Καθιερώθηκαν και δόθηκαν τόσο στο Δημόσιο, όσο και στον Ιδιωτικό τομέα ως «Δώρα». Ονομάζεται 13η και 14η σύνταξη (καταργήθηκε για τους Συνταξιούχους). Προσωπικά θεωρώ αδόκιμο τον όρο δώρο.
Οι μεν Κυβερνήσεις χρησιμοποιούσαν τον όρο «Δώρο» που (υπο) δήλωνε αυτό που οι εκάστοτε, εξουσιαστές πίστευαν ανέκαθεν, ότι δηλ: προσφέρουν στους πολίτες … μεγαλόψυχα, δώρα(!). Άγευστοι ή παμπόνηροι, άσχετοι με την έννοια της κοινωνικής τους αποστολής, βολεύτηκαν με την υιοθέτηση /αποδοχή του όρου. Γιατί όταν δεν γνωρίζεις ή δεν σε συμφέρει να γνωρίζεις, ποιος είναι ο ρόλος μιας συνετής διακυβέρνησης, και ποιες είναι οι υποχρεώσεις σου προς τους πολίτες, τότε φαντασιώνεσαι πως ό, τι δίνεις (ως Κράτος /Κυβέρνηση), είναι … εκ του περισσεύματος καρδιάς /εκδήλωση φιλανθρωπικής προσφοράς –χορηγίας. Δεν πρόκειται όμως περί αυτού.
Το Κράτος / Κυβερνώντες έχουν υποχρέωση ανταπόδοσης στους φορολογούμενους πολίτες (και όχι μόνον). Τα οφείλουν αυτά που πρέπει να δώσουν, δεν είναι … ελεήμονες, όπως ναρκισσεύονται. (Σ.Σ Απόδειξη ότι αισθάνονται ως Καραμουρτζούνηδες ή ότι υποκαθιστούν την Εκκλησία, είναι, ότι, σταδιακά, έκαναν τα «Δώρα», Αντίδωρα των -«κομματικά πιστών»- ο.ε.δ).
Και, καλά οι –εκάστοτε –εξουσιαστές, καλά (για τους ίδιους) το πήγαν. Οι δύσμοιροι Εξουσιαζόμενοι γιατί το αποδέχτηκαν;.
Είχα πάντοτε μια απορία:
Γιατί δεν απαίτησαν, εδώ και πολλά χρόνια, να καταργηθούν (σ.σ τότε που δίνονταν σε όλους) τα «Δώρα» και, αντ’ αυτών, να ενισχυθεί το μηνιαίο εισόδημα αναλογικά;. Αθέλητα οι πολίτες συμβιβάστηκαν και αποδέχτηκαν τόσο την ονοματοδοσία /ονομασία, όσο και την παροχή σε 3 δόσεις.
Μετέτρεψαν εαυτούς σε … δωρολήπτες, αλλά και διευκόλυναν τους Κρατούντες στο να περικόπτουν ή –και – να καταργούν τα δώρα. Αυτά ως μια –όχι και τόσο – θεωρητική προσέγγιση.
Εδώ και αρκετά –αμνημόνευτα μνημονιακά χρόνια –, καταργήθηκαν για τους Δημοσίους Υπαλλήλους τα δώρα. Εύκολα, αφού γίνεται πιο εύπεπτο, πιο κοινωνικά αποδεκτό να παύεις την χορήγηση ενός δώρου (σου;) από το να έκοβες ένα μέρος του μισθού (αν είχε το δώρο ενσωματωθεί).
Βέβαια –γενναιόδωρα και πάλι – οι εξουσιαστές … επέτρεψαν στον Ιδιωτικό τομέα να συνεχίσει να δίνει «Δώρα». Άλλωστε γιατί να τα κόψουν και αυτά, αφού άλλοι, θα τα κατέβαλαν (οι εργοδότες);.
Αλλεπάλληλες, χρονοβόρες, μάταιες οι προσπάθειες των Δημοσίων Υπαλλήλων για ανάκτηση /καταβολή των «Δώρων» τους.
Προσφυγές επί προσφυγών. Τελευταίο καταφύγιο το ΣτΕ για δικαίωση. Διάψευση φρούδων ελπίδων και εκεί!. Απόγνωση!.
«Δώρα γιοκ» αποφάνθηκαν οι Δικαστές(!). Σκληρό, απογοητευτικό. Υπάρχει όμως και ο υπερθετικός: το σκληρότατο.
Στο σκεπτικό της απόφασης –μεταξύ άλλων – αναφέρεται ότι:
Α. Με τη χορήγηση των 3 Δώρων –επιδομάτων, θα ανατραπεί η δημοσιονομική ευστάθεια της χώρας.
Β. Οι δημόσιοι και ένστολοι, μπορούν να ζουν αξιοπρεπώς και χωρίς δώρα.
Γ. Οι δημόσιοι υπάλληλοι, έχουν τη μονιμότητα και απολύονται με αυστηρές προϋποθέσεις.
Θλίψη για το σκεπτικό, σε βάθμο απόγνωσης, κατάθλιψης .
Δεν γνωρίζω αν επηρεάστηκαν οι Δικαστές του ΣτΕ από κάποιες δηλώσεις που κυκλοφόρησαν από υπεύθυνους αξιωματούχους (Υφυπουργός Οικονομικών και Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας) ότι:
«Θα καταστραφεί η χώρα, αν δοθούν τα Δώρα» (σ.σ που τώρα προκόβει ;).
(Σ.Σ Ενώ οι δηλώσεις αυτές τι συνιστούν;).
Ας ηρεμήσουμε και ας προσεγγίσουμε νηφάλια –χωρίς τη δικαιολογημένη «ιερή» αγανάκτηση - τα σημεία του σκεπτικού της απόφασης:
Α. Αν μια χώρα /το «φερόμενο ως Κράτος» ανατρέπεται οικονομικά επειδή θα πάρουν τα δώρα τους οι Δημ. Υπάλληλοι (περίπου 2,5 δις ευρώ), καταλαβαίνει κανείς σε τι άθλια κατάσταση βρίσκεται. (Βρίσκεται άραγε;).
Εκτός … εκτός και αν έτσι πρέπει να εμφανιστεί η κατάσταση, για λόγους … «αντικειμενικής ενημέρωσης».
Β. Οι Δημ. Υπάλληλοι ασφαλώς μπορούν να ζουν, χωρίς δώρα, με λιγότερα χρήματα. Μπορώ να το προσυπογράψω από προσωπική εμπειρία. Ο μακαρίτης ο πατέρας μου εκπαιδευτικός, το βίωνε (οικογενειακώς) και έλεγε χαρακτηριστικά: «βιώνουμε την έντιμο πενία». Τόσο απλά, τόσο σοφά, τόσο δημοσιουπαλληλικά!.... Άλλωστε η αξιοπρέπεια –ως έννοια και ως αρετή – ουδεμία σχέση έχει με υλικά /οικονομικά αγαθά. Μπορεί μάλιστα να …καταναλωθεί και χωρίς αυτά. Πρώτοι το συνέλαβαν οι εξουσιαστές και οι του ΣτΕ.
Γ. Ασφαλώς και η δημοσιουπαλληλική μονιμότητα είναι ένα προνόμιο, προσόν αλλά (περιέργως;) δεν διευκολύνει τις αγορές και τα λοιπά έξοδα της καθημερινότητας. Τώρα εάν οι κ.κ Δικαστές του ΣτΕ έχουν υπόψιν τους, μεθόδους «μετατροπής» σε λίγο της «μονιμότητας» σε οικονομικό μέγεθος ,θα πρέπει να μας το εξηγήσουν, για δύο λόγους:
Ο πρώτος για να χαρούμε. Ο δεύτερος … να χορτάσουμε(!).
Αντιλαμβάνομαι την στενότητα του δημοσιονομικού χώρου, καθώς και τις επιπτώσεις από το κόστος παροχών Δώρων /επιδομάτων σε Δημ. Υπαλλήλους, ενστόλους, συνταξιούχους.
Εκείνο που αδυνατώ να κατανοήσω είναι το σκεπτικό του Ανωτάτου Δικαστηρίου (όπως ανέλυσα παραπάνω).
Εκτιμώ ότι θα μπορούσε να ήταν διαφορετικό ώστε να πείθει περισσότερο.
Γιατί ούτε ισχύει ότι οι κατηγορίες πολιτών που προαναφέρθηκαν μπορούν να ζουν αξιοπρεπώς χωρίς τα δώρα, ούτε η μονιμότητα τους παρέχει (οικονομική) αναπλήρωση ή συμπλήρωμα /ενίσχυση του χαμηλού εισοδήματος τους.
Θα ήθελα να υπενθυμίσω το αυτονόητο: Ένας που τα φέρνει πολύ δύσκολα οικονομικά, καλό θα είναι η Πολιτεία και οι αρμόδιες Αρχές να αποφεύγουν να τον προκαλούν επιπρόσθετα με αιτιάσεις και σκεπτικά /δικαιολογίες.
Ας τους αφήσουν με τα προβλήματά τους, τον πόνο τους και ας αποφύγουν (όλοι τους) να «ξύνουν» της πληγές τους. Έχουν και δεν δίνουν; Δεν έχουν και άρα πως, από πού να δώσουν;. Δεν θέλουν –για δικούς τους λόγους –να δώσουν; Θεωρούν ότι τα «Αντίδωρα, ελεημοσύνες /φιλανθρωπίες» είναι υπεραρκετά, πολύ καλά. Έκτακτα!.
Όμως οι Κρατούντες καλό θα είναι (sic) να αποφεύγουν τις προκλήσεις και τις έωλες εμπαικτικές δικαιολογίες.
Και μάλιστα την ώρα κατά την οποία σε υπερβολικά αναξιοπαθούντες, συμπολίτες μας (πχ Μητροπολίτες, Δικαστικοί κ. α) , διπλασιάζουν τις αποδοχές τους.
Κάπου υπάρχουν όρια. Κανείς δεν τους δίδαξε πως δεν θα πρέπει να υπερβαίνουν τα εσκαμμένα και μάλιστα εσκεμμένα;.
Αλλά και λίγος σεβασμός, στον λαό που –από αγαθοσύνη, αφέλεια, ή σκοπιμότητα –, τους έδωσε λευκή επιταγή, για να τον … ταλανίζουν σαδιστικά!!!
*Ιατρού
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου