Το σκάνδαλο που ξέσπασε, όλως περιέργως, με μια ΜΚΟ - η οποία μάλιστα ασχολιόταν με τα πάσχοντα από σοβαρές ασθένειες παιδια - στην Ελλάδα, αποκάλυψε κάτι που όλοι γνωρίζαμε εδώ και χρόνια για πολλές από αυτές τις οργανώσεις.
Ότι, δηλαδή, πέρα από το γεγονός ότι είναι αφορολόγητες, μη κερδοσκοπικές εταιρείες, πέρα από το ότι λαμβάνουν πολλές επιδοτήσεις από την Ευρώπη αλλά και από το ελληνικό κράτος, πέρα από το ότι οι σύμβουλοι και οι διευθυντές τους λαμβάνουν παχυλούς μισθούς για το «ιερό» τους έργο, αποκαλύφθηκε τώρα ότι δεν επιτελούν ούτε καν το έργο για το οποίο δημιουργήθηκαν εξαρχής. Δεν αποδίδουν, μάλιστα, ούτε τα αποτελέσματα των εράνων και των διακηρύξεών τους στους αυτονόητους δικαιούχους, για τους οποίους υποτίθεται ότι υπάρχουν ως ΜΚΟ.
Και ενώ υπάρχει, στον αντίποδα, μια υποδειγματική οργάνωση, η Κιβωτός του Κόσμου, του πατρός Αντωνίου, που στάθηκε όλα αυτά τα χρόνια απέναντι σε πολλές από αυτές τις υποκριτικές ΜΚΟ, εμείς, ως κράτος (με την συμφωνία και της επίσημης Εκκλησίας που επίσης θίχτηκε από την επιτυχία του πατρός Αντωνίου) κάναμε το εξωφρενικό: διαλύσαμε την Κιβωτό, καταργώντας το έργο της και την ιστορική, όσο και αγιοπνευματική, προσφορά της στην κοινωνία των εγκατελειμενων παιδιών. Μάλλον, διότι η καθαρότητα και η ποιότητα της προσφοράς της έγιναν πλέον ενοχλητικές, όταν συγκρίθηκαν με το έργο όλων αυτών των υποτιθέμενων ανθρωπιστικών οργανώσεων, που υπάρχουν για να στηρίζουν τον αναγκεμένο άνθρωπο.
Τα μεγέθη της Κιβωτού ήταν ασύλληπτα για τα δεδομένα ακόμη και ενός κράτους πρόνοιας, ιδιαιτέρως δε για τα δεδομένα της φιλανθρωπικής προσφοράς της Εκκλησίας. Μιας Εκκλησίας που ασθμαίνει και βαυκαλίζεται με την ιδέα ότι βοηθά και βρίσκεται κοντά στον συνάνθρωπο που έχει ανάγκη.
Κι όμως, ένας άνθρωπος, με την αγάπη και την αυτοθυσία του, ο πατήρ Αντώνιος, κατάφερε να επιτελέσει έργο μεγαλύτερο από εκείνο που επιτελούν, στον τομέα της φιλανθρωπίας, όλες οι Μητροπόλεις της Ελλάδος μαζί, και όχι μόνο.
Το έργο του πατρός Αντωνίου θυμίζει, σε κάποιον βαθμό, το έργο του Μεγάλου Βασιλείου και τη Βασιλειάδα, η οποία ακόμη αποτελεί σημείο αναφοράς και απορίας για πολλούς ανθρώπους που έχουν πραγματική ανάγκη, προστρέχουν στην Εκκλησία και λαμβάνουν ως βοήθεια ένα πιάτο φαγητό. Και αυτό, συχνά, φθηνό και ταπεινό, σχεδόν υποτιμητικό.
Ένα πιάτο φαγητό είναι η μέγιστη προσφορά της Εκκλησίας, για την οποία υπερηφανεύεται, την οποία διαφημίζει, αλλά και για την οποία επιδοτείται, πέρα από τις δωρεές που λαμβάνει.
Μιας Εκκλησίας που δέχεται επιδοτήσεις από την Ευρώπη για αυτό το πιάτο φαγητό, δωρεές από πολλούς πλούσιους ελεήμονες, αλλά και κάθε είδους προσφορές.
Και αναρωτιέται κανείς:
Έχεις έναν οργανισμό που δέχεται μόνο δωρεές, δεν έχει έξοδα, γιατί αυτά καλύπτονται από το κράτος ή τους δωρητές, και στηρίζεται σε εθελοντές. Κι όμως, αυτός ο οργανισμός, για κάποιον λόγο, δεν μπορεί ούτε νοσοκομεία να δημιουργήσει ούτε γηροκομεία να στηρίξει ούτε παιδικούς σταθμούς να ενισχύσει. Δεν μπορεί να χτίσει σπίτια για απόρους και πολύτεκνους, ούτε καν να προσφέρει μια χείρα βοηθείας στους ίδιους τους πιστούς του, όταν κάποιος χριστιανός χρειάζεται στήριξη σε μια δύσκολη στιγμή της ζωής του.
Έχουμε ένα σύνολο από ΜΚΟ, τις Μητροπόλεις, που συμπεριφέρονται και ενεργούν σαν ιδιοκτήτες μιας εταιρείας εισηγμένης στο χρηματιστήριο, με μοναδικό στόχο το κέρδος και την προσωπική τους τακτοποίηση.
Κάθε προσφορά, κάθε δωρεά, κάθε θυσία του ανθρώπινου δυναμικού εξαντλείται στην εξυπηρέτηση των σχεδίων του εκάστοτε Μητροπολίτη, τα οποία, δυστυχώς, περιορίζονται σε πράξεις εντυπωσιασμού και προβολής του προσώπου του.
Ο κάθε Μητροπολίτης, μαζί με τη συνοδεία του και τον κλειστό περίγυρό του, απολαμβάνει τις προσφορές των ανθρώπων σαν να είναι όλα κερασμένα για την καλοπέρασή τους.
Ή, ακόμη, για την προώθηση των φιλοδοξιών του να αναρριχηθεί στην ιεραρχία ή, απλώς, να γίνει το πρόσωπο που ξεχωρίζει μέσα στο σύνολο.
Η δόξα και η καλοπέραση έχουν πλέον τον πρώτο λόγο.
Και αναρωτιέμαι: Γιατί καμία Μητρόπολη δεν έχει αναλάβει την ευθύνη της ουσιαστικής στήριξης των πολυτέκνων; Όχι με κάποιο φιλανθρωπικό επίδομα ή ένα επιδοτούμενο συσσίτιο, αλλά ουσιαστικά, με την ανέγερση κατοικιών αντί για μεγαλοπρεπείς ναούς.
Γιατί καμία Μητρόπολη δεν έχει προχωρήσει στη δημιουργία εκκλησιαστικών νοσοκομείων, (η Εκκλησία επί Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ήταν ο ιδρυτής και ο εφευρέτης των νοσοκομείων, όπως σήμερα τα ξέρουμε) όπου οι ασθενείς θα μπορούν να θεραπεύονται με ελάχιστο ή καθόλου οικονομικό κόστος, χωρίς εκμετάλλευση και με ελπίδα;
Γιατί καμία Μητρόπολη δεν έχει ασχοληθεί με την κατάντια των νεόπτωχων Ελλήνων, προσφέροντας εργασία, ελπίδα και προοπτική στους ανθρώπους που πτώχευσαν από το 2010 και μετά;
Γιατί καμία Μητρόπολη δεν σκέφτηκε να φροντίσει, ώστε οι νέοι μας να μη μεταναστεύουν, με αποτέλεσμα να βρισκόμαστε πλέον σε μια οδυνηρή κατάσταση για την πατρίδα μας, όπου ο γηρασμός του πληθυσμού τείνει να μας καταπνίξει;
Γιατί κάποια Μητρόπολη δεν σκέφτεται να βοηθήσει τους νέους που παραμένουν στην πατρίδα να δημιουργήσουν οικογένειες και να αποκτήσουν παιδιά, προσφέροντάς τους άτοκα δάνεια, κατοικίες με χαμηλό ενοίκιο ή ακόμη και σταθερά, ουσιαστικά μηνιαία επιδόματα;
Δυστυχώς, η απάντηση είναι πολύ σκληρή.
Όχι επειδή δεν γνωρίζουν τα προβλήματα. Όχι επειδή δεν τους ενδιαφέρουν. Αλλά επειδή προτιμούν οι ίδιοι και ο στενός τους περίγυρος να συνεχίσουν να απολαμβάνουν παχυλούς μισθούς, δωρεάν μεταφορές, δωρεάν εκδρομές, δωρεάν μετακινήσεις, δωρεάν κατοικίες.
Δωρεάν τα πάντα!
Και, συγχρόνως, να απολαμβάνουν την τιμή και τη δόξα που αρμόζουν, υποτίθεται, στη θέση και στο αξίωμά τους, από τους ίδιους εκείνους ανθρώπους που έχουν ανάγκη τη στήριξή τους. Ανθρώπους που, μέσα στην απλότητα, την αφέλειά τους και τον ακατήχητο τρόπο σκέψης τους, πολλές φορές δεν αντιλαμβάνονται ότι εκείνοι τους οποίους τιμούν και τους φιλούν τα χέρια είναι ακριβώς εκείνοι που θα μπορούσαν, αν ήθελαν, να λύσουν πολλά από τα προβλήματά τους και να σταθούν δίπλα τους στις πραγματικές τους ανάγκες.
Περιγράφω μια άρρωστη κατάσταση, την οποία κανείς δεν αγγίζει, όπως κανείς δεν αγγίζει τη βρωμιά, ποτέ και πουθενά, παρά μόνο όταν έχει κάποιο όφελος. Όπως συμβαίνει τώρα με τα απανωτά σκάνδαλα που βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Είναι βέβαιο ότι υπάρχει κάποιος άλλος, κρυμμένος στόχος. Ας μη μας πουν ότι τώρα μόλις έμαθαν για όλα αυτά.
Όλα αυτά τα χρόνια συζητούμε για την ύποπτη, όσο και υποκινούμενη, παρουσία των ΜΚΟ τα τελευταία χρόνια, σε μια σύγχρονη εποχή που χαρακτηρίζεται από την κρίση και την ανέχεια των ανθρώπων. Μια κρίση και μια ανέχεια που, άλλωστε, δεν είναι τυχαίες.
Πώς γίνεται, μαζί με το κύμα των λαθρομεταναστών σε ολόκληρη την Ευρώπη και κυρίως στην πατρίδα μας, να εμφανίστηκαν συγχρόνως και οι λεγόμενες ΜΚΟ;
Πιστεύει κανείς πραγματικά ότι μοναδικός σκοπός τους είναι να βοηθήσουν αυτούς τους ανθρώπους;
Όλα, λοιπόν, φαίνεται να λειτουργούν προς όφελος των εχόντων και κατεχόντων.
Όλοι ωφελούνται, ακόμη και από την πενία και τη φτώχεια, καθώς η φτώχεια μετατρέπεται σε έναν ισχυρό άμβωνα για την προσέλκυση δωρεών, προσφορών και επιδοτήσεων, οι οποίες τελικά καταλήγουν σε ένα πιάτο φαγητό. Για αυτό το πιάτο φαγητό, μάλιστα, οι Μητροπολίτες υπερηφανεύονται και προβάλλονται ως φιλάνθρωποι.
Αυτός είναι ο βασικός λόγος που ο Κύριος ερχόμενος στον κόσμο δεν κατήργησε την φτώχεια. Γιατί ακριβώς η παρουσία της φτώχειας στον κόσμο αυτόν γίνεται κριτήριο αληθείας για εμάς όλους τους υποτιθέμενους χριστιανούς και ιδιαίτερα για όσους εξ ημών έχουν και κατέχουν εξουσία και χρήματα.
Αναρωτιέμαι πραγματικά τι θα μπορούσαν να κάνουν πολλοί Μητροπολίτες για την εξάλειψη της φτώχειας, αλλά και για την αντιμετώπιση πολλών άλλων κοινωνικών προβλημάτων, και δεν το κάνουν.
Μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι το κόστος ανέγερσης ενός νέου ναού θα μπορούσε να στεγάσει περίπου δέκα οικογένειες που αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα.
Το κόστος ενός καινούργιου ναού θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει τη δημιουργία ενός ιατρικού κέντρου της Εκκλησίας, το οποίο θα παρείχε οικονομικά προσιτές ιατρικές υπηρεσίες στον πολύπαθο και ασθενή λαό.
Το κόστος ενός νέου ναού θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει τη δημιουργία τριών ή τεσσάρων νηπιαγωγείων, με ιδιαίτερη μέριμνα για τις πολύτεκνες οικογένειες, ώστε αυτό να αποτελέσει και κίνητρο για την τεκνογονία.
Το κόστος ανέγερσης ενός νέου «πολιτιστικού κέντρου» θα μπορούσε να καλύψει τη δημιουργία ενός νέου εκκλησιαστικού δημοτικού, σχολείου, το οποίο θα μεριμνούσε για την ορθόδοξη παιδεία και την ανάπτυξη των δικών μας γηγενών, εγκαταλελειμμένων και αναγκεμένων ανθρώπων.
Πόσα ακόμη θα μπορούσε να φανταστεί ο καθένας μας; Πόσες άλλες ιδέες θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην ουσία του προβλήματος κάθε αναγκεμένου ανθρώπου;
Το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό, ούτε θεσμικό ούτε νομικό. Είναι καθαρά πρόβλημα ωφελιμισμού, φιλαργυρίας και φιλοδοξίας.
Αρκεί κανείς να αναλογιστεί το παράδειγμα του Μεγάλου Βασιλείου, τη Βασιλειάδα και το ανεπανάληπτο φιλανθρωπικό του έργο.
Γιατί να έχουμε, λοιπόν, μόνο στην ιστορική μνήμη της Εκκλησίας αυτά τα λαμπρά παραδείγματα και τις μεγάλες φιλανθρωπίες; Γιατί να ομιλούμε σήμερα για το μεγαλείο του Βυζαντίου και την κοινωνική προσφορά του, με τα νοσοκομεία και τα ιδρύματα της Εκκλησίας, κάνοντας ιστορικές αναδρομές, αλλά να διατηρούμε μόνο τη βυζαντινή μεγαλοπρέπεια και παράδοση στα φαντασμαγορικά συλλείτουργα, στους μεγαλοπρεπείς ναούς και στις χρυσοποίκιλτες στολές;
Γιατί κανείς δεν θέλει να μοιάσει στον Μέγα Βασίλειο, να θυσιάσει τον εαυτό του και να διαθέσει όλα τα έσοδα και τις δωρεές της Μητρόπολής του σε έργα αγάπης και φιλανθρωπίας;
Γιατί κάθε φορά που ακούω για εράνους για ναούς ή για άλλα οικοδομικά έργα, όπως ανακαινίσεις μητροπολιτικών ή ενοριακών ιδιοκτησιών, το μυαλό μου πηγαίνει σε κάποια συναλλαγή και εκμετάλλευση;
Είμαι εγώ ο πονηρός ή μήπως το σύστημα κινείται πονηρά;
Γιατί κάθε φορά που βλέπω πακτωλούς χρημάτων και μαθαίνω για την ανέγερση ενός νέου μοναστηριού ή μιας νέας πτέρυγας, το μυαλό μου πηγαίνει στα συσσίτια της Εκκλησίας, με το ρύζι και τις φακές;
Γιατί, αλήθεια, θα πρέπει κάποιος να υποστηρίζει την ανέγερση ενός νέου ναού με προϋπολογισμό δύο ή τριών εκατομμυρίων ευρώ, προκειμένου να είναι πλήρως και πολυτελώς εξοπλισμένος και λειτουργικός, και να μην υποστηρίζει τις σπουδές φτωχών νέων ή την τέλεση των γάμων τους και την έναρξη της οικογενειακής τους ζωής, προσφέροντας ουσιαστική οικονομική βοήθεια;
Και δεν εννοώ τα 200 ευρώ, που είναι συνήθως η «ταρίφα» της εκκλησιαστικής φιλανθρωπίας, για την αντιμετώπιση της ασθένειας, της πείνας, της ανέχειας και της εξαθλίωσης. Λες και τα 200 ευρώ μπορούν να λύσουν κάποια πραγματικά προβλήματα!
Η ίδια ΜΚΟ, λοιπόν, που μπορεί να συγκεντρώνει δύο εκατομμύρια ευρώ μέσα σε δύο χρόνια για την αποπεράτωση ενός εκκλησιαστικού έργου — για να μην αναφέρω συνεχώς ναούς— είναι εκείνη που δεν μπορεί, ή δεν βρίσκει τον τρόπο, να βοηθήσει ουσιαστικά ούτε έναν χριστιανό (καταρχάς χριστιανό) να σηκωθεί από τις λάσπες και να ανορθώσει το ανάστημά του στη ζωή.
Δεν έχουν τα μέσα ή μήπως προτιμούν τα μεγαλοπρεπή έργα, που θα μείνουν στον αιώνα ως αιώνιο μνημόσυνο του Μητροπολίτη, του Επιτρόπου και των ιερέων;
Θεωρώ ότι η φούσκα της ΜΚΟ που έσκασε στην Ελλάδα δεν είναι τίποτε μπροστά στις εκκλησιαστικές ΜΚΟ — τις «Μητροπόλεις Κενές Ουσίας» — που, επί πολλά πολλά χρόνια, συνεχίζουν να δέχονται δωρεές, δώρα και επιδοτήσεις για τις ανάγκες ανθρώπων τις οποίες ποτέ δεν θεραπεύουν ούτε καν βελτιώνουν. Και δεν αναφέρομαι καν στους πακτωλούς χρημάτων που συγκεντρώνονται στα μεγάλα προσκυνήματα από τον πόνο των ανθρώπων.
Αρνούνται συστηματικά την ουσιαστική προσφορά και, μόνο για τους τύπους και τα προσχήματα, διατηρούν ιδρύματα κενά, συσσίτια προσβλητικά και φιλανθρωπικά σωματεία για τους πρόσφυγες.
Από πού κι ως πού το έργο της Εκκλησίας έχει περιοριστεί στο φαγητό και στον ρουχισμό των προσφύγων;
Λυπάμαι για την κατάντια, αλλά και για τη σκληροκαρδία. Γιατί δεν πρόκειται για μια γραφειοκρατική αστοχία, αλλά για μια συνειδητή επιλογή και μια κατεύθυνση που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ολίγων.
Λυπάμαι ακόμη περισσότερο, γιατί αυτή η νοοτροπία ανασαίνει μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας. Της Εκκλησίας, που είναι δημιουργία Εκείνου που έδωσε τη ζωή Του για την αγάπη, που δεν κράτησε τίποτε για τον εαυτό Του, που θυσιάστηκε προκειμένου να βεβαιώσει μέσα μας την αγάπη Του, που έζησε ευεργετώντας και θεραπεύοντας τους πάντες.
Αυτή η Εκκλησία κατάντησε από τους διαχειριστές της ένα ίδρυμα, μία ΜΚΟ, κάτι σαν «μου τα έχουν όλα κερασμένα». Ή, για να θυμηθούμε και τι λέει ο θυμόσοφος λαός σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, «Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει»…
ΚΑΙ ΟΙ ΕΣΧΑΤΟΙ ΕΣΟΝΤΑΙ ΠΡΩΤΟΙ
(μας εστάλλει από τον κ. Νεκτάριο Δαπέργολα)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου