ΒΙΩΜΑΤΑ

Γράφει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

 

Ο πόλεμος εύκολα αρχίζει
μα δύσκολα τελειώνει,
την ανθρωπότητα αλλάζει
και πρώτα τη νεότητα σκοτώνει.

Εκείνος που τον ξεκινά
σπανίως βγαίνει νικητής·
η αλαζονεία τον κυριεύει,
μακριά απ’ τη λογική.

Βίωσα τον ναζισμό,
έζησα και τον φασισμό.
Από αρχοντόπουλο στην Κυπαρισσία
βρέθηκα φτωχός.

Αυτολογοκρισία στην εφημερίδα
στα χρόνια της δικτατορίας·
άνευρος ο «ΑΓΩΝ» της Τριφυλίας
μέσα στη μεταξική σιωπή.

Στην Κατοχή η επιχείρηση κλείνει·
στον κατακτητή ο πατέρας μου
στήριξη δεν δίνει.
Θύμα του πολέμου —
η επιχείρηση οριστικά κλείνει.

Άλλα πήραν οι κατακτητές,
άλλα η Εθνική Αντίσταση·
τον πατέρα μου εκτέλεσαν οι Ναζιστές
βοήθεια από κάπου ανύπαρκτη

Και τότε αρχίζει
η περιπλάνηση του μετανάστη.
Δύσκολο να στεγαστείς
εκείνα τα χρόνια.
όπως και στον παρόντα αιώνα

Πρώτα στην Πάτρα,
ύστερα στην κατοχική Αθήνα,
ανάμεσα σε εκτελέσεις,
φόβο και πείνα.

Σε μια κάμαρα στο Αιγάλεω
ζούσαμε οικογενειακώς.
Ο μικρότερος αδελφός
χτυπημένος από εξανθηματικό τύφο,
με υψηλό πυρετό
νόσημα άκρως μολυσματικό.

Η περίθαλψη τότε
όνειρο απατηλό.
Μα η μάνα, με αγάπη,
τον πήρε αγκαλιά —
είχε γίνει δέρμα και οστά —
και τον πήγε στο Λοιμωδών
στον Κορυδαλλό.

Τον έβαλαν
σε θάλαμο αναχωρητών.
Κι όμως επέζησε.
Σήμερα είναι βετεράνος στρατηγός.

Κι εγώ από Ιταλό
δέχτηκα κλωτσιά.
Στο παζάρι ο καραμπινιέρος
πέταξε το πανέρι στον αέρα με το κουνέλι
Με σήκωσε ψηλά και προσγειώθηκα μετά
και το κουνέλι γύρισε στα ίδια μέρη.

Κι όμως, μια δεκαετία μετά,
στο ΝΑΤΟ, στην Ιταλία,
μου παρουσίασε όπλα η Καραμπινιερία
νομίζοντας πως ήμουν στρατηγός,
με δύο ασημένια ήμουν υπολοχαγός.

Στη σκέψη μου πάντα
στα παιδιά των εμπολέμων γυρίζει
Αράβων, Ιρανών , Ρώσων, Ουκρανών
και Εβραίων.
Ο πόλεμος πρώτα τη νιότη χτυπά,
τα όνειρα των νέων συντρίβει.

Ποτέ δεν είναι ίδιοι
οι άνθρωποι μετά τον πόλεμο.
Να δεις ξαφνικά
το κεφάλι του συνομηλίκου σου
κομμένο από θαλάσσια νάρκη,
ξεβρασμένη στην Κυπαρισσία
για να πάρουν την εκρηκτική ουσία…
Εκείνα τα χρόνια η ζωή δεν είχε αξία.

Παιδιά με «μακαρόνια» πλαστελίνης
έπαιζαν με εκρηκτικά, κατακίτρινα από
την ελονοσία και την ατεμπρινη
ένα μόνο έκαιγε σαν πυρίο,
μα όλα μαζί γίνονταν δυναμίτης.
Κι έτσι παιδιά
κόπηκαν στα δύο.

Τα ορφανά πρησμένα από την πείνα
στην οδό Ακαδημίας.
Η τελευταία τους πνοή:
«Πεινάω, καλέ κυρία…»
κι ύστερα νεκρική σιωπή.

Τετρακόσιες περίπου χιλιάδες παιδιά
μέσα στην Κατοχή —
αιματηρή θυσία
στου Ναζισμού την διαρπαγή.

Τι απέγιναν τα νιάτα
εκείνης της γενιάς;
Με ποιο δικαίωμα
μας έκοψαν τα όνειρα τα νεανικά;

Αντί να παίζουμε σαν παιδιά,
ζούσαμε ρακένδυτοι,
πεινασμένοι και σκελετωμένοι.
Οι μέρες γίνονταν αιώνες·
αργούσε η λευτεριά να ξημερώσει

Εγώ όμως στάθηκα τυχερός·
είχα το θείο μου ήταν σοφός
μου δίδαξε γράμματα
και φιλοσοφία και της ζωής
την πεμπτουσία

Οι μεγαλύτεροι
σήκωσαν ψηλά
τη σημαία της Αντίστασης.
Να δεις τον πατέρα σου νεκρό,
με χαριστική βολή εκτελεσμένο,

Εκείνη η σφαίρα χτύπησε και μένα
παρότι απομακρυσμένος
και πάνω σε λιόπανο
τον πήγαν στο νεκροταφείο  
όσο το μπλόκο διαρκούσε τριγύρω

Στον ήρωα Χρήστο Κωνσταντινίδη
στήσαμε πρόσφατα μνημείο.

Οι Ιταλοί κατακτητές
πλήρωσαν κάποιες μικρές αποζημιώσεις.
Οι Γερμανοί όμως, που τη μέγιστη γενοκτονία
προξένησαν και των χωριών τις δηώσεις
μόνο του κατοχικού δανείου πλήρωσαν.
την πρώτη δόση και έτερον ουδέν
κάποια Ερινύα ή η Θέμις θα τα διορθώσει

Τα αποτρόπαια εγκλήματα
θα τους βαραίνουν αιώνια.
η Δικαιοσύνη δεν θα τους αθωώσει

Μνημόνια μάς επέβαλαν
Δεύτερο έγκλημα επανέλαβαν
χωρίς ντροπή, χωρίς αίσθημα ευθύνης.
Το δις εξαμαρτειν θεωρείται παραφροσύνη

Αποτρόπαια και τα εγκληματα
της Τουρκίας
έζησα στη Σμύρνη
και γνώρισα την τραγωδία.
Στον Πόντο και στη Μικρά Ασία
συντελέστηκε μείζονα Γενοκτονία.

Ένας πανάρχαιος Ελληνισμός
ξεριζώθηκε.από τον κατακτητή
Οι Πόντιοι σφαγιάστηκαν,
οι άλλοι εκδιώχθηκαν
από τις πατρογονικές εστίες
Μόνο οι νεκροί μας μένουν εκεί

Και τους δημιουργούν φοβίες.
Όλες αυτές οι τραγωδίες
λάβωσαν την ελληνική ψυχή.
Την χαλύβδωσαν
και την έκαναν ισχυρή

Κι ενώ ποθούμε
να ζήσουμε ειρηνικά,
αυτοί αμφισβητούν τα νησιά
και τον Ελληνισμό βλέπουν εχθρικά.

Μα ο Έλληνας τους απαντά 
όπως οι πρόγονοι του λακωνικά
«Μολών λαβέ».

Είχαμε όμως υψηλό ηθικό
και πόθο για λευτεριά.
Η Εθνική Αντίσταση στα βουνά
μας έδινε ελπίδα και φτερά

Μα τότε γεννιόνταν
και του Διχασμού τ’ αυγά
άλλοι με το Μόσκοβο,
άλλοι με τους συμμάχους.
Κι όποιος μιλούσε για Ελληνισμό,
εχθρός. ήταν η γενιά τους

Η αποφράδα μέρα
της εισβολής του Αττίλα —
η Κυπριακή προδοσία
από την χουντική μαφία
και η άφρονα κομματοκρατία

Την πατρίδα πιστά υπηρετήσαμε
δεν την προδώσαμε
σαν μάνα μας την αγαπήσαμε
την ακοή κι’ άλλοι άλλα τις χαρίσαμε
και ακόμη δεν αποστρατευτήκαμε
αλλά και που θα φύγουμε εδώ θα είμαστε

Ήρωες μόνο όσοι θυσιάστηκαν υπέρ πατρίδας  
Χαίρε ουράνια Ελλάδα αιωνία! 

(28/5/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Share