DNA - Η ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΗ ΠΥΛΗ (Μέρος 5ο)

Γράφει ο Τηλεγραφητής Μετώπου 

 

Διαβάστε το 1ο μέρος ΕΔΩ 

Διαβάστε το 2ο μέρος ΕΔΩ

Διαβάστε το 3ο μέρος ΕΔΩ  

Διαβάστε το 4ο μέρος ΕΔΩ 

 

ΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΩΝ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ

 

Α. Το ερώτημα που η επιστήμη αποφεύγει

 

Ένα μόνο κύτταρο. το πρώτο κύτταρο κάθε ζωντανού οργανισμού, το Ζυγωτό, παντοδύναμο (totipotent). Μέσα του υπάρχουν και χωράνε όλες οι δυνατότητες: κύτταρο καρδιάς, κύτταρο νεύρου, κύτταρο εγκεφάλου — εκατοντάδες διαφορετικοί τύποι, με διαφορετική μορφή, λειτουργία, "προσωπικότητα". Το ίδιο DNA για όλα. 

 

Και όμως κάθε κύτταρο ξέρει ακριβώς τι είναι και πού ανήκει. 

 

Η γενικόλογη, αόριστη και εν πολλοίς ταυτολογική, εξήγηση της επίσημης επιστήμης ειναι "χημικά σήματα, μεταγραφικοί παράγοντες". Εκείνο όμως που φαίνεται, είναι απλώς οι ετικέτες (σελιδοδείκτες) πάνω στην “βιβλιοθήκη” που ονομάσαμε “χρωματόσωμα (Μέρος 3), που “δείχνει το περιεχόμενο” εκείνου ακριβώς του “γονιδιώματος”. Εκατομμύρια τέτοιων “ετικετών / σελιδοδεικτών κρέμονται από τα “ράφια” του χρωματοσώματος, και δεν ξέρει κανείς τι γράφει και άρα τι υπάρχει μέσα. 

Πόσο μάλλον πώς βρέθηκε εκεί και γιατί.

 

Είναι το “σχέδιο” της γέννησης, της δημιουργίας, του οποίου ξέρουμε μόνον το “πότε” ενεργοποιείται κάτι. Τίποτα άλλο! Ούτε τι, Ούτε πώς, Ούτε γιατί, και πάνω από όλα πού βρίσκεται το ΟΛΟΝ σχέδιο. Τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα. 

 

Οι “ετικέτες στο ράφι” της “βιβλιοθήκης του DNA” λένε τι υπάρχει μέσα, αλλά δεν μπορέσαμε να τις διαβάσουμε εκ των προτέρων.

 

Αυτή η τρύπα στο κέντρο της επίσημης εξήγησης είναι το σημείο εκκίνησης. 

Από εδώ αρχίζουν οι "τρελιάρηδες αιρετικοί", κάποιοι των οποίων Νομπελίστες, που ήδη έχουμε γνωρίσει. Αυτοί που επέλεξαν να αρνηθούν την καριέρα τους, υπηρετώντας την Αλήθεια, της αγνής επιστήμης, με κάθε κόστος.

 

Ο Fröhlich πρώτος (1960s-70s) — εξήγησε τη συνοχή, έβαλε τα θεμέλια. 

Ο Popp μετά (1970s-80s) — είδε την εκπομπή. 

Ο Gariaev τελευταίος (1980s-90s) — άκουσε τι λέει. 

 

Την σκυταλη ανέλαβε τώρα ο Βρετανός βιολόγος Rupert Sheldrake (1942- ) να ρωτήσει:

 

Β. Πως αποφασίζεται η μορφή;

 

Το DNA παρέχει (χρωματοσωμικά) την κωδικοποιημένη συνταγή για να φτιαχτούν οι πρωτεϊνες. Αλλά πώς μορφοποιείται το έμβρυο ; Πού να βάλει τα χέρια, που τα μάτια, την καρδιά; Πως καταρτίζεται το σχέδιο; Η επίσημη επιστήμη απαντά: "το DNA". 

 

Ο Sheldrake απαντά: "όχι μόνο".

 

Πρότεινε την ύπαρξη “πεδίων μορφών” (morphic fields). 

Θεωρεί οτι αυτα ειναι μη-υλικά, μη-ενεργειακά “πεδία πληροφορίας” που περιβάλλουν και καθοδηγούν κάθε οργανισμό. Το DNA είναι το εργαλείο και το πεδίο είναι το σχέδιο. Ίσως το DNA να μην είναι μόνο εργαλείο, αλλά και αποτέλεσμα του πεδίου.

Και το πιο τολμηρό: αυτά τα πεδία θυμούνται. 

 

Όσο περισσότεροι οργανισμοί κάνουν κάτι, τόσο πιο βαθύ γίνεται το πεδίο — και τόσο πιο εύκολο για τους επόμενους, ακόμα και σε άλλο τόπο και χρόνο. Το ονόμασε “μορφικό συντονισμό” (morphic resonance), σαν συλλογική μνήμη της φύσης. 

Όχι νόμοι, λέει, αλλά συνήθειες. 

Ελληνικά θα το λέγαμε “εθιμικός συντονισμός”. 

ΕΘΟΣ που αποτελεί την κοινοτική “συνήθεια” / “παράδοση”, συνδεδεμένη αρρήκτως με την Ιστορία του -όποιου- τόπου.

 

Το 1981 δημοσίευσε "A New Science of Life", για το οποίο, σε αρθρο του το περιοδικό Nature, (24 Σεπτεμβρίου 1981, τόμος 293, σελ. 245–246), γραμμένο από τον Sir John Maddox, με τίτλο "Βιβλίο για κάψιμο”, έγραψε 

 

Αυτό το εξοργιστικό κείμενο [..] είναι ο καλύτερος υποψήφιος για κάψιμο που έχει υπάρξει εδώ και πολλά χρόνια.»

 

Όχι για λάθη, αλλά για ιδέες. Παρόλαυτά, σαράντα χρόνια αργότερα, ο Sheldrake συνεχίζει ζωντανός (83 χρονών) και ενεργός. Και η κυρίαρχη επιστήμη αρχίζει αθόρυβα να τον πλησιάζει.

 

Γ. Η αθόρυβη δικαίωση 

 

Ο Michael Levin του Tufts University, πειραματικά δείχνει ότι η μορφή ελέγχεται από βιοηλεκτρικά πεδία προηγούνται της γονιδιακής έκφρασης — δηλαδή το "σχέδιο" υπάρχει πριν το DNA "μιλήσει". Και μπορείς να αλλάξεις τη μορφή ενός οργανισμού αλλάζοντας το βιοηλεκτρικό πεδίο — ανεξάρτητα από τα γονίδια. 

 

Σύμφωνα με τα πειράματα:

1. Πείραξε το “βιοηλεκτρικό πεδίο” πλαναρίων (απλών επίπεδων σκουληκιών - flatworms) χημικά, για μόλις τρεις ώρες μετά την κοπή τους. 
2. Το αποτέλεσμα ήταν σκουλήκια να “αναπτύξουν” δύο κεφάλια. Μόνιμα. Χωρίς καμία αλλαγή στο DNA.
3. Σε βατράχους (Xenopus laevis), με ανάλογο τρόπο, προκάλεσε την ανάπτυξη λειτουργικού ματιού — στην ουρά. 

Έδειξε ότι η αριστερο-δεξιά ασυμμετρία του οργανισμού αποφασίζεται βιοηλεκτρικά δύο ώρες μετά τη γονιμοποίηση — πριν μιλήσει καθόλου το DNA. Και για να το αποδείξει, το ανέστρεψε: σε βατράχους (Xenopus) και κοτόπουλα, χειραγωγώντας τα ιοντικά κανάλια του βιοηλεκτρικού πεδίου, η καρδιά βγήκε δεξιά. Χωρίς καμία αλλαγή στο DNA. 

 

Διαφορετική γλώσσα από τον Sheldrake. Ίδια ερώτηση: 

πού βρίσκεται το σχέδιο;

 

Η σύνδεση με το DNA phantom effect του Gariaev είναι άμεση. Και τα δύο λένε το ίδιο πράγμα από διαφορετική γωνία. Το DNA αφήνει αποτύπωμα στον χώρο, δηλαδή έχουμε άραγε πληροφορία χωρίς ύλη και χωρίς ενέργεια, μνήμη χωρίς εγκέφαλο;. 

 

Και εδώ ανοίγει μια πόρτα που η επιστήμη -και όχι μόνον- δεν τολμά να διέλθει: 

Αν η πληροφορία προηγείται της ύλης και της ενέργειας, ή αλλιώς αν το -όποιο- πεδίο προϋπάρχει του μορίου τότε τι ακριβώς είναι το DNA; 

Βιβλιοθήκη; 

Κεραία; ή 

Καθρέφτης κάποιου βαθύτερου σχεδίου;

 

Δ. Το πεδίο που θυμάται

 

Ας σταθούμε εδώ μια στιγμή. Ο Sheldrake δεν λέει ότι τα ποντίκια "κληρονόμησαν" γνώση μέσω γονιδίων. Λέει κάτι πολύ πιο παράξενο: 

ότι η γνώση υπήρχε ήδη, κάπου "έξω" και τα ποντίκια απλώς τη βρήκαν. 

Σαν κεραία που πιάνει σήμα που μονίμως εκπέμπεται.

Ο Gariaev το είδε από άλλη γωνία — το DNA phantom effect (Μέρος 4) ως πληροφορία χωρίς ύλη, μνήμη χωρίς εγκέφαλο. 

 

Πειράματα, κατά τις δεκαετίες 1920-1930, με ποντίκια σε διαφορετικά εργαστήρια — χωρίς καμία επαφή μεταξύ τους — μάθαιναν τον ίδιο λαβύρινθο ολοένα και πιο γρήγορα, από γενιά σε γενιά. Όχι μόνο τα παιδιά εκείνων που είχαν μάθει, αλλά και τελείως απομακρυσμένα ποντίκια, σε άλλες χώρες. Σαν κάτι που θυμίζει "μακρόθεν μάθηση.

 

Από το 1930 μέχρι χθές (2000) η επιστήμη επέμενε στο “σκουπίδo-DNA”.