Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Medicine Girl | 12 Ιανουαρίου 2026
ΑΛΗΘΕΙΑ, ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΜΙΛΟΥΜΕ ΓΙΑ ΛΟΓΙΚΗ;
Μεγάλωσα γύρω από ανθρώπους που ήξεραν να «διαβάζουν» τα ζώα, σχεδόν σε σημείο που να είναι μυστικιστικό. Ήταν ποίηση εν κινήσει, μάρτυρας σε κάτι που ήταν έμφυτο και δώρο του Θεού. Μπορούσαν να σου πουν ποια φοράδα ήταν έγκυος από τον τρόπο που μετατόπιζε το βάρος της. Ποια αγελάδα ήταν έτοιμη να γεννήσει από τον τρόπο που ξεχώριζε από τις υπόλοιπες. Ποιο ελάφι είχε απεγκλωβιστεί από το κοπάδι απλά και μόνο παρακολουθώντας τον τρόπο με τον οποίο κινούνταν μέσα στους θάμνους; Απλά χρησιμοποιώντας τις αισθήσεις τους, πιθανότατα όλοι διαθέτουμε, αλλά πολλοί έχουν επιλέξει να μείνουν κολλημένοι στα τηλέφωνα, τους υπολογιστές και τις τηλεοράσεις που τροφοδοτούνται από την προπαγάνδα αντί να ασχολούνται με τη φύση.
Τότε, όταν ένα κοπάδι γινόταν πολύ μεγάλο, η Μητέρα Φύση το χειριζόταν μέσω της ξηρασίας, της πείνας και απώλεια εδαφών. Δεν είναι ευχάριστο να βλέπεις τους ανθρώπους να καταστρέφουν το φυσικό περιβάλλον και τη φυσική τάξη, αλλά αυτό εξισορροπείται επειδή είναι ο μόνος δυνατός τρόπος. Η γέννηση και η γονιμότητα μειώνονται φυσιολογικά σε περιόδους άγχους και απώλειας. Οι άνθρωποι παρεμβαίνουν μόνον όταν κάτι είναι πραγματικά λάθος. Ένα σπασμένο πόδι ή μια σοβαρή λοίμωξη από μια παγίδα για κογιότ. Η ιδέα ότι η φύση χρειαζόταν διαχείριση θα ακουγόταν όχι μόνο παράξενη, αλλά και εγγενώς λανθασμένη σε όσους είναι αρκετά σοφοί ώστε να νοιάζονται για τις επιπτώσεις στην 7η γενιά. Μπορούμε πάντα να έχουμε βραχυπρόθεσμα οφέλη, αλλά μακροπρόθεσμα υποβάθμιση και καταστροφή.
Το παράδειγμά μου εδώ στη Βόρεια Κομμουνιστική Καλιφόρνια. Οι ευκάλυπτοι και ο μάραθος είναι εδώ επειδή το έδαφος και το οικοσύστημα διαταράχθηκαν όταν οι άνθρωποι άρχισαν να εκβιομηχανίζονται. Το οικοσύστημα τέθηκε σε κίνδυνο. Ο μάραθος και άλλα φυτά που φυτρώνουν στην περιοχή βοηθούν στην αποκατάσταση του εδάφους. Μπορείτε να δείτε άμεσες αποδείξεις της παρέμβασής τους σε άλλες περιοχές, όπου απλώς προσπάθησαν να φυτέψουν πράγματα σε τοπικά πάρκα για να αποκαταστήσουν τα ενδημικά είδη. Είναι όλα νεκρά, και το κοτετσόσυρμα που περιβάλλει τα ανύπαρκτα φυτά είναι στοιβαγμένο και εγκαταλελειμμένο. Δεν λειτουργεί επειδή παρεμβαίνουμε στον τρόπο με τον οποίο είναι τα πράγματα. Τα φυτά που θεωρούνται ανεπιθύμητα υπάρχουν για να θεραπεύσουν το έδαφος στην αρχική του κατάσταση, και στη συνέχεια τα ενδημικά είδη θα αναπτυχθούν και πάλι, εφόσον αυτός είναι ο τρόπος των πραγμάτων. Διαφορετικά, οι «εισβολείς» παρέχουν ένα άλλο οικοσύστημα εξίσου σημαντικό.
CHERNOBYL, ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ, ΣΤΕΙΡΩΣΗ, ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΙ, ΕΝΤΟΠΙΣΜΟΣ
Κοιτάξτε το National Geographic που μας λέει με απλά λόγια ότι το Chernobyl ευδοκιμεί. Το οικοσύστημα έχει επιστρέψει και υποστηρίζει μαζικούς πληθυσμούς σχεδόν εξαφανισμένων ζώων για έναν λόγο: οι άνθρωποι δεν περνούν χρόνο στις ζώνες «αποκλεισμού». Προφανώς, δεν πήραν το υπόμνημα για τις ζημιές. Σε περίπτωση που χρειάζεστε μια υπενθύμιση, στις 26 Απριλίου 1986, ο αντιδραστήρας RBMK νούμερο τέσσερα του πυρηνικού εργοστασίου στο Τσερνομπίλ της Ουκρανίας βγήκε εκτός ελέγχου κατά τη διάρκεια μιας δοκιμής χαμηλής ισχύος, οδηγώντας σε έκρηξη και πυρκαγιά που κατέστρεψε το κτίριο του αντιδραστήρα και απελευθέρωσε μεγάλες ποσότητες «ακτινοβολίας» στην ατμόσφαιρα. Ωστόσο, με κάποιο τρόπο, τα φυτά και τα ζώα συνέχισαν να ευδοκιμούν μετά από αυτή την καταστροφή από την ακτινοβολία.
Τώρα τα πάντα είναι υπό διαχείριση και διάφορες ιστορίες λέγονται. Λένε ψέματα και λένε ότι τα εδάφη έχουν εξαντληθεί, ότι οι ζώνες ραδιενέργειας έχουν μολυνθεί και ότι τα ζώα υποφέρουν, παρόλο που δεν μπορείτε να το παρατηρήσετε με τα μάτια σας. Σίγουρα, φαίνονται υγιή, αλλά το DNA υποτίθεται ότι έχει υποστεί ζημιά. Σίγουρα, οι απόγονοί τους για τρεις γενιές φαίνονται μια χαρά, αλλά για τον κατηχημένο, εκπαιδευμένο, απατεώνα επιστήμονα/παρατηρητή, τα ζώα είναι εντελώς f^&#ed (γ@μhμένα).
Δεν θα το αποκαλύψουν ποτέ με γυμνό μάτι, αλλά μέσω τύπων που εκτοξεύονται σαν βέλη και δόλωμα που σκορπίζεται από αεροπλάνα. Με εμβόλια που προορίζονται όχι για να θεραπεύσουν, αλλά για να αποτρέψουν κάτι πιο βασικό: τη φυσική ζωή.
Κάποια από αυτά λειτουργούν δηλητηριάζοντας το αναπαραγωγικό σύστημα ενός ζώου και αναγκάζοντάς το να επιτεθεί στη δική του αναπαραγωγική διαδικασία. Ο επίσημος λόγος είναι η ισορροπία. Πάρα πολλά ελάφια, άλογα και ελάφια. Υπερβόσκηση. Τροχαία ατυχήματα. Οι πλούσιοι διαμαρτύρονται. Απειλές λιμοκτονίας. Όλα αυτά ακούγονται λογικά όταν απαριθμούνται έτσι: πρακτικά, δικαιολογημένα και φυσικά πιο «ανθρώπινα». Αλλά έχω μάθει ότι κάθε φορά που ένα σύστημα επιμένει ότι ενεργεί από φροντίδα, αξίζει να αναρωτιέται κανείς ποιος αποφάσισε και ποιος επωφελείται από το πώς μοιάζει η φροντίδα.
Γιατί η φύση ήξερε πάντα πώς να αραιώνει ένα κοπάδι. Πώς μπορούμε να είμαστε σίγουροι; Επειδή δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Δεν υπάρχει άλλη πορεία. Η φύση υπάρχει όπως είναι επειδή είναι έτσι. Τα πάντα είναι εδώ στην τρέχουσα μορφή τους λόγω των τρεχουσών περιβαλλοντικών συνθηκών. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο λέω να κοιτάξουμε τη Μητέρα Φύση ως το σχέδιο. Δεν υπάρχουν λάθη στη φύση. Κάθε έδαφος που δεν έχει καλλιεργηθεί και δεν έχει υποστεί εργοστασιακή καλλιέργεια είναι υγιές και πλούσιο σε θρεπτικά συστατικά. Δεν υπάρχει εξάντληση του εδάφους. Αυτή είναι μια ιστορία που επινόησαν. Λυπάμαι, μεγάλε p-Harm-a (Φαρμακευτική της Βλάβης), δεν θα πουλήσεις βιταμίνες και συμπληρώματα από εμένα.
Αν ένα εμβόλιο αλλάζει την αναπαραγωγή σε ένα ζώο, τι σημαίνει αυτό για το υπόλοιπο κοπάδι; Αν ένα ζώο θεραπεύεται και ένα άλλο όχι, τι συμβαίνει στην κοινωνική συμπεριφορά, στα μοτίβα ζευγαρώματος, στην ιεραρχία, στο στρες και στη μετανάστευση; Αν ένας κυνηγός τρώει αυτό το ζώο, τι ακριβώς καταναλώνει; Αν το φάει ένα αρπακτικό, τι μετακινείται στην τροφική αλυσίδα;
Και αν ένας πληθυσμός μπορεί να διαχειρίζεται διακόπτοντας την ικανότητά του να εξακολουθεί να υφίσταται, τι κάνει αυτό τον πληθυσμό, αν όχι έναν πόρο, έναν αριθμό και ένα πρόβλημα που πρέπει να επιλυθεί; Έχω περάσει αρκετό χρόνο παρατηρώντας τα μοτίβα της άγριας ζωής για να ξέρω ότι όταν κάτι αλλάζει αθόρυβα, δεν ανακοινώνεται. Κάπου στην πορεία, σταματάς να αναρωτιέσαι τι είδους κόσμος απαιτεί τη διαχείριση των ζωντανών οργανισμών σαν απογραφή.
Εκεί αρχίζει αυτή η ιστορία. Όχι με την εξαφάνιση ή την κατάρρευση, αλλά με την ανθρώπινη παρέμβαση και διαχείριση.
ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΣΤΟΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ
Μόλις εμπεδωθεί η ιδέα ότι δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε τη φύση να ρυθμίζει τον εαυτό της, όλα τα υπόλοιπα ακολουθούν. Αν οι πληθυσμοί χαρακτηρίζονται ως ασταθείς, τότε η αναπαραγωγή γίνεται ένα πρόβλημα που πρέπει να επιλυθεί. Αν η αναπαραγωγή είναι πρόβλημα, τότε η γονιμότητα γίνεται στόχος. Όχι με βίαιο ή ορατό τρόπο, αλλά με τεχνικό τρόπο, ο οποίος πλαισιώνεται ως ήπιος, υπεύθυνος και ανθρώπινος. Και είναι εξίσου εύκολο να επιτρέψουμε σε αυτή τη νοοτροπία να μεταπηδήσει στους ανθρώπους και στα αναπαραγωγικά μας προβλήματα προς επίλυση.
Εδώ είναι που μπαίνουν στο παιχνίδι τα εμβόλια γονιμότητας για την άγρια ζωή.
Διατίθενται στην αγορά ως μη θανατηφόρα, αναστρέψιμα και συμπονετικά και περιγράφονται ως εργαλεία για τη μείωση του πόνου, την πρόληψη της πείνας, τον περιορισμό της υπερβόσκησης και την ελαχιστοποίηση των συγκρούσεων μεταξύ ζώων και ανθρώπων. Διατυπώνονται ως μια σύγχρονη εναλλακτική λύση στη θανάτωση, την παγίδευση ή τη μετεγκατάσταση. Η υπόσχεση είναι απλή: λιγότερες γεννήσεις.
Αυτό που σπάνια συζητείται είναι τι είναι στην πραγματικότητα αυτά τα εμβόλια, από τι αποτελούνται και τι είδους σχέση δημιουργούν μεταξύ των ανθρώπινων συστημάτων και της βιολογίας των ζώων.
Τα εμβόλια γονιμότητας της άγριας ζωής, όπως το GonaCon, είναι βιομηχανικά προϊόντα που συναρμολογούνται από υλικά που προέρχονται από σύγχρονες αλυσίδες εφοδιασμού. Ο ενεργός στόχος είναι μια ορμόνη που ονομάζεται GnRH, η οποία ελέγχει την απελευθέρωση των αναπαραγωγικών ορμονών στα θηλαστικά. Αυτή η συνθετική εκδοχή της GnRH κατασκευάζεται χρησιμοποιώντας σάκχαρα με βάση το πετρέλαιο ως βάση, σε συνδυασμό με επεξεργασμένα αέρια αζώτου και υδρογόνου και σταθεροποιείται με ενώσεις που περιέχουν θείο και προέρχονται από τη διύλιση πετρελαίου και φυσικού αερίου. Αυτά τα συστατικά συναρμολογούνται χημικά για να μιμηθούν μια ορμόνη που ήδη παράγει ο οργανισμός.
Αυτή η συνθετική ορμόνη συνδέεται στη συνέχεια με μια μεγάλη ξένη πρωτεΐνη που λαμβάνεται από το μπλε αίμα των θαλάσσιων σαλιγκαριών. Αυτή η πρωτεΐνη περιέχει χαλκό, ο οποίος προέρχεται από μεταλλεύματα που εξορύσσονται. Ο ρόλος της δεν είναι αναπαραγωγικός. Ο ρόλος της είναι να προκαλέσει την αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος. Χωρίς αυτήν, το σώμα θα αγνοούσε τη συνθετική GnRH. Ως αποτέλεσμα, το ανοσοποιητικό σύστημα αντιμετωπίζει την ορμόνη ως απειλή.
Το μείγμα αιωρείται σε καθαρισμένο ορυκτέλαιο που προέρχεται από αργό πετρέλαιο, αναμειγνύεται με γαλακτωματοποιητές φυτικής προέλευσης για να διατηρείται ομοιόμορφα αναμεμειγμένο και συνδυάζεται με θραύσματα βακτηρίων που αναπτύσσονται σε δεξαμενές και στη συνέχεια θανατώνονται. Αυτά τα βακτηριακά θραύσματα δρουν ως διεγερτικά του ανοσοποιητικού συστήματος. Η δουλειά τους δεν είναι να θεραπεύσουν την ασθένεια, αλλά να κάνουν το ανοσοποιητικό σύστημα να αντιδράσει επιθετικά.
Όταν αυτό το εμβόλιο χορηγείται με ένεση, το ανοσοποιητικό σύστημα του ζώου αρχίζει να παράγει αντισώματα κατά της δικής του αναπαραγωγικής ορμόνης σηματοδότησης, προσπαθώντας να κρατήσει τον οργανισμό ασφαλή από τους εισβολείς που μοιάζουν με την έμφυτη GnRH. Αυτά τα αντισώματα συνδέονται με την GnRH και την εμποδίζουν να κάνει τη δουλειά της. Η GnRH κανονικά λέει στο σώμα να απελευθερώσει τις ορμόνες που ελέγχουν την ωορρηξία, την παραγωγή σπέρματος και τους κύκλους ζευγαρώματος. Όταν μπλοκάρεται η GnRH, αυτές οι ορμόνες που ακολουθούν σταματούν να απελευθερώνονται.
Η ωορρηξία σταματά. Η παραγωγή σπέρματος μειώνεται. Η γονιμότητα σταματά. Για να κατανοήσουμε πώς λειτουργούν αυτά τα εμβόλια, βοηθά να διαχωρίσουμε αυτό που τραβάει την προσοχή του ανοσοποιητικού συστήματος από αυτό που πραγματικά προκαλεί τη διακοπή της γονιμότητας. Η πρωτεΐνη μπλε αίματος από τα θαλάσσια σαλιγκάρια δεν είναι το μέρος που επηρεάζει την αναπαραγωγή. Ο ρόλος της είναι να δρα σαν φωτεινή προειδοποιητική σημαία. Από μόνη της, αυτή η πρωτεΐνη θα προκαλούσε μόνο μια συμπτωματική αντίδραση, παρόμοια με μια αλλεργία ή μια φλεγμονώδη αντίδραση. Δεν θα παρενέβαινε επιλεκτικά στη γονιμότητα. Το σώμα θα αντιδρούσε σε αυτήν ως ξένη ουσία, αλλά δεν θα μάθαινε να επιτίθεται σε καμία αναπαραγωγική ορμόνη.
Η επίδραση στη γονιμότητα προέρχεται από αυτό που συνδέεται με την εν λόγω πρωτεΐνη. Οι επιστήμονες συνδέουν χημικά ένα αντίγραφο της αναπαραγωγικής σηματοδοτικής ορμόνης του ίδιου του ζώου, της GnRH, με τη μεγάλη ξένη πρωτεΐνη. Αυτό αναγκάζει το ανοσοποιητικό σύστημα να αντιληφθεί την ορμόνη, ενώ κανονικά δεν θα το έκανε. Μόλις το ανοσοποιητικό σύστημα εκπαιδευτεί να αναγνωρίζει αυτή την ορμόνη ως απειλή, αρχίζει να παράγει αντισώματα εναντίον της. Αυτά τα αντισώματα δεσμεύονται στη συνέχεια με τη φυσική GnRH του ζώου και την εμποδίζουν να στείλει τα φυσιολογικά της σήματα. Χωρίς αυτά τα σήματα, το σώμα σταματά να απελευθερώνει τις ορμόνες που απαιτούνται για την ωορρηξία και την παραγωγή σπέρματος.
Το ζώο δεν καταρρέει. Δεν εμφανίζεται άρρωστο. Εξακολουθεί να τρώει, να κινείται, να κοινωνικοποιείται και να ζευγαρώνει. Αυτό που αλλάζει δεν είναι η επιφανειακή συμπεριφορά, αλλά το βιολογικό μέλλον.
Αυτό περιγράφεται ως προσωρινό, αν και στην πράξη μπορεί να διαρκέσει χρόνια και μερικές φορές γίνεται μόνιμο μετά από επανειλημμένες δόσεις. Περιγράφεται ως μη θανατηφόρο, αν και η επίδρασή του δεν είναι ουδέτερη. Διακόπτει τη βιολογική συνέργεια και τη φυσική τάξη. Δεν μπορείτε να διακόψετε ένα πράγμα σε ολόκληρο το σύστημα χωρίς να προκαλέσετε αντηχητικές διαταραχές σε όλο το σύστημα.
Ενώ αυτό μπορεί να ακούγεται τεχνικό και ελεγχόμενο, τα αποτελέσματά του είναι οικολογικά. Η αναπαραγωγή δεν είναι μια απομονωμένη διαδικασία. Διαμορφώνει τη δομή της αγέλης, τις ιεραρχίες ζευγαρώματος, τους κοινωνικούς δεσμούς, την εδαφική συμπεριφορά, το χρονοδιάγραμμα της μετανάστευσης, τα μοτίβα άγχους και τις σχέσεις θηρευτή-θηράματος. Όταν η αναπαραγωγή μεταβάλλεται, τα συστήματα αυτά μεταβάλλονται μαζί της. Αυτό σημαίνει ότι οι αδύναμοι και οι κατεστραμμένοι μπορούν τώρα να πολλαπλασιάζονται και οι ισχυροί άλφα που θα παρήγαγαν τους απογόνους είναι τώρα στείροι. Ακριβώς όπως στον ανθρώπινο τομέα.
Αυτό δεν αφορά μόνο την πρόληψη των γεννήσεων. Πρόκειται για την αναδιαμόρφωση του τρόπου με τον οποίο υπήρχε κάποτε ένας υγιής πληθυσμός.
Αυτό εγείρει ένα βαθύτερο ερώτημα σχετικά με το τι είδους λύση είναι πραγματικά αυτή. Αν η καταστολή της αναπαραγωγής μέσω της βιομηχανικής χημείας είναι διατήρηση ή αν αντιπροσωπεύει μια εντελώς διαφορετική σχέση με τη ζωή.
ΑΠΟ ΤΗ ΣΗΜΑΝΣΗ ΤΩΝ ΑΓΡΙΩΝ ΖΩΩΝ ΣΤΑ ΒΙΟΛΟΓΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ
Στα προγράμματα διαχείρισης της άγριας ζωής, η παρακολούθηση δεν επιτυγχάνεται μέσω της εγγύτητας ή της παρατήρησης σε βάθος χρόνου. Επιτυγχάνεται μέσω της χημείας. Η χρήση τετρακυκλίνης σε προγράμματα δολωμάτων για την καταπολέμηση της «λύσσας» και άλλων επινοημένων μεταδοτικών ασθενειών δεν είναι τυχαία. Επιλέγεται ακριβώς λόγω της συγγένειάς της με ιστούς πλούσιους σε ασβέστιο. Όταν ένα ζώο καταναλώνει δόλωμα που περιέχει τετρακυκλίνη, η ένωση ενσωματώνεται στο σχηματισμό του υλικού των οστών και των δοντιών. Αυτό επιτρέπει στους ερευνητές, μερικές φορές χρόνια αργότερα, να προσδιορίσουν αν το ζώο αυτό κατάπιε το δόλωμα εξετάζοντας σκελετικό ιστό υπό υπεριώδες φως.
Αυτό έχει σημασία, διότι αποκαλύπτει μια ευρύτερη λογική σε λειτουργία. Ο εντοπισμός δεν επιτυγχάνεται μόνο μέσω εξωτερικών ετικετών, αλλά με την ενσωμάτωση μόνιμων αρχείων μέσα στο ίδιο το σώμα. Τα οστά και τα δόντια αντιμετωπίζονται ως μέσα μακροχρόνιας αποθήκευσης.
Η ίδια βιολογική αρχή χρησιμοποιείται ήδη στην ανθρώπινη ιατρική και στην έκθεση των καταναλωτών, αν και σπάνια χρησιμοποιείται ως εντοπισμός.
Αρκετές κατηγορίες φαρμάκων που συνταγογραφούνται σήμερα έχουν τη γνωστή τάση να δεσμεύονται σε ιστούς πλούσιους σε ασβέστιο και να παραμένουν εκεί μακροπρόθεσμα. Τα αντιβιοτικά της κατηγορίας των τετρακυκλινών είναι τα πιο ευρέως αναγνωρισμένα παραδείγματα. Φάρμακα όπως η μινοκυκλίνη, η δοξυκυκλίνη, η τιγεκυκλίνη και η δεμεκλοκυκλίνη είναι γνωστό ότι εναποτίθενται στα δόντια και τα οστά κατά τη διάρκεια της ανοργανοποίησης. Στα παιδιά, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μόνιμη συσσώρευση. Στους ενήλικες, ιδίως με μακροχρόνια έκθεση, εξακολουθεί να παρατηρείται εναπόθεση, μερικές φορές με ορατό αποχρωματισμό και βιοσυσσώρευση.
Η μινοκυκλίνη είναι ιδιαίτερα γνωστή για την υψηλή συγγένειά της με τους ιστούς και έχει συσχετιστεί με μακροχρόνιο σκελετικό αποχρωματισμό, συμπεριλαμβανομένης μιας κατάστασης που στην καθομιλουμένη αναφέρεται ως νόσος των μαύρων οστών. Αυτές οι ενώσεις δεν περνούν απλώς από το σώμα. Ενσωματώνονται σε αυτό.
Άλλες κατηγορίες φαρμάκων λειτουργούν παρόμοια, αν και μέσω διαφορετικών μηχανισμών. Τα διφωσφονικά όπως το Boniva, το Fosamax και το Reclast συνταγογραφούνται κυρίως σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες για την οστεοπόρωση. Αυτά τα φάρμακα δεσμεύονται απευθείας στις επιφάνειες των οστικών μετάλλων και μπορούν να παραμείνουν στο σκελετικό σύστημα για χρόνια ή δεκαετίες. Η παραμονή τους δεν αποτελεί παρενέργεια. Είναι ο σχεδιασμός για τον οποίο προορίζονται να παραμείνουν.
Αυτά τα φάρμακα συνταγογραφούνται δυσανάλογα σε γυναίκες, όχι επειδή οι άνδρες δεν παρουσιάζουν οστική απώλεια, αλλά επειδή λένε ψέματα και λένε στις γυναίκες ότι οι ορμονικές αλλαγές κατά την εμμηνόπαυση επιταχύνουν τη μείωση της οστικής πυκνότητας και επειδή οι κατευθυντήριες γραμμές για τον έλεγχο έχουν ιστορικά επικεντρωθεί σε γυναίκες ασθενείς. Αυτό δημιουργεί ένα δημογραφικό μοτίβο όπου οι γυναίκες εκτίθενται συχνότερα σε μακροχρόνιες ενώσεις που δεσμεύουν τα οστά, συχνά ξεκινώντας από τη μέση ηλικία και συνεχίζοντας για δεκαετίες. Δηλαδή, βρήκαν μια ιστορία για να πουλήσουν στις γυναίκες φάρμακα με προειδοποίηση μαύρου κουτιού για να δοκιμάσουν διάφορες μεθόδους παρακολούθησης και εντοπισμού. Το Convid the nineteenth ήταν ένα εξαιρετικό κόκκινο πανί, όπου η όλη εστίαση θα παραμείνει για δεκαετίες, αγνοώντας τι εφαρμόζουν αθόρυβα μέσω δημοφιλών φαρμάκων που οι λαοί προσλαμβάνουν τώρα.
Τα παιδιά αντιπροσωπεύουν μια άλλη κατηγορία ευάλωτων σημείων. Τα φάρμακα που δεσμεύονται στο ασβέστιο κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης δεν κυκλοφορούν απλώς. Γίνονται μέρος της φυσικής δομής καθώς αυτή διαμορφώνεται. Μόλις ενσωματωθούν, δεν μεταβολίζονται. Παραμένουν ως μόνιμο μέρος του ίδιου του ιστού.
Η ίδια αρχή ισχύει και πέρα από τα φαρμακευτικά προϊόντα.
Ορισμένα πρόσθετα τροφίμων, περιβαλλοντικοί ρύποι και διαιτητικές ενώσεις παρουσιάζουν επίσης υψηλή συγγένεια για τους ανοργανοποιημένους ιστούς. Το φθόριο, για παράδειγμα, προστίθεται σκόπιμα στα αποθέματα νερού επειδή ενσωματώνεται στην αδαμαντίνη και στα οστά. Σε μικρές ποσότητες, αυτό θεωρείται προστατευτικό. Σε μεγαλύτερες ή χρόνιες ποσότητες, οδηγεί σε φθορίαση, μια ορατή και μόνιμη αλλαγή στη δομή των ιστών. Η φθορίωση του νερού δεν είναι απλώς δηλητήριο- είναι ένα μόνιμο ίχνος και μια διαδρομή των παιδιών που κατανάλωσαν το νερό. Για να μην αναφέρουμε το ενδεχόμενο αύξησης
Βαρέα μέταλλα όπως ο μόλυβδος, το κάδμιο και ορισμένες μορφές στροντίου βιοσυσσωρεύονται επίσης στα οστά. Αυτές οι ενώσεις δεν αποτελούν παροδική έκθεση. Αρχειοθετούνται στο σκελετό, μερικές φορές για δεκαετίες, και μπορούν να κινητοποιηθούν ξανά στην κυκλοφορία κατά τη διάρκεια περιόδων φυσιολογικού στρες, εγκυμοσύνης ή αναδιαμόρφωσης των οστών. Τι παράξενη σύμπτωση. Ρίχνουν σφαιρίδια λύσσας στα άγρια ζώα για την ανίχνευση και τον εντοπισμό, και ψεκάζουν όλους εμάς με τη βιοσυσσωρευτική ανίχνευση και τον εντοπισμό από τον ουρανό.
Ορισμένες ουσίες επιλέγονται επειδή συνδέονται με το ασβέστιο. Επειδή οι πλούσιοι σε ασβέστιο ιστοί διαρκούν. Στα συστήματα άγριας ζωής, αυτό επιτρέπει την επαλήθευση της κατάποσης. Στα ανθρώπινα συστήματα, δημιουργεί μακροπρόθεσμα εσωτερικά αρχεία έκθεσης. Στα ζώα, αυτό ονομάζεται παρακολούθηση. Στους ανθρώπους, αυτό ονομάζεται θεραπεία, συμπλήρωση ή περιβαλλοντική έκθεση.
Αλλά ο μηχανισμός είναι ο ίδιος. Το σώμα μετατρέπεται σε αποθήκη χημικών ουσιών για τις πόλεις των 15 λεπτών και την παρακολούθηση και τον εντοπισμό. Και το πιο σημαντικό, για να επηρεάσει.
Συμπέρασμα
Επικεντρώθηκα τόσο πολύ στην άγρια ζωή σε αυτό το άρθρο, όχι επειδή τα ζώα είναι το ζητούμενο, αλλά επειδή εκεί είναι πιο εύκολο να δούμε αυτά τα συστήματα. Όταν ένα σύστημα δοκιμάζεται σε ζώα, δοκιμάζεται αθόρυβα, μακριά από τον πολιτισμικό έλεγχο, όπου μπορεί να πλαισιωθεί ως καλοπροαίρετο, επιστημονικό ή αναγκαίο χωρίς μεγάλη αντίσταση. Αυτό καθιστά την άγρια φύση το πεδίο δοκιμών για τη φυσική εξέλιξη στο βηματισμό τους.
Ο Ρωσικός Λιμός δεν προκλήθηκε από τη σκληρότητα. Οι αποδόσεις των καλλιεργειών υπολογίζονταν σε χαρτί, δεν παρατηρούνταν στα χωράφια, και ως εκ τούτου μπορούσαν εύκολα να χειραγωγηθούν για να δημιουργήσουν λιμό. Ο Λιμός της Ιρλανδικής Πατάτας συνέβη με σχεδόν πανομοιότυπο τρόπο. Προσέξτε, εδώ εκτελούν τις ίδιες πράξεις που θα γίνουν σύντομα φρικαλεότητες. Ορίστηκαν ποσοστώσεις σιτηρών, οι εντολές επίταξης εξακολουθούσαν να επιβάλλονται ακόμη και όταν τα χωριά δεν είχαν τίποτα άλλο να δώσουν. Κατασχέθηκαν τρόφιμα για να επιτευχθούν οι στόχοι, όχι επειδή υπήρχαν, αλλά επειδή έπρεπε να υπάρχουν σύμφωνα με το μοντέλο. Οι άνθρωποι καταγράφονταν ως κερδοφόροι ή ζημιογόνοι πόροι και ως μονάδες εργασίας, οπότε η πείνα δεν ήταν ένα ατύχημα αυτού του συστήματος. Ήταν σκόπιμη, προκλήθηκε άμεσα από αυτό.
Ο κανιβαλισμός δεν εμφανίστηκε επειδή οι άνθρωποι έχασαν την ανθρωπιά τους. Εμφανίστηκε επειδή είχε σχεδιαστεί με αυτόν τον τρόπο.
Η άγρια φύση το κάνει αυτό ορατό επειδή η γλώσσα είναι ειλικρινής εκεί. Όταν κάτι πάει στραβά, η απάντηση δεν είναι να ρωτήσουμε τι άλλαξε στη γη, το νερό ή το κλίμα. Η απάντηση είναι να αλλάξουμε την ιστορία ώστε το άτομο να πιστεύει ότι το σώμα πρέπει να αντιμετωπίσει τη σκόπιμη δηλητηρίαση του περιβάλλοντος προσθέτοντας περισσότερα χάπια και φάρμακα στο ήδη συσσωρευμένο τοξικό φορτίο.
Ο Ρωσικός Λιμός δείχνει πού τελειώνει αυτή η λογική. Η διαχείριση της άγριας ζωής και της άγριας φύσης δείχνουν πώς, πότε και πού αρχίζουν όλα αυτά.
Και τίποτα που ξεκινάει με αυτόν τον τρόπο δεν μένει εκεί που ξεκινάει...
Στο επόμενο άρθρο, θα ακολουθήσω αυτή τη λογική στα ανθρώπινα συστήματα, όπου ήδη λειτουργεί αθόρυβα, νόμιμα και σε κλίμακα. Θα εξετάσω πώς τα σώματα δεν αντιμετωπίζονται πλέον ως συνεχή, κληρονομικά ή ολόκληρα, αλλά ως διαιρετά, χρησιμοποιήσιμα και διαπραγματεύσιμα. Πώς η αναπαραγωγή γίνεται κάτι που πρέπει να δικαιολογηθεί. Πώς οι ιστοί, τα όργανα, το αίμα και η δυνητική ζωή αναδιοργανώνονται σε κατηγορίες που μπορούν να εξαχθούν, να διακινηθούν, να αρχειοθετηθούν ή να απορριφθούν χωρίς ποτέ να περιγράφονται με αυτόν τον τρόπο.
Αυτό που βρήκα δεν ήταν κρυφό. Ήταν γραμμένο στη γλώσσα της πολιτικής, στα συστήματα προμηθειών, στα ιατρικά πρωτόκολλα και στις δομές της αγοράς. Συζητείται αποσπασματικά, ώστε κανείς να μην μπορεί να το δει ως σύνολο. Μόλις το κάνετε, γίνεται σαφές ότι αυτό που αποκαλούμε φροντίδα, επιλογή και πρόοδο συχνά εξαρτάται από το να σπάσουμε τη συνέργεια του όλου, ή στην προκειμένη περίπτωση, του σώματος, σε μέρη και να αποδώσουμε στο καθένα μια διαφορετική αξία. Αυτό είναι το θέμα του επόμενου άρθρου. Προσοχή, είναι σοκαριστικό και τρομακτικό, αλλά η γνώση είναι δύναμη, οπότε ήρθε η ώρα να ανοίξετε τα μάτια σας. Δεν θέλετε να συμβάλλετε κατά λάθος στο θέμα αυτής της σειριακής έκθεσης. Η άγνοια δεν είναι ευδαιμονία….
Αναφορές
Miller, L. A., Fagerstone, K. A., & Eckery, D. C. (2013). Twenty years of immunocontraceptive research: Lessons learned. Journal of Zoo and Wildlife Medicine, 44(4), S84–S96.
Miller, L. A., Johns, B. E., & Killian, G. J. (2000). Immunocontraception of white-tailed deer with GnRH vaccine. American Journal of Reproductive Immunology, 44(4), 266–274.
Killian, G. J., Rhyan, J. C., & Miller, L. A. (2006). Observations on the use of GnRH vaccine, GonaCon™, in captive female elk (Cervus elaphus). Journal of Wildlife Diseases, 42(3), 538–542.
Fry, T. L., VanDalen, K. K., Shriner, S. A., Moore, S. M., & Gilbert, A. T. (2013). Oral rabies vaccination of wildlife: A systematic review. Journal of Wildlife Diseases, 49(4), 846–861.
Johnston, J. J., Primus, T. M., Buettgenbach, T., & Miller, L. A. (2007). Tetracycline biomarkers in wildlife oral vaccination programs. Journal of Wildlife Management, 71(2), 600–605.
Klevezal, G. A., & Kleinenberg, S. E. (1967). Age determination of mammals from annual layers in teeth and bones. Israel Program for Scientific Translations.
Για τη συσσώρευση στα οστά και τα δόντια στους ανθρώπους:
Sánchez, A. R., Rogers, R. S., & Sheridan, P. J. (2004). Tetracycline and other tetracycline-derivative staining of the teeth and oral cavity. International Journal of Dermatology, 43(10), 709–715.
Aronson, J. K. (2016). Meyler’s side effects of drugs (16th ed.). Elsevier. (For minocycline bone and tooth pigmentation)
Khan, S. A., Kanis, J. A., Vasikaran, S., et al. (1997). Elimination and biochemical responses to intravenous alendronate in postmenopausal osteoporosis. Journal of Bone and Mineral Research, 12(10), 1700–1707.
(Bisphosphonate skeletal persistence)
Whyte, M. P. (2008). Skeletal fluorosis and fluorosis: Clinical features and pathophysiology. Journal of Bone and Mineral Research, 23(2), 179–189.
Δικτυογραφία:
US Vaccine to Sterilize Wildlife - Medicine Girl’s Substack
-Day.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου