Μία θεολογική συγγενής μας χτυπάει την πόρτα.
Τι είναι το χώμα
Η επικρατούσα γεωπονία ορίζει το έδαφος ως χημικό υπόστρωμα. Μείγμα ορυκτών σωματιδίων, άμμος, λάσπη, πηλός, στο οποίο εφαρμόζονται εισροές: άζωτο, φωσφόρος, κάλιο κ.ά. Το πλαίσιο είναι σαφές: προσθέτεις αυτό που λείπει, ρυθμίζεις αυτό που δεν ισορροπεί, ψεκάζεις αυτό που απειλεί. Το έδαφος είναι αδρανές. Εσύ το ενεργοποιείς.
Η προσέγγιση και ο ορισμός, δυστυχώς υποκύπτουν -για άλλη μια φορά- στην Αρχή του (παραδείγματος - paradigm) Thomas Kuhn: Το “πλαίσιο σκέψης” καταρρέει όταν τα δικά του δεδομένα, ληφθέντα σοβαρά υπόψη, αδυνατούν να εξηγηθούν εντός του ίδιου του πλαισίου.
Τότε το πλαίσιο οφείλει να καταρρεύσει, με επιστημονικούς όρους.
Στη δεκαετία του 1860, ο Γάλλος επιστήμονας Antoine Béchamp πραγματοποίησε ένα πείραμα απλό και αναπαράξιμο. Πήρε φυσική κιμωλία, ανθρακικό ασβέστιο από γεωλογικό κοίτασμα, 60 εκατομμυρίων ετών, και την έριξε σε αποστειρωμένο διάλυμα ζάχαρης. Στο διάλυμα εκδηλώθηκε άμεσα ζύμωση.
Κατόπιν, πήρε χημικά καθαρό ανθρακικό ασβέστιο, τη συνθετική εκδοχή, και το έριξε σε πανομοιότυπο διάλυμα. Δεν συνέβη τίποτα.
Στο μικροσκόπιο ανίχνευσε μικρά στρογγυλεμένα σωματίδια που δεν μπορούσε να εξηγήσει χημικά, προσκολλημένα στη φυσική κιμωλία. Τα ονόμασε μικρόζυμα (Microzymas), μικροσκοπικές ζύμες, και κατέληξε ότι ήταν θεμελιώδεις μονάδες ζωής παρούσες σε όλη την ύλη του υπεδάφους, ακόμα και σε αυτή που η επιστήμη θεωρούσε νεκρή, άγονη, όπως ο ασβεστόλιθος.
Ο Béchamp είχε τον Louis Pasteur ως έναν ισχυρό αντίπαλο. Η διαμάχη τους δεν ήταν μόνο επιστημονική. Ήταν για το τι είναι η ζωή και ποιος την ελέγχει. Ο Παστέρ κέρδισε την ιστορία γιατί το πλαίσιό του πουλούσε εμβόλια, αντιβιοτικά, φαρμακευτικές αγωγές. Το πλαίσιο του Béchamp δεν πουλούσε τίποτα.
Ο Béchamp ισχυρίστηκε περαιτέρω ότι τα μικρόζυμα δεν έχουν σταθερή μορφή. Αλλάζουν ανάλογα με το έδαφος που τα φιλοξενεί. Και ονόμασε το φαινόμενο πλειομορφισμό, έναντι του μονομορφισμού του Pasteur. Και αυτό επίσης δεν μπορούσε να πουληθεί.
Το 1996 η Philippa Uwins στο Πανεπιστήμιο του Queensland ανέσυρε πετρώματα από πηγάδια εξερεύνησης πετρελαίου 3-5 χιλιόμετρα κάτω από τον πυθμένα του ωκεανού. Ηλικία: 150-250 εκατομμύρια χρόνια.
Μέσα τους βρήκε ζωντανούς οργανισμούς, δέκα φορές μικρότερους από οποιοδήποτε γνωστό βακτήριο. Τους ονόμασε νανόβια (nanobes).
Τρία ανεξάρτητα τεστ DNA επιβεβαίωσαν γενετικό υλικό.
Εκτεθειμένα σε θερμοκρασία δωματίου άρχισαν να αναπτύσσονται μέσα σε εβδομάδες.
Το ίδιο εύρημα με τον Béchamp, 130 χρόνια μετά, με όργανα του 21ου αιώνα. Το χώμα δεν είναι αδρανές χημικό υπόστρωμα. Είναι δομή ζωντανών αποικιών.
Η Μαύρη Γη.
Στον Αμαζόνιο υπάρχει ένα φαινόμενο που η δυτική επιστήμη μελετάει πάνω από έναν αιώνα και αδυνατεί -ή μήπως δεν την συμφέρει;- να εξηγήσει πλήρως. Λέγεται terra preta, μαύρη γη στα πορτογαλικά. Το φυσικό έδαφος του Αμαζονίου είναι από τα πιο άγονα στον πλανήτη, όξινο, φτωχό, ανίκανο να συντηρήσει καλλιέργεια.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον υπάρχουν νησίδες εδάφους μαύρου, εξαιρετικά γόνιμου, με οργανικό άνθρακα έως 70 φορές υψηλότερο από το περιβάλλον έδαφος, με pH ελαφρώς αλκαλικό (7,2-8,0), με πλούσια μικροβιακή ζωή, επεκτεινόμενο σε βάθος κάποιων μέτρων. Αυτές οι νησίδες είναι γόνιμες σήμερα, χωρίς καμία παρέμβαση.
Τις δημιούργησαν προ-Κολομβιανοί πληθυσμοί με πυρολυμένο άνθρακα, κεραμικά θραύσματα (προϊόντα αρχαϊκης κεραμουργίας), οργανικά απόβλητα και χρόνο γενεών. Το πιθανότερο: δεν εφηύραν κάτι, παρατήρησαν κάτι που προϋπήρχε και το ενίσχυσαν συστηματικά.
Η δυτική επιστήμη δεν μπορεί να την αναπαράγει. Προσθέτει:
- biochar (πυρολυμένος άνθρακας, “φτωχός” συγγενής του “ενεργού άνθρακα), με πορώδες 50-400 τετραγωνικά μέτρα ανά γραμμάριο.
- κομπόστ (προϊόντα βιολογικών καθαρισμών λυμάτων), και
- οργανικά.
Το μείγμα δίνει κάτι που μοιάζει με “terra preta” αλλά μετά εξασθενεί γρήγορα.
Έχει όλα τα συστατικά, όλες τις μετρήσεις, όλα τα όργανα. Λείπει μόνο ένα: το σωστό πλαίσιο σκέψης. Και χωρίς αυτό, τα συστατικά δεν αρκούν.
Αντ' αυτού...
Η πραγματικότητα του κέρδους όμως πήγε αλλού.
Η Αϊόβα είχε κάποτε από τα πιο γόνιμα εδάφη στον κόσμο. Οργανική ύλη πάνω από 10%, χώμα τόσο βαθύ που οι πρώτοι ταξιδιώτες έχαναν το άλογό τους μέσα στο γρασίδι.
Προϊόν 10.000 χρόνων οικολογίας λιβαδιών.
Σε 90 χρόνια βιομηχανικής γεωργίας χάθηκε το μισό.
Τα στοιχεία δεν είναι από επικριτές του συστήματος.
Είναι από την USDA, την Υπηρεσία Διατήρησης Φυσικών Πόρων, το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Αϊόβα:
- διάβρωση 5,2 τόνοι ανά στρέμμα ετησίως,
- φυσικός ρυθμός αναδημιουργίας 0,24 τόνοι.
Το 2025 η περιφερειακή επιχείρηση ύδρευσης που εξυπηρετεί 600.000 ανθρώπους επέβαλε την πρώτη υποχρεωτική απαγόρευση ποτίσματος στην ιστορία της περιοχής, γιατί τα νιτρικά στα ποτάμια ξεπέρασαν το ομοσπονδιακό όριο ασφαλείας.
Πώς φτάσαμε εδώ;
Με έναν βρόχο που ο Herbert Shelton περιέγραψε στην ιατρική και ισχύει εξίσου για το έδαφος: κάθε (κερδοσκοπική ) παρέμβαση δημιουργεί την ανάγκη για την επόμενη.
Συνθετικά λιπάσματα έδωσαν άμεση απόδοση, κατέστρεψαν τα βιολογικά δίκτυα. Τα αδύναμα φυτά σε αδύναμο έδαφος προσέλκυσαν παράσιτα, όπως ακριβώς το περιέγραψε ο William Albrecht:
Τα ζιζάνια δεν είναι εισβολείς. Είναι η φυσική απόκριση
σε άρρωστο έδαφος που δεν μπορεί να θρέψει υγιή φυτά.
Ακολούθησαν φυτοφάρμακα, αποστείρωση εδάφους, ΓΤΟ, γλυφοσάτη.
Το οικονομικό σύστημα κλείδωσε τον βρόχο:
Οι αγρότες που θέλουν να αποδεσμευτούν από την “χημεία” δεν μπορούν.
Το έδαφός τους δεν επιβιώνει πλέον χωρίς χημική λίπανση.
Μια φράση για τα υπόλοιπα: οι επιδοτήσεις, οι τράπεζες και οι πατενταρισμένοι σπόροι διασφαλίζουν ότι ο βρόχος παραμένει κλειστός και ...αισχροκερδής.
Η γλώσσα δείχνει το πλαίσιο
Ο Ludwig Wittgenstein το είπε καθαρά: τα όρια της γλώσσας μου είναι τα όρια του κόσμου μου.
Όταν λέμε "υπόστρωμα", "εισροές", "παράσιτα", "ζιζάνια", έχουμε ήδη αποφασίσει τι είναι το χώμα πριν το εξετάσουμε. Η γλώσσα “απονεκρώνει” αυτόματα το ζωντανό. Και αυτό που έχει απονεκρωθεί νοητικά, γινεται αντικείμενο εκμετάλλευσης χωρίς ενοχές.
Το αντίθετο πλαίσιο δεν χρειάζεται φιλοσοφία. Χρειάζεται παρατήρηση.
Οι προ-Κολομβιανοί δεν είχαν επιστημονικά περιοδικά. Είχαν γενιές συσσωρευμένης παρατήρησης και ένα πλαίσιο που αντιμετώπιζε το έδαφος κάτω από τα πόδια τους ως κάτι που πρέπει να συνεργαστούν μαζί του, όχι να το εκμεταλλευτούν.
Όπου στρέψουμε το βλέμμα μας, με μικροσκόπιο ή με τηλεσκόπιο , αντικρίζουμε μια χαώδη κατάσταση, μέσα από την οποία ξεπηδάει αρμονία. Μήπως το Χάος αυτό ειναι το "σπίτι" μας;
ΥΓ 1. Ο Παστέρ και οι εχθροί του.
Ο Louis Pasteur μάλωνε με πολλούς:
Με τον Béchamp για το αν το μικρόβιο είναι εισβολέας ή έκφραση του σώματος. Με τον Koch για το “σε ποιον ανήκει η βακτηριολογία”. Με τον Pouchet για την αυτόματη γένεση. Σε όλες τις διαμάχες κέρδισε. Όχι πάντα επιστημονικά, αλλά πάντα επικερδώς.
Το πλαίσιο σκέψης που επικράτησε ήταν το δικό του: το μικρόβιο ως εξωτερικός εχθρός που πρέπει να εξοντωθεί. Το πλαίσιο του Béchamp, το έδαφος ως το παν, δεν πουλούσε εμβόλια, αντιβιοτικά, φαρμακευτικές αγωγές.
Ο Παστέρ, λέγεται, στο νεκροκρέβατό του είπε: "Bernard had it right. The microbe is nothing, the terrain is everything." Αναφερόμενος στον Claude Bernard που υποστήριζε παρόμοια με τον Béchamp.
ΥΓ2. Ο Max Planck είπε κάποτε "Μια νέα επιστημονική αλήθεια δεν θριαμβεύει πείθοντας τους αντιπάλους της... αλλά επειδή οι αντίπαλοί της πεθαίνουν."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου