Πολιτικής ανάλυσης – αρθρογράφου
Οι όψεις μιας Εξουσίας που χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της...
Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που τα γεγονότα παύουν να είναι μεμονωμένα και αρχίζουν να συνομιλούν μεταξύ τους. Το βούλευμα για το Ειδικό Δικαστήριο, οι ηχηρές απουσίες από τη γιορτή της Νέας Δημοκρατίας, η δημόσια αντιπαράθεση μέσα στην ίδια την οικογένεια Μητσοτάκη και η παρέμβαση της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν για τη «μακεδονική» γλώσσα δεν είναι τέσσερις διαφορετικές ειδήσεις. Είναι τέσσερις όψεις του ίδιου φαινομένου: Μιας κυβερνητικής παράταξης που χάνει σταδιακά την εσωτερική της συνοχή, τη διεθνή της στήριξη και, κυρίως, την εμπιστοσύνη της κοινωνίας.
Ειδικό Δικαστήριο: Η πόρτα άνοιξε, το ερώτημα είναι πόσο ψηλά θα φτάσει...
Ο Χρήστος Τριαντόπουλος, πρώην Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ, και ο Κώστας Αγοραστός, πρώην Περιφερειάρχης Θεσσαλίας, παραπέμπονται στο Ειδικό Δικαστήριο για το μπάζωμα στον τόπο του δυστυχήματος των Τεμπών. Μαζί τους, σύμφωνα με το βούλευμα, καλούνται να λογοδοτήσουν ο Βασίλης Παπαγεωργίου, ο Αγάπιος Χαρακόπουλος και ο Ευάγγελος Φαλάρας. Αξίζει να διαβάσει κανείς προσεκτικά τι λέει το βούλευμα, γιατί τα Συστημικά κανάλια φρόντισαν να το αποφύγουν.
Δεν γίνεται λόγος για αμέλεια. Γίνεται λόγος για σκοπό: Δυσχέραναν την έρευνα για τη συλλογή αποδεικτικών στοιχείων, αθέμιτη επέμβαση στη διενεργούμενη ανακριτική διαδικασία, βλάβη στη λειτουργία της Δικαιοσύνης και του κράτους, και αθέμιτο όφελος στους υπαιτίους. Το βούλευμα αναφέρει ότι ανατέθηκε σε εταιρεία με γερανούς η επίστρωση του χώρου με χαλίκια και τριμμένη πίσσα. Αναφέρει επίσης ότι ο Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ δεν προέβη σε καμία ενέργεια για να αποτρέψει όσα συνέβαιναν, παρότι είχε ιδιαίτερη νομική υποχρέωση προς τούτο. Αυτές είναι πολύ βαριές διαπιστώσεις.
Το ζήτημα όμως δεν σταματά στα πρόσωπα που παραπέμπονται. Σύμφωνα με δημοσίευση της εφημερίδας «Δημοκρατία», ο Χρήστος Τριαντόπουλος ζήτησε στο Δικαστικό Συμβούλιο να εξεταστεί ως μάρτυρας ο τότε Υφυπουργός Επικρατείας Γιάννης Μπρατάκος. Ο λόγος: Να επιβεβαιώσει ότι, ευρισκόμενος στα Τέμπη, διαβίβασε στον κ. Τριαντόπουλο εντολή του Πρωθυπουργού να προχωρήσει στο μπάζωμα. Το αίτημα φέρεται να απορρίφθηκε. Αν τα παραπάνω ισχύουν, αν δηλαδή ο κ. Μπρατάκος καλούνταν και επιβεβαίωνε, ο φάκελος θα επέστρεφε πιθανότατα στη Βουλή, ώστε να συζητηθεί και το ενδεχόμενο παραπομπής του ίδιου του Πρωθυπουργού. Μιλάμε για ζητήματα μεγατόνων και γι' αυτό απαιτείται ακρίβεια και τεκμηρίωση, όχι πολιτική σκοπιμότητα.
Το ίδιο το πολιτικό σκηνικό δείχνει ότι η υπόθεση δεν μπορεί πια να περιοριστεί. Η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης αναφέρθηκε ρητά στα Τέμπη, στην ανεπαρκή και καθυστερημένη υλοποίηση σιδηροδρομικών έργων που χρηματοδοτήθηκαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση και οδήγησαν σε μια τραγωδία με 57 νεκρούς, ζητώντας διαφάνεια και άμεση ολοκλήρωση των ερευνών. Η ασφάλεια των τρένων είχε αντικείμενο μια συγκεκριμένη σύμβαση, τη λεγόμενη Σύμβαση 717, που πληρώθηκε πολλές φορές χωρίς ποτέ να υλοποιηθεί. Εάν είχε υλοποιηθεί, η καταστροφή δεν θα είχε γίνει. Στον δρόμο βγήκε μια ολόκληρη κοινωνία με το σύνθημα «Δεν έχω οξυγόνο» και ξαναγέμισε τους δρόμους στην τρίτη επέτειο. Οι 57 οικογένειες δεν ζητούν μια αποσπασματική, επιλεκτική δίκη. Ζητούν να μάθουν ποιος έδωσε τις εντολές, ποιος γνώριζε και ποιος ακόμη και σήμερα προστατεύει.
Το ερώτημα πια δεν είναι αν η πόρτα θα ανοίξει, αλλά πόσο ψηλά θα φτάσει. Αν το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι, κάποια στιγμή η Δικαιοσύνη θα πρέπει να κοιτάξει και το κεφάλι.
Έχει σπάσει το απόστημα και η πληγή δεν κλείνει εύκολα. Και όσο η κυβέρνηση ήταν ισχυρή, όπως το 2019 και το 2023, μπορούσε να τιθασεύει τις εξελίξεις. Σήμερα δεν μπορεί. Γι' αυτό η Νέα Δημοκρατία αντιμετωπίζει το Ειδικό Δικαστήριο ως πρώτη, αλλά όχι ως τελευταία, δοκιμασία λογοδοσίας.
52 χρόνια ΝΔ: Μια γιορτή με ηχηρές απουσίες...
Αυτή η αδυναμία φάνηκε και στην εκδήλωση για τα 52 χρόνια από την ίδρυση της Νέας Δημοκρατίας, που επιχείρησε να περάσει προς τα έξω μήνυμα ενότητας. Υπάρχει όμως ενότητα; Δεν παρέστησαν οι πρώην Πρωθυπουργοί και Πρόεδροι του κόμματος Κώστας Καραμανλής και Αντώνης Σαμαράς. Δεν έχει ξανασυμβεί σε κανένα κόμμα να λείπουν από επετειακή γιορτή οι πρώην αρχηγοί που εξέλεξε ο ελληνικός λαός. Η απουσία τους δεν είναι συμβολική. Είναι ηχηρή απάντηση στο ότι η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη δέχεται σφοδρές αναταράξεις. Αλλά ηχηρή ήταν η απουσία και του πρώην Προέδρου της ΝΔ Βαγγέλη Μειμαράκη. Ακόμη πιο ηχηρή ήταν η απουσία του ΥΠΕΘΑ της κυβέρνησης Νίκου Δένδια, πρώτος τη τάξη δελφίνος της Προεδρίας της ΝΔ.
Η ρωγμή όμως έχει και διεθνή διάσταση. Στο Μαξίμου προκάλεσε ανησυχία το «like» της πρέσβειρας των ΗΠΑ, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, σε αντικυβερνητική παρέμβαση του Αντώνη Σαμαρά. Η Γκίλφοϊλ δεν είναι ανόητη και προφανώς δεν ενήργησε μόνη της σε τόσο σοβαρό θέμα. Το μήνυμα, κατά την εκτίμησή μας, είχε επιλογή και γνώση από ψηλά, δηλαδή από τον ίδιο τον Πρόεδρο Τραμπ. Αυτό είναι ιδιαίτερα ενοχλητικό για ένα επιτελείο που πίστευε ότι η επίσκεψη του Αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο, για καθαρά οικονομικούς λόγους, θα έχτιζε καλές σχέσεις με την Ουάσιγκτον, ενώ οι κινήσεις και οι επαφές του Μαξίμου με τους Δημοκρατικούς των ΗΠΑ, έχουν φτάσει στα αυτιά του Ντόναλντ Τραμπ.
Προσθέστε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν εκφράζει πλέον την ιστορική Κεντροδεξιά. Ο ίδιος έχει πει ότι δεν ανήκει στην κεντροδεξιά, ενώ το μισό Υπουργικό Συμβούλιο προέρχεται από τον χώρο του Σημιτικού ΠΑΣΟΚ. Η βάση έχει φύγει. Και αυτό αποτυπώνεται σε δημοσκοπήσεις, τις οποίες εν μέρει μόνο αποδεχόμαστε, που τοποθετούν το κυβερνών κόμμα κάτω από το 20%.
Η οικογενειακή διαμάχη: Μπακογιάννη, Μπακογιάννης, Δημητριάδης...
Μέσα σε αυτό το κλίμα εκδηλώθηκε η πιο πρόσφατη εσωτερική κρίση. Η Ντόρα Μπακογιάννη, ιστορικό στέλεχος και πρώην Υπουργός Εξωτερικών, μίλησε για την αλαζονεία κυβερνητικών στελεχών. Ο Πρωθυπουργός, αντί να ακούσει, κάλεσε το Υπουργικό Συμβούλιο και απάντησε με αυστηρότητα, αναγγέλλοντας ότι αξιολογεί Βουλευτές και Υπουργούς. Η απάντηση της κ. Μπακογιάννη την επόμενη ημέρα ήταν έξυπνη: Ο Πρωθυπουργός απευθύνθηκε στους Υπουργούς, είπε, και εκείνη δεν είναι Υπουργός. Το πρόβλημα όμως δεν λύνεται με αξιολογήσεις συμπεριφορών. Λύνεται με αυτοκριτική, και η αυτοκριτική είναι πιο δύσκολη αλλά και πιο αναγκαία όταν τη ζητούν μέλη της ίδιας της οικογένειας.
Στην παρέμβαση προστέθηκε ο Κώστας Μπακογιάννης, πρώην Δήμαρχος Αθηναίων, που φαίνεται να θέλει να διεκδικήσει ξανά τον Δήμο, παρότι, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν το επιθυμεί. Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η εμφάνιση του ανιψιού του Πρωθυπουργού, Γρηγόρη Δημητριάδη, που στήριξε την Ντόρα Μπακογιάννη. Ο κ. Δημητριάδης μίλησε για τους νέους που δεν μπορούν να αποκτήσουν σπίτι, για ζευγάρια που δουλεύουν και δεν τα βγάζουν πέρα, για ένα δόγμα, «δούλεψε σκληρά και θα ανταμειφθείς», που δεν ισχύει πια. Αυτή είναι μια πραγματική κριτική και έρχεται από μέσα. Που σηματοδοτεί - ενδεχομένως - και την πρόθεση του κ. Δημητριάδη να είναι αυριανός δελφίνος, στην κούρσα για τη διαδοχή.
Τι σημαίνουν όλα αυτά; Εμείς δεν βλέπουμε μόνο μια οικογενειακή διαφωνία. Βλέπουμε ένα παιχνίδι διαδοχής, με την ματιά στραμμένη στην Προεδρία της ΝΔ, όπου η Ντόρα Μπακογιάννη δεν καταθέτει ποτέ τα όπλα και, όπως λένε οι πληροφορίες, δεν θέλει να αποχωρήσει από την πολιτική, επιδιώκοντας ακόμη και θέση στο Επικρατείας. Από τη στιγμή που οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι δεν θα υπάρξει έδρα για τη ΝΔ στα Χανιά. Και από την άλλη ο κ. Δημητριάδης έχει, όπως μας λένε, άριστες σχέσεις με τα Συστημικά μέσα, που κάποια τον ενθαρρύνουν στο εγχείρημα. Τίποτα λοιπόν, δεν λέγεται τυχαία. Όσοι μεγάλωσαν με το γάλα της Παράταξης δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς αυτήν, και γι' αυτό θέλουν να είναι ταυτόχρονα μέσα και έξω. Σύντομα θα δούμε ποιοι είναι οι νοικοκύρηδες του Μαξίμου και ποιοι οι κακομοίρηδες του λαού.
Φον ντερ Λάιεν, «μακεδονική» γλώσσα και η σιωπή του Μαξίμου...
Και ενώ η Παράταξη διχάζεται, η εξωτερική πολιτική προσθέτει μία ακόμη δοκιμασία. Η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, βρέθηκε στα Σκόπια και δήλωσε ότι καλωσορίζει τη "Βόρεια Μακεδονία" με τη «μακεδονική ταυτότητα και γλώσσα» της, προσθέτοντας ότι ο «μακεδονικός πολιτισμός» και η «μακεδονική γλώσσα» κάνουν την Ένωση πλουσιότερη. Δεν μιλάμε για έναν τυχαίο αξιωματούχο, αλλά για την ίδια την εκπρόσωπο των θεσμών της ΕΕ. Δεν έγινε λεκτική αστοχία. Έγινε σαφής τοποθέτηση, και αποτελεί για εμάς εθνική πρόκληση.
Ο Αντώνης Σαμαράς αντέδρασε άμεσα. Μίλησε για δήθεν μακεδονική γλώσσα και πολιτισμό και ρώτησε ποια Ευρώπη εκπροσωπεί η κ. φον ντερ Λάιεν. Το ερώτημα είναι πολύ σοβαρό, καθώς σε πολλά κράτη μέλη η πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης αμφισβητείται, όπως φαίνεται και από τα εκλογικά αποτελέσματα. Αυτό που πρόσθεσε ο πρώην Πρωθυπουργός είναι ακόμη πιο ουσιώδες: η κυβέρνηση παρακολουθεί βουβή. Σαλπίζει υποχώρηση.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε υποσχεθεί προεκλογικά ότι θα επαναδιαπραγματευτεί τη Συμφωνία των Πρεσπών. Σήμερα δεν υπάρχουν κόκκινες γραμμές για τη γλώσσα και την ταυτότητα, ούτε καν δημόσια διευκρίνιση. Και η Συμφωνία των Πρεσπών, που υπέγραψαν ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Κοτζιάς παραδίδοντας πολλά χωρίς ανταλλάγματα, καταπατάται καθημερινά από τις κυβερνήσεις των Σκοπίων στα σημεία που υποτίθεται ότι προστάτευαν την Ελλάδα. Θα θυμίσουμε ότι ο Μάθιου Νίμιτς, ο απεσταλμένος του ΟΗΕ, διπλωμάτης των ΗΠΑ, προσπαθούσε επί τρεις δεκαετίες να πετύχει ό,τι πέτυχε τελικά ο Αλέξης Τσίπρας, σκοντάφτοντας σε όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις. Το 1992, μάλιστα, οι πολιτικοί αρχηγοί, υπό την προεδρία του Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Καραμανλή, είχαν δηλώσει ότι τέτοια αναγνώριση δεν θα γινόταν ποτέ.
Επίλογος: δύο όψεις του ίδιου νομίσματος...
Η επαναφορά του Αλέξη Τσίπρα στο πολιτικό προσκήνιο δεν είναι τυχαία. Η Άγκελα Μέρκελ, που πρωταγωνίστησε στην ανατροπή του Αντώνη Σαμαρά, έχει ομολογήσει ότι ο Αλέξης Τσίπρας ήταν ο πολιτικός με τον οποίο μπορούσε να συνεργαστεί απολύτως. Γι' αυτό επιμένουμε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Αλέξης Τσίπρας είναι οι δύο όψεις ενός κοινού νομίσματος, που επιδιώκουν να οδηγήσουν τη χώρα σε κυβέρνηση ειδικού σκοπού την επόμενη ημέρα, μεταξύ τους, ώστε να φράξουν τον δρόμο στην οργή του ελληνικού λαού και στην πραγματική εθνική κυβέρνηση ειδικού σκοπού.
Η εικόνα είναι πλέον ολοκληρωμένη. Ένα Ειδικό Δικαστήριο που πλησιάζει ολοένα και περισσότερο στο Μαξίμου, μια Παράταξη χωρίς τους δικούς της πρώην αρχηγούς, μια οικογένεια που διαπληκτίζεται δημόσια για την αλαζονεία και τη διαδοχή, και μια κυβέρνηση βουβή μπροστά σε κάθε εθνικό ζήτημα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να τραβάει τη διεξαγωγή των εκλογών, παρά τις σφοδρές αντιδράσεις που δέχεται, αλλά τελικά, αργά και σταθερά θα αποκαθηλωθεί από την καρέκλα, στην οποία έχει προσδεθεί. Η κάλπη, όταν ανοίξει, θα είναι η στιγμή της αλήθειας. Γι΄ αυτό δεν πρέπει να υπάρξει μια ψήφος που θα απέχει της κάλπης!!
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου