Πλανηθέντες και Πλανόδιοι Απατεώνες

Γράφει ο Τηλεγραφητής Μετώπου 

 

Η Πατρίδα μας περνά ιστορικές αντιξοότητες — ίσως εφάμιλλες της μάχης των Θερμοπυλών και της Άλωσης της Πόλης. Με μια διαφορά, όμως, που την κάνει πιο οδυνηρή: εκεί ο Εφιάλτης ήταν ένας και οι υπερασπιστές τουλάχιστον τριακόσιοι. Σήμερα η αναλογία αντιστράφηκε — και μάλιστα εκ των έσω.

 

Ο προ 15ετίας λογιστικός έλεγχος του χρέους δεν ήταν απλώς οικονομική αναγκαιότητα. Είναι ηθικός απολογισμός, αποκατάσταση δικαιοσύνης, αναλογικός καταλογισμός των ευθυνών και τιμωρία. Και κυρίως — επανίδρυση της Πολιτείας των Ελλήνων, ώστε να αποκλειστεί στο μέλλον κάθε δυνατότητα σχεδιασμού και ουσιαστικής εφαρμογής αυτού που αποκαλώ "δόγμα Kissinger για τους Έλληνες", ασχέτως αν ψευδώς αποδόθηκε σε αυτόν τον “φιλέλληνα” .

 

Γιατί αν δεν καταλάβουμε πώς φτάσαμε εδώ, θα ξαναφτάσουμε, βεβαίως με άλλα πρόσωπα, με άλλες “αιτιάσεις”, αλλά αναπόδραστα με την ίδια ακριβώς κατάληξη.

 

Τώρα, αν αυτή η -έστω- εύστοχη ανάλυση της ανάγκης λογιστικού ελέγχου συνοδεύεται:

Από την παλιά ταξική αντιπαλότητα ή με τα γνωστά “νέα τζάκια” που έρχονται, πιο παγκοσμιοποιημένα,

Από την εναλλακτική κοινωνική ή περιβαλλοντολογική “διάσταση” και δαπάνη (με ποιές προτεραιότητες και ποιά διαχείριση;), ή 

Από τον κόσμο των εργαζομένων, άραγε σε ποιες φαμπρίκες, σε ποια χωράφια, σε ποια ορυχεία τους βλέπετε και πόσοι άραγε να είναι; 

τότε μάλλον χάνουμε το νόημα. Ήδη (παρα-) μορφωθήκαμε και εμπεδώσαμε τα τερτίπια των hedge funds, των “παραγώγων”, των off-shores, των CDS, των spreads, των CBDC... Θέλετε κι άλλα;

 

Ωχρότατη βλέπω την ανάγκη περαιτέρω "λογιστικού ελέγχου εθνικού χρέους". Αρκεί να ακούσεις εσυ πολίτη, εργάτη και εργαζόμενε, μόνο λίγα -από τα πολλά- που σου σερβίραν, με χρονολογική σειρά: 

 

“Η Κύπρος κείται μακράν” (ήταν η επιταγή της επανόδου, και όχι μόνον)

“Αλλαγή” και "Παραλαμβάνω καμμένη γη" (υπερβολές, υποβάθμιση του τότε ενθουσιασμού), 

"Τσόβολα, δώστα όλα" και “εε !!.. ένα δωράκι είπαμε...” (δωροδοκίες, καταχρηστική απληστία), 

"Μea culpa" (υπεκγυγή, σύγχυση, μειοδοσία), 

"Η δανειοληπτική ικανότητα της Ελλάδας είναι υψηλή" (δανεισμός ίσον εκμαυλισμός... ), 

"ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο, έξω οι βάσεις ΝΑΤΟ" (παραπλάνηση, ψεύδος, δημαγωγία),

 

"Λεφτά υπάρχουν" (εκπόρνευση), 

"Η Ελλάδα θα ανταποκριθεί στο ακέραιο των υποχρεώσεών της" (επίκληση "τιμής του επαίτη”, μετάθεση σημαντικότητας), 

και τα κορυφαία από στόματα πρωθυπουργών, ενώπιον “ξένων θεσμών και ηγετών: 

"We need global government, global financial government, and we need it FAST!" τουτέστιν “Χρειαζόμαστε παγκόσμια κυβέρνηση, παγκόσμια οικονομική κυβέρνηση, και τη χρειαζόμαστε ΓΡΗΓΟΡΑ” (δήλωση του "Έλληνα" πρωθυπουργού ΓΑΠ), και

“Την ανάγκη να υπάρξει ριζική αντιμετώπιση των φαινομένων της ξενοφοβίας, του νατιβισμού (ιθαγενισμού) και του ρατσισμού, (ωω του “ανθελληνισμού το κάλλος”, ενώπιον των Ισραηλιτών!!)

 

Μόνο αυτές οι τελευταίες φράσεις αρκούν για να καταλάβουμε ποιος άρχισε και ποιος τελειώνει την "εξαφάνιση του Ελληνισμού"... κατά Kissinger.

 

Και άλλα παρόμοια, ώστε για να καταλάβεις ότι μας σκάβουν τον λάκκο, ή χειρότερα, μας θάβουν ζωντανούς, αλλά “ασφαλείς”.

 

Αν σας φαντάζω γραφικός "συνωμοσιομανής" — ναι, στην δύση της ζωής μου το αποδέχθηκα και σας ερωτώ, αξιώνοντας λογικές απαντήσεις: 

 

Αραγε η σημερινή μας κοινωνική, ηθική, μορφωτική και οικονομική κατάντια είναι αποτέλεσμα κάποιων δύο ή τριών σφαλμάτων των κάποιων πλανηθέντων ηγετών μας, ή πρόκειται για μια συνεπέστατη “σκυταλοδρομία” εξουσίας -τουλάχιστον 50 ετών- όπου ο προηγούμενος παραδίδει στον επόμενο; Και αυτός με την σειρά του ακολουθεί εξελικτικά το ίδιο μοτίβο; 

 

Πόσοι οι "πλανηθέντες πολιτικοί" επί πόσα σφάλματα έκαστος επί πόσα έτη; Ποιες οι συνέπειες επί όλων (τους και μας); Ποιοί "πλανηθέντες πολιτικοί" παραιτήθηκαν; Ποιοί Τιμωρήθηκαν;

 

Τελειώνω με κάποιες σκέψεις περί "τάξεων", "ταξικής πάλης και αντιπάλου", θεματολογία που σήμερα φαντάζει “άνω ποταμών” στο μυαλό μου. 

 

Κράτος, κεφάλαιο και εργασία οφείλουν να συνεργαστούν ως τρεις συνέταιροι στο ίδιο "μαγαζάκι". Το "καταστατικό" (σύνταγμα) αυτού του "μαγαζακίου" (συν-εταιρισμού) είναι ανάλογο με όλα τα καταστατικά εταιριών, πλην δύο θεμελιωδών εξαιρέσεων:

 

Πρώτον, δεν προβλέπεται διάλυση της εταιρίας. Δεν νοείται τέτοια. 

Άρα η διαχείριση οφείλει να είναι ανάλογη, χρηστή, προσεκτική και περιλαμβάνουσα διαδικασία “χρεοκοπίας” και ειδικά δικαστήρια. 

Δεύτερον, περιέχει ηθικούς (πέραν των νομικών και συνταγματικών) φραγμούς, διότι απευθύνεται και λογοδοτεί σε λαό και πολίτες, όχι σε κερδοσκόπους.

 

Άρα — λογικό συμπέρασμα; — η σχέση τους οφείλει να είναι συνεργατική και όχι αντιπαλότητας. Έχουν υποχρέωση να "τα βρίσκουν" πάντα, νομοτελειακά, και να συνεχίζουν "καθείς εις ο ετάχθη". Είναι άξιο συζήτησης — για οποιονδήποτε καλοπροαίρετο συνομιλητή — ποιος άραγε θεσμός θα είναι υπεράνω αυτού του "συνεταιρισμού" με στόχο σκοπό να διαιτητεύει, να προτείνει συμβιβασμούς και, εσχάτως, να υποχρεώνει τους εταίρους σε περίπτωση ασυμφωνίας; 

Γιατί, βέβαιο είναι ότι το "μαγαζάκι" πρέπει να μακροημερεύσει.

 

Επαναλαμβάνω: γιατί το "μαγαζάκι" πρέπει να μακροημερεύει πάντα. 

Και το χρήμα του "πελάτη" (πολίτη, ψηφοφόρου, φορολογούμενου, ασφαλισμένου, καταναλωτή, οικογενειάρχη, υπερήλικα) είναι ιερό. Και όποιος το καταχράται πρέπει να τιμωρείται παραδειγματικά για τους επόμενους "διαχειριστές" του.

Share