ΠΕΛΟΠΟΝΗΣΙΑΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ-ΑΦΟΡΜΕΣ.
Γνωστη ειναι η μαστιγα του Κυλώνειου άγους, όπου οι οπαδοί του Κυλωνα, που ηθελε να κάνει Τυραννια στην Αθηνα, σκοτωθηκαν επάνω στους βωμους οπου ειχαν καταφυγει ως ικετες.
Την εποχη του Πελοποννησιακου πολέμου, οι Σπαρτιατες θυμηθηκαν το Κυκλωνειο αγος, το οποιο υπήρξε μια από τις αφορμές που δόθηκαν για αυτην την Εμφυλια διαμαχη.
Οι Αθηναιοι εκριναν πως η πολη ειχε μιανθει απο τις ανόσιες δολοφονίες για αυτό κάλεσαν τον μαυρο μαγο Επιμενιδη να κανει καθαρμό της πολης. Ο Επιμενιδης καθιερωσε τις θυσιες στους “Αγνωστους δαιμονες θεούς”.
Αυτό ηταν ενα τοσο σοβαρο αμάρτημα, μια υβρις η οποια ειχε σοβαρες επιπτωσεις σε όλη την Ελληνικη ιστορια.
ΜΑΤΑΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΕ ΝΑ ΠΕΙΣΕΙ Ο ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ-ΙΑΤΡΟΣ ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΑΘΗΝΑΙΟΥΣ, ΟΤΙ Η ΑΡΩΣΤΕΙΑ ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΘΕΡΑΠΕΥΤΕΙ ΜΕ ΜΑΥΡΗ ΜΑΓΕΙΑ. ΟΙ ΕΩΣΦΟΡΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΞΑΘΛΙΩΜΕΝΟ ΠΛΗΘΟΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΑΝ ΤΙ ΕΛΕΓΕ.
Ο Πελοπονησιακος πολεμος είναι ο φοβερότερος όλων των εμφυλίων της αρχαίας Ελλάδος, 431-404 π. Χ.), ο οποίος ευθύνεται κατά κύριο λόγο για την παρακμή της και είχε σαφώς χαρακτήρα θρησκευτικό. Πίσω από αυτή τη φρικτή αδελφική γενοκτονία, σε πανελλήνια κλίμακα, βρισκόταν το διαβόητο δελφικό «ιερό», το οποίο εξωθούσε τα δύο αντίθετα στρατόπεδα σε φονικότατες συγκρούσεις και ανείπωτες φρικαλεότητες με τους εκατέρωθεν χαλκευμένους ψευτοχρησμούς του (Θουκ. Ιστορια α,4).
Τα εκατέρωθεν σκοταδιστικά ιερατεία τελούσαν θυσίες μέσα και έξω από τα τείχη στους κοινούς «θεούς» και προέβαιναν σε ανείπωτες άλλες δεισιδαίμονες τελετουργίες για τη νίκη του δικού τους στρατοπέδου.
Την χειροτερη ομως γενοκτονια στην αρχαία Ελλάδα προκάλεσαν οι τεσσερις φοβεροί εωσφορικοι-ιεροί πόλεμοι, (595-332 π. Χ.), οι οποίοι για τριακόσια περίπου χρόνια αποδεκάτισαν την Ελλάδα.
Ονομαστηκαν ιεροι, διότι έγιναν προς τιμην του δαιμονικου μαντείου των Δελφών (Θουκυδιδης. Ιστορ.Α΄3).
ΕΣΦΑΞΑΝ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥΣ.
Αλλες γενοκτονίες των δωδεκαθειστων, ηταν οι γενοκτονίες των Θηβαίων από τους συνασπισμενους Πελοποννησιους, που μας ειναι γνωστη από την τραγωδια του Αισχύλου, Επτα επι Θήβας. Άλλη μεγαλη γενοκτονια ηταν των Ορχομενίων από τους Θηβαίους, των Ερετριεων από τους Χαλκιδεις , των Μηλιων από τους Αθηναίους , των Σαμίων από τους Αθηναίους, των Θηβαίων απο τους Μακεδόνες των κατοίκων της Δωδωνης και του Δίου από τους Αιτωλούς, των Θερμιων Αιτωλών από τους Μακεδόνες, των κατοίκων της Περγάμου και της Αττικής από τους ίδιους.
ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥΣ ΕΜΦΥΛΙΟΥΣ ΣΠΑΡΑΓΜΟΥΣ ΤΑ ΕΩΣΦΟΡΙΚΑ ΙΕΡΑΤΕΙΑ ΕΙΧΑΝ ΑΝΑΜΙΞΗ.
ΦΑΙΔΡΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΚΩΜΙΚΟΡΑΓΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ.
Με τοσες ανθρωποθυσιες που διεταζαν τα μαντεία του δαιμονα Φοιβου, δεν γινοταν να μην συμπαρασυρουν στον θανατο ακομη και τους δικους, τους δαιμονικούς ιερεις. Ο Κύπριος μαντης Φρασιος ειπε στον Φαραω Βουσιρι να θυσιαζει τους ξενους. Όμως ο μοναδικος ξένος, που ήταν διαθέσιμος, εκεινη την χρονικη στιγμη ηταν ο ίδιος ο μαυρος μαγος.
Η ΠΑΡΑΝΟΙΑ ΤΩΝ ΜΑΥΡΩΝ ΜΑΓΩΝ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ.
Ενα παιδι παιζοντας, μαζεψε απο το χωμα ενα πεταλο, που επεσε απο το στεφανι της Αρτεμης, στους Δελφους. Οι δικαστες απλωσαν μπροστα στο νηπιο, διαφορα παιχνιδια και το χρυσό πέταλο ενω περιμεναν να δουν τι θα αγγιξει πρωτο . Όταν ξανάπιασε το χρυσό πέταλο, ηταν "φανερο", ότι το παιδακι ήταν ιερόσυλο. Για αυτό επρεπε να εφαρμοστεί ο δελφικός-εωσφορικος νομος που προεβλεπε θανατο για τους Ιερόσυλους.
ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΤΟ ΑΤΥΧΟ ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΟ ΕΙΧΕ ΑΔΙΚΟ ΤΕΛΟΣ, ΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΝΟΙΚΩΝ ΣΑΤΑΝΙΣΤΩΝ.
Απο όλους τους προαναφερομενους εξαιρείται ένα μικρο μερος ανα τους αιωνες, με βαση της παγκόσμιες Ελληνικες μαθηματικες σταθερες μετρον αριστον, και μηδεν αγαν.
συνεχίζεται στο ΣΤ μέρος









Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου