μοναχά μέσα από τον δρόμο των δοκιμασιών και της ταπείνωσης, ανασταίνεται το φρόνημα ενός λαού. Χρειαζόμαστε ένα γερό ταρακούνημα για να ξυπνήσουμε. Ειδάλλως, η φοβισμένη και πτωχευμένη μαλθακότητα που με νύχια και δόντια συντηρούμε σήμερα, θα σημάνει τη δική μας γενοκτονία. Συνειδησιακά, δημογραφικά και γεωπολιτικά…
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου