Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι μια κοινωνία ελεύθερης αγοράς ή μια πραγματικά «καπιταλιστική» κοινωνία, αλλά μια κοινωνία παρεοκρατικού καπιταλισμού και κρατικής πρόνοιας. Δηλαδή, πολλές μεγάλες επιχειρήσεις δεν ανταγωνίζονται για να ικανοποιήσουν τον καταναλωτή, αλλά αντίθετα για τα καταναγκαστικά προνόμια της κυβέρνησης.
Είναι καλά τεκμηριωμένο ότι το μονοπώλιο δεν μπορεί να υπάρξει σε μια κοινωνία ελεύθερης αγοράς. Οι δυνάμεις του ανταγωνισμού θα εισάγουν πάντα νέους ανταγωνιστές σε έναν συγκεκριμένο τομέα, ειδικά όταν υπάρχουν μεγάλα χρηματικά ποσά προς απόκτηση. Ωστόσο, ορισμένοι οξυδερκείς επιχειρηματίες παρατηρούν ότι μπορούν να στραγγαλίσουν τον ανταγωνισμό τους εν τη γενέσει του μέσω του κράτους. Ασκούν πιέσεις για μια νομοθεσία που δημιουργεί τεχνητά εμπόδια εισόδου, παράλογους κανονισμούς για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να διεξάγονται οι παραγωγικές διαδικασίες, επιδοτήσεις, ειδικούς φόρους ή άλλα εφευρετικά εμπόδια. Είναι πολύ πιο εύκολο να «στραφεί στην πολιτική» κάποιος και να ενώσει τις δυνάμεις του με την κυβέρνηση στην παρασιτική της άντληση πλούτου από την οικονομία. Το όνειρο ενός μονοπωλητή είναι να έχει μια κυβέρνηση να του παραχωρεί το αποκλειστικό μονοπώλιο σε έναν κλάδο.
Υπάρχουν πολλά παραδείγματα παρεοκρατίας στην πράξη. Ωστόσο, ένα ιστορικό παράδειγμα αποδεικνύεται ιδιαίτερα ενδιαφέρον, καθώς ρίχνει φως στο πόσο μακριά είναι διατεθειμένοι να φτάσουν οι μονοπωλητές για να αποκτήσουν ένα τέτοιο κρατικό προνόμιο. Το εν λόγω γεγονός είναι η Μπολσεβίκικη Επανάσταση στη Ρωσία. Πολλά στοιχεία δείχνουν ότι μεγάλες επιχειρήσεις στις ΗΠΑ - με επίκεντρο τους ομίλους J.D. Rockefeller και J.P. Morgan - βοήθησαν στη χρηματοδότηση των Μπολσεβίκων χρησιμοποιώντας τα τεράστια κεφάλαια και την επιρροή τους. Μολονότι παραμένει ανοιχτό το ερώτημα εάν οι Μπολσεβίκοι θα είχαν πετύχει στην κατάληψη της Ρωσίας και στην επακόλουθη δημιουργία της Σοβιετικής Ένωσης χωρίς αυτή τη βοήθεια, αυτές οι μεγάλες επιχειρήσεις έπαιξαν σίγουρα ρόλο.
Γιατί όμως αυτές οι «καπιταλιστικές» εταιρείες να βοηθήσουν στη χρηματοδότηση των Μαρξιστών Μπολσεβίκων επαναστατών; Μήπως τους προσέλκυσαν κρυφά οι κίβδηλες υποσχέσεις του κομμουνισμού; Πιθανότατα, όχι. Ορισμένες εταιρείες που βοήθησαν τους Μπολσεβίκους βοήθησαν επίσης και τους εχθρούς τους, πιθανώς για να έχουν επιρροή σε οποιαδήποτε πλευρά νικούσε. Ως μονοπωλιακοί καπιταλιστές, συνειδητοποίησαν ότι μια αναποτελεσματική οικονομία διοικούμενη από έναν ολοκληρωτικό, σοσιαλιστικό κεντρικό σχεδιασμό παρείχε την τέλεια αιχμάλωτη αγορά για εκείνους, υποθέτοντας ότι θα είχαν καλές σχέσεις με τους σοσιαλιστές μεσίτες της εξουσίας. Σε αυτή την περίπτωση, οι μονοπωλητές μπορούν εύκολα να επιτύχουν την «προστασία» τους από την ολοκληρωτική κυβέρνηση και να εκμεταλλευτούν τους καταναλωτές, οι οποίοι αναγκάζονται να αγοράζουν από αυτούς επειδή δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Αυτή η ρύθμιση είναι ιδιαίτερα πλεονεκτική όταν η εν λόγω αιχμάλωτη αγορά είναι τόσο μεγάλη όσο η Ρωσία. Επομένως, η συμμαχία μεταξύ αυτών των δύο φαινομενικά εχθρικών ομάδων δεν είναι κάτι δύσκολο να το φανταστεί κανείς.
Αυτή η κατάσταση είναι στην ίδιο μήκος κύματος με τη δημιουργία του Ομοσπονδιακού Συστήματος Κεντρικών Τραπεζών (Federal Reserve System). Όπως περιγράφει λεπτομερώς ο Murray Rothbard στην ιστορία του για την Ομοσπονδιακή Τράπεζα, τα ίδια αυτά μονοπωλιακά συμφέροντα - επικεντρωμένα σε μεγάλο βαθμό στους Morgan και Rockefeller - προώθησαν το παρασιτικό Ομοσπονδιακό Σύστημα των Κεντρικών Τραπεζών. Αυτό τους έδωσε ένα τραπεζικό μονοπώλιο στις ΗΠΑ, παρόμοιο, κατ’ αρχήν, με το μονοπώλιο που προσπάθησαν να αποκτήσουν στη Ρωσία. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι μονοπωλιακοί «καπιταλιστές» είναι εχθροί των laissez-faire καπιταλιστών που ακολουθούν την παράδοση των Murray Rothbard, Ludwig von Mises κ.λπ. Οι μονοπωλιακοί μπορεί να διευθύνουν επιχειρήσεις, αλλά εξακολουθούν να οφείλουν τον πλούτο τους στην κυβερνητική εξουσία, όχι στην ικανοποίηση του καταναλωτή.
Οι μονοπωλητές της Wall Street υποστηρίζουν τους Μπολσεβίκους
Πολλά από τα στοιχεία που υποστηρίζουν αυτό το γεγονός παρουσιάζονται λεπτομερώς στο έργο του Antony Sutton με τίτλο «Η Γουόλ Στριτ και η Μπολσεβίκικη Επανάσταση». Ο Sutton παρέχει σημαντικές αποδείξεις ότι η παραδοσιακή ιδέα πως όλοι οι κομμουνιστές και οι καπιταλιστές είναι άσπονδοι εχθροί δεν είναι αληθής, τουλάχιστον όταν εμπλέκονται οι παρεοκρατικοί καπιταλιστές. Ο Sutton —χρησιμοποιώντας σε μεγάλο βαθμό το Decimal File του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ— αποκαλύπτει πολλούς ενδιαφέροντες δεσμούς μεταξύ των μεγάλων επιχειρήσεων των ΗΠΑ και των Μπολσεβίκων επαναστατών.
Για παράδειγμα, μερικά μόνο αξιοσημείωτα γεγονότα που καταγράφει ο Sutton είναι: Ο Λέον Τρότσκι, ένας από τους βασικούς μαρξιστές επαναστάτες, μαζί με τον Λένιν, ο οποίος βοήθησε στην ανατροπή της ρωσικής κυβέρνησης, έλαβε μεγάλη βοήθεια από τους μονοπωλητές της Wall Street κατά την επιστροφή του στη Ρωσία τον Μάιο του 1917, λίγο πριν από την Οκτωβριανή Επανάσταση. Ο Αμερικανικός Ερυθρός Σταυρός αφομοιώθηκε από τους μονοπωλητές της Wall Street. Χρησιμοποίησαν την αποστολή του Ερυθρού Σταυρού στη Ρωσία το 1917 ως κάλυψη για οικονομικούς και πολιτικούς ελιγμούς με τους επαναστάτες εκεί. (Το προσωπικό της αποστολής δεν αποτελείτο μόνο από διπλάσιο περίπου αριθμό χρηματιστών και μηχανικών σε σύγκριση με τους γιατρούς και το ιατρικό προσωπικό, αλλά επίσης όλοι οι γιατροί εγκατέλειψαν την αποστολή επειδή ήταν αηδιασμένοι με τους πολιτικούς ελιγμούς των υπόλοιπων μελών).
Μια επιδρομή του 1919 στο Soviet Bureau στη Νέα Υόρκη αποκάλυψε έγγραφα που αποδείκνυαν την αλληλογραφία με τον επικεφαλής του γραφείου, Ludwig Martens, και με πολλές αμερικανικές μεγάλες επιχειρήσεις. Τα έγγραφα δείχνουν ότι ορισμένες από αυτές τις εταιρείες βοήθησαν ακόμη και στη χρηματοδότηση του Soviet Bureau. Η JP Morgan, ελεγχόμενη από την Guaranty Trust Company - ένας σημαντικός χρηματοοικονομικός παράγοντας στη Wall Street - διοχέτευσε παράνομο μπολσεβίκικο χρυσό στις ΗΠΑ, ώστε οι Μπολσεβίκοι να μπορέσουν να πραγματοποιήσουν κρίσιμες αγορές πόρων από το εξωτερικό. Επιπλέον, το 1922, ο Max May της Guaranty Trust έγινε διευθυντής στην πρώτη Σοβιετική Κρατική Τράπεζα, την Ruskombank, ενισχύοντας περαιτέρω τη σχέση της Guaranty Trust με την κυβέρνηση των Μπολσεβίκων.
Στο Decimal File του Υπουργείου Εξωτερικών, ένα αντίγραφο μιας έκθεσης της Scotland Yard Intelligence του 1919 αναφέρει λεπτομερώς ότι οι κυβερνήσεις γνώριζαν τη σύνδεση του Guaranty Trust με τους Μπολσεβίκους,
Ο Martens βρίσκεται στο προσκήνιο. Δεν φαίνεται να υπάρχει αμφιβολία για τη σύνδεσή του με την Εταιρεία Guarantee [ sic ] Trust, αν και είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι μια τόσο μεγάλη και ισχυρή επιχείρηση έχει συναλλαγές με μια μπολσεβίκικη εταιρεία.
Από όλα τα γεγονότα, η επιστροφή του Λέον Τρότσκι στη Ρωσία το 1917 είναι αρκετά ενδιαφέρουσα επειδή ήταν μια κεντρική φυσιογνωμία στην Μπολσεβίκικη Επανάσταση. Ο Τρότσκι απελάθηκε από την Ευρώπη εξαιτίας ουσιαστικά «επαναστατικών δραστηριοτήτων» και στη συνέχεια κατέληξε στη Νέα Υόρκη. Προχώρησε στην απόκτηση αμερικανικού διαβατηρίου σε μια εποχή που το Υπουργείο Εξωτερικών προσπαθούσε να αυστηροποιήσει καθολικά τις διαδικασίες των διαβατηρίων. Ο Τζένινγκς Κ. Γουάιζ, στο βιβλίο του Γούντροου Γουίλσον: Μαθητής της Επανάστασης, ισχυρίζεται ότι ο Γούντροου Γουίλσον χρησιμοποίησε την επιρροή του για να διασφαλίσει ότι ο Τρότσκι θα λάμβανε αμερικανικό διαβατήριο, το οποίο χρησιμοποίησε για να εισέλθει στη Ρωσία.
Αφού ο Τρότσκι χρησιμοποίησε το αμερικανικό του διαβατήριο για να φύγει από τη Νέα Υόρκη, οι Βρετανοί αξιωματούχοι της Αυτοκρατορίας τον απομάκρυναν αυτόν και τους συνεργάτες του από το υπερωκεάνιο SS Kristianiafjord και τους συνέλαβαν στο Χάλιφαξ της Νέας Σκωτίας στις 3 Απριλίου 1917. Συνελήφθησαν επειδή θεωρούνταν ύποπτοι ως Ρωσογερμανοί σοσιαλιστές με στόχο την ανατροπή της υπάρχουσας κυβέρνησης στη Ρωσία, κάτι που, όπως αποδεικνύει η ιστορία, δεν ήταν λάθος. Τώρα η ιστορία γίνεται ενδιαφέρουσα. Είναι απολύτως πιθανό ο Τρότσκι να μην είχε καταφέρει να επιστρέψει στη Ρωσία, αν η απελευθέρωσή του από το Χάλιφαξ δεν είχε επιταχυνθεί χάρη σε μερικά ισχυρά άτομα.
Στα αρχεία της καναδικής κυβέρνησης, υπάρχει ένα τηλεγράφημα σχετικά με τον Τρότσκι από έναν εισαγγελέα της Νέας Υόρκης, τον Νίκολας Αλεϊνίκοφ, προς τον αναπληρωτή γενικό διευθυντή ταχυδρομείου του Καναδά, Ρ.Μ. Κούλτερ. Ο Αλεϊνίκοφ ζητά από τον Κούλτερ να διερευνήσει τον λόγο κράτησης του Τρότσκι και του ζητά να παρέμβει εκ μέρους τους. Ο Άρθουρ Γουλφ της οδού Ιστ Μπρόντγουεϊ 134, στη Νέα Υόρκη, έστειλε επίσης ένα τηλεγράφημα στον Κούλτερ παρόμοιο με αυτό του Αλεϊνίκοφ. Ο αναπληρωτής γενικός διευθυντής του ταχυδρομείου δεν είχε καμία ευθύνη εντός του στρατού. Ανεξάρτητα από αυτό το γεγονός, ο Κούλτερ -αφού επιβεβαίωσε ότι έλαβε τα τηλεγραφήματα- παρενέβη εκ μέρους του Τρότσκι γράφοντας στον Υποστράτηγο Γουίλοουμπι Γκουάτκιν του Υπουργείου Πολιτοφυλακής και Άμυνας στην Οτάβα. Στην επιστολή του, ο Κούλτερ αναπαράγει τα τηλεγραφήματα Αλεϊνίκοφ και Γουλφ και ουσιαστικά εγγυάται την αξιοπιστία τους ως υπεύθυνων ανδρών που ενδιαφέρονται για την κατάσταση στη Ρωσία. Υπονοεί επίσης ότι, εάν ο Γκουάτκιν το κρίνει σκόπιμο, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει την επιρροή του στις αγγλικές αρχές για να βοηθήσει τον Τρότσκι.
Ο Γκουάτκιν ήταν άνθρωπος με σημαντική επιρροή στον καναδικό στρατό. Έστειλε πολλά υπομνήματα στις διασυνδέσεις του στον καναδικό στρατό - ένα στις 14 Απριλίου 1917 και ένα άλλο στις 20 Απριλίου 1917 - υπονοώντας ότι η κράτηση του Τρότσκι ήταν ενδεχομένως μια αδικία και ζητώντας να επιταχυνθεί η λήψη της απόφασης σχετικά με την απελευθέρωσή του. Αυτή η πίεση από τον Γκουάτκιν φαίνεται να έπαιξε σημαντικό ρόλο στην απελευθέρωση του Τρότσκι. Επιβεβαίωσε σε επιστολή του προς τον Κούλτερ στις 21 Απριλίου ότι «οι φίλοι Ρώσοι σοσιαλιστές, πρόκειται να απελευθερωθούν και γίνονται διευθετήσεις για το πέρασμά τους στην Ευρώπη». Χρησιμοποιώντας μόνο τα αρχεία της καναδικής κυβέρνησης, οι λόγοι για τους οποίους ο Κούλτερ και ο Γκουάτκιν βοήθησαν τον Τρότσκι είναι άγνωστοι σύμφωνα με τον Sutton. Ανεξάρτητα από αυτό, είναι ενδιαφέρον το πώς η προσωπική παρέμβαση δύο πολιτών της Νέας Υόρκης, όχι Καναδών, οδήγησε σε μια αλυσίδα γεγονότων που επέτρεψε στον Τρότσκι να συνεχίσει το ταξίδι του προς τη Ρωσία εγκαίρως.
Σύνοψη
Υπάρχει μια πολύ πιο λεπτομερής τεκμηρίωση για τη βοήθεια των μονοπωλίων της Wall Street προς τους Μπολσεβίκους στο βιβλίο του Sutton, και αναμφίβολα πολλά στοιχεία αυτής της σύνδεσης παραμένουν κρυμμένα πίσω από ιδιωτικά αρχεία εταιρειών και απόρρητα κρατικά αρχεία. Σαφώς, δεν θα ήταν ωφέλιμο για τα μονοπώλια αν η γνώση του σχεδίου τους να αξιοποιούν το κράτος γινόταν εύκολο να την ανακαλύψει κανείς. Τα μονοπώλια είναι αποτέλεσμα της κυβερνητικής δράσης, και είναι εκπληκτικό τι κάνουν ορισμένα μονοπώλια για να ασκήσουν πιέσεις υπέρ αυτής της δράσης. Η τεράστια απώλεια ανθρώπινων ζωών, η βία και οι φρικαλεότητες για τις οποίες ήταν υπεύθυνη η Σοβιετική Ένωση θα πρέπει να ληφθούν υπόψη κατά την εξέταση αυτών των μονοπωλίων. Για να το θέσω επιεικώς, αυτοί οι μονοπωλητές της Wall Street φαίνεται πως είχαν μια ελαττωματική ηθική πυξίδα αν ήταν πρόθυμοι να χρηματοδοτήσουν τέτοιου είδους άτομα για χάρη του χρηματικού κέρδος.
[Πηγή άρθρου: The Crony Capitalists Who Financed the Bolshevik Revolution]
το είδαμε ΕΔΩ
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου