Η ερασμιακή προφορά δεν δημιούργησε απλώς έναν άλλον τρόπο για να προφέρει κανείς τα ελληνικά, αλλά θεμελίωσε στην Ευρώπη κάτι πολύ βαθύτερο: την αίσθηση ότι τα ελληνικά που μιλούσαν οι Έλληνες της Πρώιμης Νεότερης Εποχής ήταν μια παρεφθαρμένη γλώσσα και όχι πραγματικά ελληνικά. Ήδη λίγο πριν από τον Έρασμο, ο εξ Ισπανίας Antonio Lebrixa είχε διατυπώσει τα 15 πρώτα «λάθη» που έκαναν οι Έλληνες της εποχής του στην προφορά των Ελληνικών και τα οποία αποτέλεσαν την βάση για την διαμόρφωση της ερασμιακής προφοράς, ενώ τους επόμενους αιώνες προστέθηκαν σε αυτά και άλλα «λάθη».
Η ελληνική λογιοσύνη της Τουρκοκρατίας από τον 17ο αιώνα προσπάθησε να απαντήσει σε αυτές τις κατηγορίες αντιλαμβανόμενη ότι δεν είχαν μόνον γλωσσικές, αλλά και ιστορικές προεκτάσεις συνδεόμενες με την τύχη των Ελλήνων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αν επικρατούσε η άποψη ότι η ελληνική γλώσσα, στην αυθεντική της τουλάχιστον μορφή είχε χαθεί, τότε ποιοι ήταν αυτοί που την μιλούσαν ακόμη στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και πρόσβλεπαν στην βοήθεια της Ευρώπης για να ανακτήσουν την ελευθερία τους; Με αυτό το ζήτημα καταπιάστηκαν περισσότερο ή λιγότερο συστηματικά κορυφαίες προσωπικότητες της ελληνικής λογιοσύνης από τον 17ο ως τον 19ο αιώνα (Αναστάσιος Μιχαήλ, Ευγένιος Βούλγαρης, Αδαμάντιος Κοραής, Κωνσταντίνος Οικονόμος), που προσπάθησαν να δείξουν κυρίως δύο πράγματα: πρώτον ότι πολλοί από τους τρόπους προφοράς διαφόρων συλλαβών, που οι ακολουθούντες την ερασμιακή προφορά Ευρωπαίοι θεωρούσαν γεννήματα της βυζαντινής και μεταβυζαντινής περιόδου, προϋπήρχαν από την αρχαιότητα και δεύτερον να γράψουν κείμενα σε αυστηρά αρχαία ελληνικά, ώστε να πείσουν και τους πιο δύσπιστους Ευρωπαίους ότι ήταν γνήσιοι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων.
Στην ανακοίνωσή μας εστιάζοντας κυρίως στην αναίρεση, στην οποία ο Αναστάσιος Μιχαήλ προβαίνει στον εισιτήριο λόγο του στην Ακαδημία του Βερολίνου (1707), των εξελιγμένων θεωριών περί «λαθών» των Ελλήνων, που κυκλοφορούνταν από τα τέλη του 17ου αιώνα και στο έργο του Κωνσταντίνου Οικονόμου, ο οποίος στα χρόνια πια του νεοελληνικού βασιλείου αναιρεί συνολικά όλες τις προγενέστερες συγγραφές για την «λανθασμένη» προφορά και «παραφθορά» των Ελληνικών, θα προσπαθήσουμε να δείξουμε πόσο αυτές οι θεωρήσεις επηρέασαν την ελληνική λογιοσύνη και συνετέλεσαν στην ενίσχυση του φαινομένου της διγλωσσίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Παρακαλούμε τα σχολιά σας να ειναι σχετικά με το θέμα, περιεκτικά και ευπρεπή. Για την καλύτερη επικοινωνία δώστε κάποιο όνομα ή ψευδώνυμο. Διαφημιστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται.
Επειδή δεν υπάρχει η δυνατότητα διόρθωσης του σχολίου σας παρακαλούμε μετά την τελική σύνταξή του να ελέγχεται. Προτιμάτε την ελληνική γραφή κι όχι την λατινική (κοινώς greeklish).
Πολύ σημαντικό είναι να κρατάτε προσωρινό αντίγραφο του σχολίου σας ειδικά όταν είναι εκτενές διότι ενδέχεται να μην γίνει δεκτό από την Google (λόγω μεγέθους) και θα παραστεί η ανάγκη να το σπάσετε σε δύο ή περισσότερα.
Το σχόλιό σας θα δημοσιευθεί, το αργότερο, μέσα σε λίγες ώρες, μετά από έγκριση του διαχειριστή του ιστολογίου, ο οποίος είναι υποχρεωμένος να δημοσιεύει όλα τα σχόλια που δεν παραβαίνουν τους όρους που έχουμε θέσει στις παρούσες οδηγίες.
Υβριστικά, μη ευπρεπή και προπαγανδιστικά σχόλια θα διαγράφονται ή δεν θα δημοσιεύονται.