Toυ Βασίλειου Ευσταθίου, Δρ. Φυσικού, πτ. ΕΚΠΑ Κ.Θεολογίας
4. Ποια επιτυχή ή μη αποτελέσματα έχουν οι μεταμοσχεύσεις.
Αλλά ποιος βεβαιώνει ότι αυτός που παίρνει το όργανο ο ασθενής, τελικά θα μπορέσει να ζήσει φυσιολογικά και για πολύ καιρό ακόμα, αφού το όργανο στο οποίο στηρίζεται η ζωή του, το έχει πάρει από άλλον και δεν είναι δικό του, γι αυτό και κινδυνεύει να το αποβάλλει ο οργανισμός του αν δεν πάρει τα απαραίτητα φάρμακα για να μην γίνει αυτό;
Και βέβαια αυτή η αβεβαιότητα και ο περιορισμός σχετικά με την επιτυχία της μεθόδου, καθώς και η μεγάλη εξάρτηση από φάρμακα, καταγγέλλουν και αυτά, ότι αποτελεί κάτι αφύσικο και μη αποτελεσματικό στην ουσία, που είναι σε κάθε περίπτωση αμφισβητήσιμο ιατρικώς. O ασθενής που ζει από μεταμόσχευση οργάνου που έγινε σε αυτόν, έχει σε όλη του τη ζωή πάνω του (ή μάλλον μέσα του) ένα όργανο ξένο στον οργανισμό του, που δημιουργήθηκε ως μέλος άλλου οργανισμού, με διαφορετικό DNA και γενετικό υλικό να απαρτίζουν κάθε κύτταρο του, με άλλα λόγια άλλης ποιότητος. Αυτό μπορεί να μας θυμίσει τα ανταλλακτικά στα αυτοκίνητα που καθένα έχει γίνει από διαφορετικό υλικό από το άλλο και μπορεί να αντικατασταθεί από ένα άλλο ίδιο με αυτό, οποιουδήποτε άλλου αυτοκινήτου που έχει τέτοιο ανταλλακτικό, χωρίς κανένα πρόβλημα.
Ωστόσο η κατασκευή ενός έμβιου οργανισμού, όπως είναι ο άνθρωπος, είναι τελείως διαφορετική από μια άψυχη κατασκευή, αποτελούμενος από κύτταρα με ίδιο DNA και γενετικό υλικό, στον οποίο η παρουσία ενός διαφορετικής κατασκευής και σύστασης ξένου σώματος δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πως πραγματικά επιδράει στον οργανισμό, όταν μάλιστα πρόκειται για ανθρώπινο οργανισμό, με τον άνθρωπο να είναι λογικός, έχοντας ψυχή.
Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ποια πραγματικά ψυχοσωματική επίδραση μπορεί να έχει στον άνθρωπο αν πάρει από κάποιον άλλο ένα όργανο, του οποίου στις περισσότερες περιπτώσεις δεν γνωρίζει ούτε καν το όνομά του πριν γίνει η μεταμόσχευση, αλλά ούτε και μετά από αυτήν, με την τήρηση του ιατρικού απορρήτου, ως ένα τρόπο αντιμετώπισης αυτών των επιδράσεων. Κάθενας όμως πριν τοποθετηθεί σχετικά με αυτό το ζήτημα χρειάζεται να σκεφτεί και να αναρωτηθεί μήπως τελικά η ζωή ενός ανθρώπου που λαμβάνει ένα όργανο, μετά από την μεταμόσχευση δεν θα μπορέσει να είναι ποτέ όπως ήταν πριν. Μήπως υπάρχει έτσι απόκλιση από αυτό που είναι φυσικό και λογικό και που μόνο με αυτό μπορεί να έχουμε ζωή και ευτυχία; Mήπως αντί για αυτοθυσία του δότη, η διαδικασία αφαίρεσης των οργάνων είναι μια παρέμβαση των ιατρών σε μια διαδικασία έξω από τον χώρο της δικαιοδοσίας τους, την οποία οφείλουν αυτοί, όπως και όλοι οι άνθρωποι να την σέβονται ως ιερότατη, αυτήν δηλαδή του θανάτου ενός ανθρώπου, για την οποία δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι ακριβώς συμβαίνει.
5. Μεταμοσχεύσεις και φιλανθρωπία - αυτοθυσία πίστης κατά Χριστό.
H αφαίρεση των οργάνων από τον δότη είναι λοιπόν στην πραγματικότητα, όπως περιγράψαμε παραπάνω, μια βίαιη για τον οργανισμό διαδικασία κατά την οποία γίνεται οπωσδήποτε παρέμβαση στην διαδικασία θανάτου του. Μπορεί όμως να υποστηρίξει κάποιος ότι δεν έχει σημασία αν ο δότης πεθαίνει με αυτό τον τρόπο, δηλαδή όπως, και όταν, το κρίνουν οι γιατροί προκειμένου να γίνει δυνατή η επιτυχής αφαίρεση των οργάνων του, κι ας είναι ακόμα κι οδυνηρό για τον ίδιο, αρκεί που κάνει την μέγιστη αυτή πράξη φιλανθρωπίας, αυτή την πράξη αλτρουισμού.
Το θέμα όμως είναι ότι η φιλανθρωπία που φτάνει ως την αυτοθυσία έχει ακόμα κι αυτή κάποια όρια ως προς τον δρόμο της, τον προσανατολισμό της και τον δέκτη της. Ναι, να θυσιάσει κάποιος την ζωή του για τον πλησίον του, το έθνος του ή την πίστη του, αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνεται με…πρόγραμμα και σημειώσεις στο ιατρικό ημερολόγιο, κατά την κρίση έκαστου γιατρού. Θυσία είναι αυτή που γίνεται με την μάχαιρα ενός δημίου ή ενός αλλοεθνή-αλλόθρησκου εισβολέα, ή με το πυρ μιας φωτιάς, ή με τα κύματα μιας θάλασσας ή μιας πλημμύρας, σε απρογραμμάτιστη και ανύποπτη ώρα, χωρίς να χρειάζονται και να κρατούνται σημειώσεις, και όχι με το νυστέρι γιατρού, ούτε την συγκεκριμένη ώρα που αυτός όρισε μέσα στο ιατρείο του, με πολλά όργανα μετρήσεων να καταγράφουν κάθε λεπτομέρεια και με το γιατρό να παίρνει τον ρόλο του μεσάζων αυτής της θυσίας. Όπου ο γιατρός τις περισσότερες φορές μεσολαβεί, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, όχι αφιλοκερδώς, αλλά αμειβόμενος αδρά.
Ο ρόλος των γιατρών είναι να κάνουν ότι μπορούν για να ζήσει ένας άνθρωπος κι άλλο, όταν αυτό είναι δυνατόν, παρατείνοντας τη ζωή του, και όχι να θανατώνουν έναν άνθρωπο και να του μειώνουν έστω και ελάχιστα την ζωή του, ή να κάνουν ακριβώς το αντίθετο, να του την παρατείνουν, όμως με μη φυσικό τρόπο, τεχνητώς, όχι ελπίζοντας ότι μπορεί να ζήσει, αλλά επιδιώκοντας την κατάλληλη στιγμή να τον οδηγήσουν και πάλι, με την κατάλληλη ακριβή τεχνητή επέμβασή τους, στο θάνατο, ώστε κάποιος άλλος να μπορέσει να ζήσει με τον θάνατο αυτού, με τα όργανα που μπορούν να λάβουν από αυτόν.
Έτσι και αυτή η πράξη προσφοράς στον πλησίον διαφέρει από τις άλλες γνωστές πράξεις αυτοθυσίας, γιατί αντίθετα από εκείνες σε αυτή ο θυσιαζόμενος δεν διατηρεί τις αισθήσεις του κατά την ώρα που προσφέρει στο πλησίον του αυτό που χρειάζεται, και μάλιστα η συναίνεσή του είναι αμφισβητήσιμη, τόσο για το αν έχει πράγματι γίνει και δεν είναι ‘εικαζόμενη’, και αν πράγματι γνώριζε στο τι συναινούσε, όσο και για το αν αυτή ισχύει ακόμα, στην περίπτωση που έγινε, χωρίς να έχει αλλάξει γνώμη πλέον.
Τις αισθήσεις του διατηρούσε και ο Χριστός κατά την σταύρωσή Του, η οποία είναι το πρότυπο της αυτοθυσίας, η μέγιστη αιώνια αυτοθυσία στην ιστορία της ανθρωπότητας για τον άνθρωπο (‘ωσπερ ο υιος του ανθρώπου ουκ ήλθε διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι και δούναι την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών’, Μθ. 20, 28). Ο θυσιαζόμενος Χριστός διατηρούσε εκούσια τις αισθήσεις του στη διάρκεια της σταυρώσεως, αρνούμενος να λάβει το ναρκωτικό που του πρόσφεραν (‘έδωκαν αυτω πιείν όξος μετά χολής μεμιγμένον· και γευσάμενος ουκ ήθελε πιείν’, Μθ. 27,34), που αν το λάμβανε θα μειωνόταν η ένταση του μαρτυρίου του που έπασχε στα χέρια των σταυρωτών του, που ήταν δήμιοι, δήμιοι και όχι γιατροί. Και μη μας διαφεύγει ότι ο Χριστός προσφέρθηκε θυσία ολόκληρος, και όχι προσφέροντας μόνο κάποια μέλη Του, πράγμα που δεν θα ήταν αυτό σωτήριο για μας. Και μάλιστα χωρίς καν να του συντρίψουν τα μέλη (‘εγένετο γαρ ταύτα, ίνα η γραφή πληρωθή, οστούν ου συντριβήσεται αυτού’, Ιω. 19, 36). Αυτό το παράδειγμα αυτοθυσίας μας έδωσε ο Χριστός, και ποιόν άλλο μπορούμε, αν θελήσουμε, να μιμηθούμε ως προς το αυτοθυσιαστικό πνεύμα, παρά Εκείνον; Πνεύμα αυτοθυσίας δεν έχει κάποιος με πρόωρες ή ‘εικαζόμενες’ συναινέσεις, σε κατάσταση ‘εγκεφαλικού θανάτου’ και αναισθησίας, για να κερδίσει πρόσκαιρες παρατάσεις, αλλά με συναίνεση της ίδιας της παρούσας στιγμής, έχοντας όταν την πράττει φωτεινή αντίληψη και δυνατή πίστη, προκειμένου να πετύχει πνευματικές κατακτήσεις. Αυτός που θυσιάζεται δεν προσφέρεται παθητικά στην σφαγή χωρίς ελπίδα, αλλά προσπαθεί να σώσει και τη ζωή του αν είναι δυνατόν, όταν κάνει το θυσιαστικό του αγώνα, έως και την τελευταία στιγμή. Ακόμα και αν ο θάνατος είναι αναποφευκτός, η ελπίδα υπάρχει, και γίνεται κάθε δυνατή προσπάθεια για να αποδράσει ο άνθρωπος από αυτόν.
Αυτό κάνει ο άνθρωπος, που είναι δημιούργημα του Θεού. Δεν το έκανε όμως ο ίδιος ο Θεός, αφού ως Παντοδύναμος και έχων εξουσία επί της ζωής και του θανάτου(‘δια τούτο ο πατήρ με αγαπά, ότι εγώ τίθημι την ψυχήν μου, ίνα πάλιν λάβω αυτήν’, Ιω. 10,17), δεν χρειάζεται να πράξει κάτι τέτοιο. Ο θάνατος δεν είναι δυνατός για το Θεό, αλλά μόνο στον πεπερασμένο και φθαρτό άνθρωπο μπορεί να έχει δύναμη και να αποτελεί τον έσχατο εχθρό του που έχει να αντιμετωπίσει. Έτσι ο Κύριος Ιησούς Χριστός, αν και μπορούσε ως Θεός να μην γευθεί θάνατο, προσφέρθηκε να το κάνει, και καταδέχθηκε να περιγελαστεί ως νικημένος από το θάνατο πάνω στον σταυρό, έστω για χρόνο άκρως βραχύ, καθώς ο ζωοδότης δεν μπορούσε να κρατηθεί δέσμιος του Άδου, αλλά σαν αστραπή έσπασε τα δεσμά του θανάτου, και ευθύς ανέτειλε από τον τάφο καθώς είχε προαναγγείλει.
Θυσιάστηκε λοιπόν ο Κύριος για εμάς εκουσίως και δεν έκανε τίποτε να το αποφύγει αυτό, αφού Εκείνος είναι που δίνει και ξαναπαίρνει τη ζωή και κανείς δεν μπορεί να του την πάρει (‘ουδείς αίρει αυτήν απ' εμού, αλλ' εγώ τίθημι αυτήν απ' εμαυτού· εξουσίαν έχω θείναι αυτήν, και εξουσίαν έχω πάλιν λαβείν αυτήν·’, Ιω. 10, 18), οπότε πως θα μπορούσε να προσπαθήσει να αποφύγει να θυσιαστεί δίνοντας τη ζωή Του; Προσπαθεί να αποφύγει κάποιος κάτι το οποίο μπορεί να είναι καταστροφικό γι αυτόν, και όχι κάτι που είναι αδύναμο να αποβεί εις βάρος του, που βρίσκεται υπό τον έλεγχο του, και αν θέλει μπορεί να μην το αφήσει να συμβεί, χωρίς να χρειάζεται κάποια προσπάθεια, αλλά με την απόφασή του και το λόγο του να αρκούν. Και εκουσίως γεύθηκε το θάνατο για να γίνει δυνατή η σωτηρία η δική μας, παρόλο που είναι ο Θεός και είναι απαθής, αθάνατος, ως πηγή της ζωής πάντων, η ίδια η ζωή.
Πέθανε ως άνθρωπος, έχοντας γίνει κι αυτός ένας ανάμεσά μας, έχοντας προσλάβει ταπεινά την ασθενή ανθρώπινη φύση μας, και καταδέχθηκε με το θάνατο του έτσι, αυτό που ήταν, όχι τίποτα άλλο από το δάγκωμα στην πτέρνα, το οποίο αναφέρει η πρωτευαγγελική προφητεία της Γένεσης (‘και είπε Κύριος ο Θεός τω όφει· …και έχθραν θήσω ανά μέσον σου και ανά μέσον της γυναικός και ανά μέσον του σπέρματός σου και ανά μέσον του σπέρματος αυτής· αυτός σου τηρήσει κεφαλήν, και συ τηρήσεις αυτού πτέρναν’, Γεν. 3,14-15), η οποία εκπληρώθηκε ακριβώς με τον θάνατο αυτό του Χριστού. Όμως, όπως καταδέχθηκε το δάγκωμα αυτό στην πτέρνα, δηλαδή το θάνατο, αν και δεν έχει εξουσία ο θάνατος πάνω του, αλλά ο Χριστός, ως Θεός, έχει εξουσία πάνω σε αυτόν, στο θάνατο, έτσι και σύντριψε αυτού την κεφαλή, ως έχων εξουσία, δηλαδή τον κατήργησε οριστικά αυτόν και αμετάκλητα, που και ο θάνατός του ακριβώς αυτό το νόημα είχε, και έτσι μας έσωσε (αν και ο φυσικός θάνατος παρέμεινε, καταργήθηκε όμως ο πνευματικός που είναι και ο πραγματικός θάνατος, όχι σαν το φυσικό ο οποίος είναι απλώς ένα Πάσχα, ένα πέρασμα από την Αίγυπτο, δηλαδή τον πρόσκαιρο επίγειο κόσμο, στην Χαναάν, δηλαδή στην Άνω Ιερουσαλήμ, την αιώνια, Ουράνια Πόλη).
Η ένωση και κοινωνία της θείας και ανθρώπινης φύσης στο πρόσωπο του Θεού και Ανθρώπου Χριστού έκανε δυνατή την μετάδοση της θείας απάθειας και αθανασίας κατά Χάρη στον άνθρωπο, απελευθερώνοντάς τον από τον θάνατο, κάνοντας τον μέτοχο της αναστάσεως και χαρίζοντάς του αιώνια ζωή και αφθαρσία. Εμείς βέβαια δεν είναι δυνατόν να νικήσουμε από μόνοι μας το θάνατο, αφού λαμβάνουμε την ύπαρξη και την ζωή μας από τον Θεό, που Εκείνος μόνο είναι αυθύπαρκτος, αλλά μόνο με την δύναμη του Χριστού, που νίκησε για χάρη μας τον θάνατο, μπορούμε να το καταφέρουμε. Μόνο που λόγω αυτής ακριβώς της ανάγκης της θείας παρουσίας και επέμβασης του Θεού στη ζωή μας είναι αναγκαία η μέχρι τέλους μάχη μας για τη ζωή, όταν μιμούμαστε το Χριστό ως προς τη σωτήρια θυσία, που οδηγεί στη ζωή μέσω του δρόμου που άνοιξε πρώτος ο Χριστός, καθώς εμείς δεν την έχουμε τη ζωή στην εξουσία μας, όπως Εκείνος που μας την δωρίζει.
Σε αυτή την μάχη χρειάζεται να διατηρούμε ζωντανή την ελπίδα και να έχουμε δυνατή πίστη, τα οποία βέβαια δεν μπορούν να συμβαδίζουν με τα όσα χαρακτηρίζουν τις μεταμοσχεύσεις, στις οποίες ο άνθρωπος παραδίδεται άμαχος στις εκτός του ιατρικού δέοντος διαδικασίες που εφαρμόζονται. Αυτή η μάχη για ζωή είναι που τελικά έχει σημασία και αξίζει, υπομένοντας τις δυσκολίες δεόντως και καρποφορώντως έως τέλους («ο δε υπομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται», Μτ. 24, 13), και όχι το αν ο επίγειος βίος, ο έτσι και αλλιώς σύντομος και πρόσκαιρος, διαρκέσει λίγο περισσότερο ή λιγότερο. Είναι αυτή που καθορίζει την ποιότητα της ζωή μας και που μας οδηγεί στην άλλη ζωή, η οποία δεν είναι ανασφαλής και δεν έχει χρονικούς περιορισμούς, αντίθετα από αυτήν εδώ που τώρα ζούμε.
συνεχίζεται
πηγή
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου