Οι ΗΠΑ εξήλθαν από τον 2ο ΠΠ τεράστια βιομηχανική δύναμη και έριξαν βάρος στην δημιουργία καταναλωτικής ευχέρειας για τους πολίτες της, ώστε αυτοί, μεσούντος και του ανταγωνισμού με το κομμουνιστικό στρατόπεδο, να μην είναι ευεπίφοροι στην κομμουνιστική προπαγάνδα. Ο Αμερικανός εργάτης τη δεκαετία του '50 διαθέτει σπίτι, αυτοκίνητο, τηλεόραση, ανέσεις. Όταν ο Χρουτσώφ επισκέπτεται το 1959 τις ΗΠΑ ο αντιπρόεδρος Νίξον τον πηγαίνει σε εργατικά σπίτια, για να του δείξει εμμέσως ότι οι Αμερικανοί εργάτες δεν έχουν λόγο να κάνουν κομμουνιστική επανάσταση. Και πράγματι, ο blue collar worker άνδρας μπορεί να συντηρήσει άνετα την οικογένειά του, ήτοι να αναπαράξει την ύπαρξή του.
Με μια εργατική τάξη αδιάφορη λόγω ευμάρειας στα πολιτικά της κελεύσματα, η Αριστερά στις ΗΠΑ, η οποία σε μεγάλο ποσοστό, ιδιαίτερα στον ακαδημαϊκό χώρο ήταν (και είναι) τροτσκιστικού προσανατολισμού και σφόδρα αντισοβιετική, δεν έχει το λεγόμενο από τους κομμουνιστές "επαναστατικό υποκείμενο", δηλαδή την τάξη που θα αποτελέσει την κατ' αυτούς "πρωτοπορεία" της επανάστασης που ευαγγελίζονται. Και βρίσκει το επαναστατικό υποκείμενο για την κοινωνική ανατροπή στις φεμινίστριες, στους μαύρους και στους ομοφυλόφιλους. Κοινός στόχος όλων, ο λευκός, χριστιανός άνδρας. Ο οποίος είναι ο "δυνάστης" των τριών τους σύμφωνα με την κοινωνικά διχαστική λογική των κομμουνιστών, οι οποίοι αντίστοιχα στις αστικές κοινωνίες βλέπουν τον ταξικό εχθρό στο πρόσωπο κάθε εργοδότη και νοικοκύρη.
Έχει προηγηθεί η επίθεση στο ανδρικό φύλο από ηγερίες του φεμινισμού όπως η Σιμόν ντε Μπωβουάρ, η οποία γράφει το 1949 στο "Δεύτερο Φύλο": "Αφοσιωμένη σύζυγος και μάνα, καθώς και φιλόξενη οικοδέσποινα, εξαρτημένη όμως οικονομικά απ’ τον άνδρα, η γυναίκα παραμένει ο αλλότριος, ο μειονεκτών Άλλος, ένα ακρωτηριασμένο προϊόν της καταναγκαστικής πατριαρχικής κοινωνίας". Η εν λόγω "επαναστάτρια" που κατήγγειλε την "καταναγκαστική πατριαρχική κοινωνία" ήταν μια διεστραμμένη αμφιφυλόφιλη, η οποία εξευτέλιζε το ίδιο της το φύλο, το οποίο κατά τα λοιπά ήθελε να "απελευθερώσει", λειτουργώντας ως πορνοβοσκός, φέρνοντας φοιτητριούλες ως σεξουαλική λεία στον σύντροφο της σε ελευθεριακή σχέση Σαρτρ.
Τη δεκαετία του '60 η Νέα Αριστερά εξαπολύει τους "πολιτισμικούς πολέμους" και όπως θριαμβολογεί τους κερδίζει. Πολιορκητικός της κριός το Δημοκρατικό Κόμμα των ΗΠΑ, με μια σειρά νομοθετικών μεταρρυθμίσεων που εισάγει, όλες σε βάρος των προνομίων του λευκού άνδρα. Ο κορυφαίος αρθρογράφος των Financial TimesMartin Wolf, σχεδόν πανικόβλητος από την επέλαση του Τραμπ, σπεύδει τον περασμένο Μάϊο βεβαίως να το δικαιολογήσει : "Η δίκαιη προσκόλληση των Δημοκρατικών στα δικαιώματα των γυναικών και ακόμη περισσότερο στα αιτήματα των μειονοτήτων, όπως αυτές ορίζονται με βάση τη φυλή, τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα, οδήγησε πολλούς λευκούς άνδρες της μεσαίας τάξης στους Ρεπουμπλικάνους, ειδικά στον Νότο. Το ρατσιστικό στοιχείο είναι ξεκάθαρο στο μίσος πολλών Αμερικανών κατά του Ομπάμα".
Και από τότε, το '60, συνεχίζεται ακατάπαυστα ο κοινωνικός πόλεμος που στόχο έχει την κατεδάφιση του λευκού, ετερόφυλου άνδρα από την κορυφή της κοινωνικής ιεραρχίας. Για δέστε. Πρώτα έγινε Πρόεδρος των ΗΠΑ μαύρος. Αμέσως μετά επιδιώχθηκε να γίνει Πρόεδρος γυναίκα. Ο επόμενος στόχος ήταν μετά απ' αυτήν να γινόταν Πρόεδρος ομοφυλόφιλος. Καθώς πολιτικές φιλοδοξίες έχει, μπορεί να προδιαγράφεται σαν μελλοντικός, μετά-Χίλαρυ υποψήφιος ο κρυφο-ομο Τζωρτζ Κλούνεϋ, κύριος διοργανωτής των Χολλυγουντιανών γκαλά όπου συγκεντρώνονταν μεγάλα ποσά για τον Ομπάμα, με αντάλλαγμα τις νομοθετικές μεταρρυθμίσεις υπέρ των ομοφυλοφίλων. Επί προεδρίας Ομπάμα, εισήχθησαν επιθετικά οι νομοθεσίες για τους ομόφυλους γάμους σε πολλές πολιτείες, με την ζωηρή υποστήριξη τοπικά από την Gay Mafia, η υπηρεσία τρανσέξουαλ στο στρατό, τρίτη κατηγορία τουαλέττας στα κτίρια για τους "Χωρίς Φύλο" και άλλες ευνοϊκές προς αυτούς ρυθμίσεις. Ενώ Μπαρακ και Μισέλ διατυμπάνιζαν συνεχώς την αγάπη τους σε κάθε "διάσημο" που αποκάλυπτε δημοσίως πως είναι ομοφυλόφιλος.
Παράλληλα με τους πολιτισμικούς πολέμους, τις δυο πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες οι αμερικανικοί επιχειρηματικοί κολοσσοί, με την απογείωση της κατανάλωσης, γιγαντώνονται και εφορμούν στην κατάκτηση των αγορών παγκοσμίως. Τότε στον μισό, μη κομμουνιστικό κόσμο. Η λεγόμενη Παγκοσμιοποίηση, όπως κωδικοποιήθηκε μετά το 1991, όταν οι βλέψεις των πολυεθνικών έγιναν πλανητικές, ασχέτως του αν στην πορεία θα συμμετάσχουν και ευρωπαϊκοί και ασιατικοί κολοσσοί, δεν είναι παρά η απόπειρα επιθετικής επιβολής του αμερικανικού εθνικισμού στους υπολοίπους αλλά ταυτόχρονα και η επιδίωξη η πολυεθνική να υποκαταστήσει το έθνος-κράτος ως διεθνής μονάδα αναφοράς.
Οι πολυεθνικές κινούνται με γνώμονα την διαρκή αύξηση της απόδοσης του κεφαλαίου των μετόχων. Αυτό συνεπάγεται συνεχή επιδίωξη για αύξηση των πωλήσεων δηλαδή της κατανάλωσης, μείωση των μισθών και άρση των εμπορικών, περιβαλλοντικών, διαδικαστικών, ηθικών, πολιτισμικών φραγμών, ώστε να πωλούν παντού ό,τι θέλουν όπως θέλουν. Στις επιδιώξεις αυτές εκ των πραγμάτων πάλι βρίσκεται εμπόδιο ο άνδρας-εθνικός πολίτης.
Μελέτες ψυχοκοινωνικές για λογαριασμό του μάρκετινγκ που έγιναν, όπως από Whittaker J. and Meade, R. (1967), απέδειξαν ότι οι γυναίκες είναι πιο δεκτικές στα μηνύματα της διαφήμισης. Το ίδιο και οι συναφούς ψυχολογίας, ακόλουθοι της γυναικείας ψυχοσύνθεσης ομοφυλόφιλοι. Έτσι τα θεάματα της τηλεόρασης, το κύριο όχημα από το 1950 για την ανάπτυξη της κατανάλωσης, βρίθουν από τέτοιους χαρακτήρες. Θα θυμάστε ότι μόλις ξεκίνησε η εμπορική, ιδιωτική τηλεόραση στην Ελλάδα, μια από τις πρώτες τηλεοπτικές σειρές, οι "Απαράδεκτοι", η οποία μάλιστα, αλλοίμονο, θεωρείται και "ποιοτική", εισήγαγε ως δεδομένο ότι σε κάθε μικροπεριβάλλον, παρέα, οικογένεια, οφείλει να υπάρχει και ένας ομοφυλόφιλος.
Οικονομικοί ιστορικοί ισχυρίζονται ότι ο σύγχρονος καπιταλισμός μετά την Αναγέννηση πυροδοτήθηκε από την ακόρεστη δίψα των γυναικών για γλυκά, που προκάλεσε τις εξερευνήσεις και την ακολουθήσασα οικονομική ανάπτυξη. Ο μέσος άνδρας, αφηνόμενος ανεπηρέαστος, είναι οικτρός, για τις επιδιώξεις των πολυεθνικών, καταναλωτής. Πάρτε ένα ζευγάρι που θα βγει για κάπου επίσημα, καλοκαίρι. Ο άνδρας, με ένα πουκάμισο και ένα παντελόνι σιδερωμένα, ένα ζευγάρι καλά παπούτσια, ένα ρολόϊ στο χέρι κι αυτό αν, κουρεμένος-ξυρισμένος, άντε και με ένα after shave, είναι πλήρης. Πάρτε τη γυναίκα. Θέλει σαμπουάν, μαλακτικό, μολύβι για τα φρύδια, μάσκαρα, σκιά, lip gloss, κρέμα προσώπου, άρωμα, κοσμήματα για το λαιμό, κοσμήματα για τα χέρια, λοσιόν για το σώμα, επιτηδευμένο εσώρουχο, μοντελάκι φόρεμα, μαντήλι, συσκευή απολέπισης για τις φτέρνες, ακριβό παπούτσι. Και λέω τα βασικά.
Το δημιούργημα του άνδρα, έθνος-κράτος, στέκεται επίσης εμπόδιο στις άλλες επιδιώξεις των πολυεθνικών, το άνοιγμα των συνόρων για είσοδο φτηνού εργατικού δυναμικού που θα αυξήσει τα κέρδη, νέων καταναλωτών που θα αυξήσουν τον κύκλο εργασιών, ενώ οι εθνικές νομοθεσίες όπου υπάρχουν υψώνουν εμπόδια στην εντελώς ελεύθερη διακίνηση των προϊόντων. Ο διεθνισμός των πολυεθνικών βρίσκει έτσι ως πολύτιμο σύμμαχο τον διεθνισμό της απάτριδος Αριστεράς. Χρηματοδοτούν λοιπόν κάτι κινήματα No Borders και συναφείς ΜΚΟ, και πληρώνουν πολιτικούς για να ψηφίζουν "αντιρατσιστικούς" νόμους και μια στρατιά δημοσιολογούντες να δικάζουν ως "ρατσιστές" όσους αυτόχθονες υφιστάμενοι τη βία των εισβολέων διαμαρτύρονται. Πολύ πρόσφατα τα Wikileaks αποκάλυψαν το δίκτυο του Σορος που χρηματοδοτεί παγκοσμίως τέτοιες οργανώσεις και ειδικά στην Ελλάδα antifa, gay pride και "ανοιχτοσυνοράκηδες".
Με αρχή γενόμενη στις ΗΠΑ, την Αυτοκρατορία και παγκόσμιο κέντρο απ' όπου εκπορεύονται οι εξελίξεις που μεταδίδονται σε όλον τουλάχιστον τον Δυτικό κόσμο, επί κάπου πέντε δεκαετίες οι άνδρες, και μιλάμε για τον άνδρα της μικρομεσαίας τάξης, σφυροκοπούνται κοινωνικά, οικονομικά και ηθικά. Έχασαν δουλειά, με επακόλουθο να χάσουν την δυνατότητα να συντηρούν οικογένεια, ωθούμενοι στο κοινωνικό περιθώριο.
Οι καθηγητές του Πρίνστον Αν Κέις και Άνγκους Ντίτον σημειώνουν μια μεγάλη σχετική επιδείνωση στα ποσοστά θνησιμότητας και νοσηρότητας στους λευκούς Αμερικανούς άνδρες της μεσαίας τάξης, λόγω αυτοκτονιών και καταχρήσεων αλκοόλ και ναρκωτικών. Ενώ πολλοί νεαροί υπό την πίεση της γυναικείας κοινωνικής ηγεμονίας εκθηλύνθηκαν.
Για να μειωθεί το εργατικό κόστος οι παραγωγές μεταφέρθηκαν στην Κίνα και τώρα στην ακόμα φθηνότερη ΝΑ Ασία. Το Ντητρόιτ π.χ., η εμβληματική της παραγωγής πόλη με τις μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες, ήταν το 1950-1970 μια ακμάζουσα μεγαλούπολη με ανθηρή μικρομεσαία τάξη νοικοκυραίων. Τώρα είναι ένα φάντασμα πόλης. Δεν μπορούν να ιππεύσουν όλοι το άρμα της ραγδαία εξελισσόμενης τεχνολογίας, το οποίο αφορά μόνο τις ακτές των ΗΠΑ και απαιτεί υψηλές προσωπικές ικανότητες και ειδικές σπουδές. Ενώ και στον οικονομικό αυτόν κλάδο εργασιακές ρυθμίσεις που επέβαλαν οι μεγάλες εταιρείες πληροφορικής επιτρέπουν σε καραβιές νεαρών ινδοπακιστανών να εισρέουν συνεχώς, για να ανανεώνεται το προσωπικό και να συμπιέζονται οι μισθοί. Ένας προγραμματιστής στα 35 του θεωρείται "καμμένος", γέρος. Και μετά τί θα κάνει;
Με τις παραγωγές απομακρυσμένες και την οικονομία να μετατρέπεται σε οικονομία υπηρεσιών, όπου αντιμετωπίζουν σκληρό ανταγωνισμό από τις γυναίκες, οι άνδρες εξωθούνται στην οικονομική ανυπαρξία συνεπώς και στην πλήρη αναπαραγωγική αδυναμία. Γι' αυτό οι επιθετικές φεμινίστριες πανηγυρίζουν "είναι η οικονομία των υπηρεσιών ηλίθιε, που εξαλείφει την πατριαρχία!". Και σε συνδυασμό με το ομοφυλόφιλο λόμπυ προωθούν την κατάργηση της κλασσικής ετερόφυλης οικογένειας και την αντικατάστασή της με παραλλαγές νέων μορφών αναπαραγωγής της ζωής, ομόφυλες οικογένειες, παρένθετες μητέρες, σπερματοδότες. Ένας συνδυασμός επιθετικής μητριαρχίας με καθεστώς Σοδόμων.
Κοινωνικά οι άνδρες στις ΗΠΑ συμπιέζονται από την δικτατορία της πολιτικής ορθότητας η οποία απαγορεύει οποιοδήποτε δημόσιο σχόλιο που αφορά ομοφυλόφιλο, λεσβία, γυναίκα, έγχρωμο, ισπανόφωνο, λαθρομετανάστη. Μαζί τους βεβαίως συμπιέζονται και μια μεγάλη πλειοψηφία από σοβαρές γυναίκες. Αυτές που βλέπουν, όπως αντίστοιχα η πλειοψηφία των ανδρών, τους άνδρες ως συντρόφους και συνοδοιπόρους στον βιοτικό αγώνα, όχι ως δυνάστες-εχθρούς όπως οι ταλιμπανοφεμινίστριες.
Παρότι το κείμενο για διαδικτυακό είναι πολύ εκτεταμένο ας μου επιτραπεί να παραθέσω αυτούσιο ένα σχόλιο μιας παλιάς φίλης, εδώ στο antinews:
"Οι φεμινίστριες, οι γυναίκες των αμβλώσεων και της ανταγωνιστικής καριέρας, οι γυναίκες που θέλουν σε κάθε έκφανση της ζωής τους να είναι ίδιες με τους άνδρες λέει, τώρα πλέον πεθαίνουν κι αυτές λόγω stress, καπνίσματος και καρδιακών επεισοδίων το ίδιο συχνά, όπως και οι άνδρες. Οι φεμινίστριες δήθεν χειραφετημένες, ανταγωνίζονται γι αυτό και απωθούν τους άνδρες. Και μετά απορούν για τη λειψανδρία, γιατί στα «singles’ bars» δεν πέφτει καρφίτσα, γιατί αυτή η έκρηξη της ομοφυλοφιλίας και της πορνείας. Οι φεμινίστριες όχι μόνον ευθύνονται για την υπογεννητικότητα και τον πληθυσμιακό μαρασμό στην Ελλάδα και στις λοιπές χώρες του δυτικού κόσμου. Ταυτόχρονα, έχασαν τη ταυτότητά τους, τον φυσικό προορισμό τους. Απεμπόλησαν τα θαυμαστά μυστήρια της γυναικείας θηλυκότητάς τους. Γεγονός αναμφισβήτητο παραμένει ότι ο φεμινισμός στον δυτικό κόσμο, κατέστρεψε τη γυναικεία φύση, τη γεννητικότητα και τους διακριτούς ρόλους των δύο φύλων. «Επιστροφή στις ρίζες» είναι το σύνθημα στις δυτικές κοινωνίες σήμερα, για να περισωθεί ό,τι τελικά απέμεινε".
Έχουν από καιρό διαμορφωθεί δυο στρατόπεδα παγκοσμίως. Το παγκοσμιοποιητικό. Καθένας από την αφετηρία του, ενωμένοι στον σκοπό. Νεοφιλελεύθεροι, πολυεθνικές, επιχειρηματικές ελίτ, κερδοσκόποι του χρηματοπιστωτικού συστήματος τύπου Σορος, αναρχοκαπιταλιστές, οι ολίγοι ευνοημένοι από τις χαοτικές εισοδηματικές διαφορές που δημιούργησε η Παγκοσμιοποίηση, προπαγανδιστές των ανοιχτών συνόρων, άθεοι, η Αριστερά σε κάθε της έκφανση, σεξουαλικές παρεκκλίσεις, φυλετικές μειονότητες, λαθρομετανάστες. Μαζί τους ασφαλώς το Χόλλυγουντ και ο κόσμος από την η παγκόσμια βιομηχανία πολιτισμικού ιμπεριαλισμού, η οποία με την Παγκοσμιοποίηση έχει δηλητηριάσει τις ψυχές των ανθρώπων με οπτικά και ακουστικά καλλιτεχνικά σκουπίδια.
Όλοι μαζί, το πανίσχυρο σύστημα που έχει κυριαρχήσει απόλυτα τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια στη Δύση, με την ηττηθείσα υποψήφια, απεχθή εκπρόσωπό του, σάρκα εκ της σαρκός του. Και η εξήγηση γιατί Αλέξης και Κυριάκος ψήφισαν αγκαλιά σύμφωνο συμβίωσης και τζαμί.
Ο μύθος για τα Σόδομα και Γόμορρα δεν τους δίδαξε ότι κοινωνίες στις οποίες επικρατεί το α-φύσικο καταστρέφονται. Ο μύθος για τον Πύργο της Βαβέλ δεν τους δίδαξε ότι κοινωνίες στις οποίες επικρατεί άκρα ετερογένεια διαλύονται. Γιατί έχτισαν προσωπικά καταφύγια-φρούρια, όπως έκανε ο ιδρυτής του facebook, ώστε να μην υφίστανται ό,τι υφίσταται η σιωπηρή πλειοψηφία.
Και το αντι-παγκοσμιοποιητικό στρατόπεδο. Όσοι βλέπουν ότι η Παγκοσμιοποίηση διαλύει τις δυτικές κοινωνίες. Συντηρητικοί, υπερασπιστές των εθνικών συνόρων και της εθνικής κυριαρχίας, η μεσαία οικονομικά και κοινωνικά τάξη σε όλη ανεξαιρέτως τη Δύση, ένθεοι και θρησκευόμενοι, ετερόφυλοι άνδρες και γυναίκες, όσοι θυμούνται από που κατάγονται.
Όσοι γνωρίζουν πόσοι αιώνες χρειάστηκαν για να διαμορφωθεί το ομότροπον της κοινωνικής συνύπαρξης και δεν είναι πρόθυμοι να το πετάξουν, να το δώσουν αντιπαροχή στην κατανάλωση ευτελών εμπορευμάτων από την ΝΑ Ασία η οποία τους προσφέρεται.
Οι Αμερικανικές εκλογές υπήρξαν τα "Καταλαυνικά Πεδία" για την μάχη των δυο στρατοπέδων και ο Αττίλας με τους Ούννους ηττήθηκαν. Εκλογές που αναμένεται να καθορίσουν τις παγκόσμιες εξελίξεις και την ροή της Ιστορίας. Και το αν θα μείνουν πατρίδες. Ο Τραμπ δεν είναι η αδιάβλητη προσωπικότητα. Αλλά εκπροσωπεί μια οικονομική δραστηριότητα η οποία παράγει κάτι απτό, κάτι συγκεκριμένο. Σε αντίθεση με τη σπεκουλαδορία του συστήματος των απίθανων χρηματοπιστωτικών προϊόντων και μεθόδων, το αεριτζίδικο κέρδος. Ενώ η προσωπική του ιστορία με το αντίθετο φύλο δεν μπορεί επ' ουδενί να συγκριθεί με τον κατ' εξακολούθηση βιαστή γυναικών Μπιλ Κλίντον, η σεξουαλική εγκληματικότητα του οποίου μένει ατιμώρητη. Βιασμούς που καταπίνει αμάσητους το κατά τα άλλα "προοδευτικό" λόμπυ, όπως κατάπιαν αμάσητο οι ΣΥΡΙΖΑίες φεμινίστριες που απαγόρευσαν το "Χτύπα σαν άνδρας" τον βιασμό της 23χρονης στο ΑΠΘ από λαθρομετανάστες.
Προσωπικά σιγουρεύτηκα για τη νίκη του Τραμπ από τον περασμένο Ιούνιο, κυρίως διαβάζοντας τον πανικό στις γραμμές των αρθρογράφων στους New York Times, στους Financial Times και στα λοιπά συστημικά ΜΜΕ. Αλλά και για όποιον είχε παρακολουθήσει τα γεγονότα της προεκλογικής περιόδου, όχι τις αντι-Τραμπ υστερίες των μέσων του συστήματος, ήταν ο νικητής των debates και διατύπωσε λογικές προτάσεις. Λογικές για τον μέσο, λευκό Αμερικανό, γι' αυτό και το κοινό του στις συγκεντρώσεις ήταν εμφανώς σοβαροί άνδρες και γυναίκες, σε αντίθεση με τα φρικιά που έβλεπες στη Χίλαρυ. Βεβαίως για την Big farma π.χ., τις επιχειρήσεις μαζικής γεωργίας, το να κλείσεις τα σύνορα στους χιλιάδες Λατίνους που αποτελούν το φθηνό εργατικό σου δυναμικό "δεν είναι λογικό".
Το ωραίο ήταν ότι ανέμεναν πως η μεγάλη προσέλευση Ισπανόφωνων θα ευνοούσε αποκλειστικά τη Χίλαρυ. Όμως, ποιος είναι ο μεγαλύτερος εχθρός των Αλβανών στην Ελλάδα; Μα οι Πακιστανοί, που αποτελούν τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τις θέσεις εργασίας και το ύψος του ημερομισθίου τους. Έτσι και στις ΗΠΑ, οι ήδη εγκατεστημένοι Λατίνοι που έχουν στήσει μια ζωή στο "Αμερικανικό Όνειρο", νοιώθουν ως πρωτεύουσα απειλή για τις θέσεις εργασίας τους τα κύματα των νεοεισερχομένων. Και πολλοί ψήφισαν Τραμπ. Ενώ οι μαύροι, που την τελευταία οκταετία με τον Ομπάμα "καλόμαθαν" να είναι κυρίαρχοι, αποκτώντας μια νέα φυλετική αυτοπεποίθηση ή θράσος σύμφωνα με τους υπόλοιπους Αμερικανούς, μη έχοντας "δικό τους" μάλλον αδιαφόρησαν.
Στις πρώτες του εξαγγελίες ο νέος Πρόεδρος, σοφά, εμφανίστηκε ενωτικός. Και ακόμα είναι νωρίς για να διαπιστωθεί τι από τις εξαγγελίες του θα μπορέσει ή θα θελήσει να τηρήσει. Αλλά εδώ ισχύει το αντίστροφο απ' αυτό που εξέλεξε τον Τσίπρα : και δύο στα δέκα απ' αυτά που έταξε να κάνει θα έχει μεγάλη σημασία. Γιατί είναι ο Πλανητάρχης.
Και γιατί αν εκλεγόταν η Χίλαρυ γνωρίζαμε τι θα επακολουθήσει. Το πρώτο στρατόπεδο προπαγανδίζει ότι η επιστροφή σε συμπαγείς εθνικά και θρησκευτικά κοινωνίες είναι αδύνατη.
Μετά την Μάχη των Εθνών οι Ούννοι διαλύθηκαν. Οι σύγχρονοι Ούννοι όμως κάθε άλλο παρά διαλύθηκαν. Θα συνεχίσουν την κοινωνική μάχη ακατάπαυστα, όπως μόνο η Αριστερά γνωρίζει, ήδη τα πρώτα άρθρα επιχειρούν προσεταιρισμό του Τραμπ.
Όμως ο πανικός τους από την ήττα μας προσέφερε μια μεγάλη απόλαυση, να τους βλέπουμε ενωμένους, σε όλον τον κόσμο, να θρηνούν. Από το σκουπίδι Lady Gaga μέχρι τα δικά μας αριστερά παρτάλια που αποτελούν το 95% των δημοσιολογούντων σε όλα τα Ελληνικά μέσα ενημέρωσης. Κι από την Ευρωπαϊκή, διεθνιστική Σοβιετία των Βρυξελλών που μέσω του Γερμανού Αντικαγκελαρίου δηλώνει ότι "ο Τραμπ είναι ο πρωτοπόρος ενός νέου αυταρχικού και σωβινιστικού διεθνούς κινήματος" μέχρι τον ανεκδιήγητο Πωλ Κρουγκμαν, έναν οικονομολόγο που θέλει να συμβουλεύει τα κράτη πως να χειρίζονται τα οικονομικά τους όταν ο ίδιος, ναι, προσωπικά χρεοκόπησε από καταναλωτικές σπατάλες και ζήτησε την προστασία του πτωχευτικού δικαίου, που γράφει στους New York Times "Ένας σημαντικός αριθμός Αμερικανών, λευκών που ζουν κυρίως σε αγροτικές περιοχές, δεν συμμερίζονται την ιδέα για το τι πραγματικά είναι η Αμερική. Για αυτούς όλα έχουν να κάνουν με το αίμα και τη γη και τη φυλετική ιεραρχία".
Ακριβώς, χρεοκοπημένε οικονομικά και ιδεολογικά κύριε Κρουγκμαν. Αυτά τα τρία που γέννησαν τις πατρίδες που οι εργοδότες σου θέλουν να εξαλείψουν.
Δεν μπορούμε να πούμε εάν οι δυτικές κοινωνίες ιστορικά βρίσκονται στο σημείο που ο Unwin κρίνει ανεπίστρεπτο. Αν υπάρχει ταξίδι επιστροφής στο ομογενές πολιτισμικά και συμπαγές εθνικά κράτος. Πάντως αν υπάρχει, το τραίνο φαίνεται να έχει ατμομηχανές το Brexit και την Αμερικανική εκλογή.
Εκεί κοντά στα μεσάνυχτα, στις αποβάθρες του Μετρό από τα μεγάφωνα ακούγεται η αναγγελία "ο τελευταίος συρμός αναχωρεί στις 23:45 (ή όσο)".
Κυρίως για τους λευκούς άνδρες, ο τελευταίος συρμός ονομάζεται "Ντόναλντ" και αναχώρησε στις 8 Νοεμβρίου 2016. Μένει να δούμε μέχρι ποιον σταθμό θα φθάσει.
πηγή
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου