Ελληνολιβυκή Κρίση: Από την Παθητική Ανεκτικότητα στην Αποφασιστική Απάντηση

Γράφει ο Γιώργος Βενετσάνος

 

Τα πολλά λόγια και οι θεωρητικές συζητήσεις σε Ελλάδα και Ευρώπη σχετικά με την κύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου από τη Βουλή της Λιβύης αποτελούν, στην πραγματικότητα, ένδειξη αδυναμίας. Έχουμε απέναντί μας ένα ξεκάθαρα εχθρικό κράτος. 

 

Τι κάνουμε, λοιπόν; Ανεχόμαστε παθητικά τις ενέργειές τους εις βάρος μας; Σαφώς και όχι. Μια απάντηση που θα επέφερε πραγματικό κόστος στη Λιβύη θα ήταν η άμεση απέλαση όλων των παράνομων μεταναστών (εφόσον υπάρχουν) από τη χώρα αυτή που βρίσκονται στην Ελλάδα.

 

Ίσως κάποιος αντιτείνει ότι έτσι θα πληρώσουν το μάρμαρο άνθρωποι που δεν φταίνε· βεβαίως είναι λυπηρό, ωστόσο, αυτό θα αποτελούσε ένα ισχυρό πλήγμα για την κυβέρνησή τους, η οποία προκαλεί με παράνομο και αναίτιο τρόπο. Πρέπει να καταλάβουν ότι ορισμένα πράγματα δεν είναι παιχνίδι. Φυσικά, υπάρχουν και άλλοι, καθαρά πολιτικοί τρόποι για να ασκηθεί η μέγιστη δυνατή πίεση, αλλά αν θέλουν να πάρουν μια πρώτη γεύση των συνεπειών, η παραπάνω λύση είναι η πλέον ενδεδειγμένη.

 

Επίσης αυτή η κατάσταση, δηλαδή η περιφρόνηση των συμφερόντων του έθνους μας επιβάλλει το απόλυτο σφράγισμα των θαλάσσιων συνόρων μας με τη Λιβύη, ώστε να εκμηδενιστεί κάθε δυνατότητα παράνομης διέλευσης εντός της ζώνης της θαλάσσιας ευθύνης μας. Τρόποι και μέσα για να επιτευχθεί αυτό υπάρχουν σε αφθονία: διαθέτουμε τόσο σύγχρονα drones όσο και σκάφη του Λιμενικού. Αυτό που απαιτείται τώρα είναι μια ξεκάθαρη πολιτική αποτροπής, η οποία αυτή τη στιγμή απουσιάζει. Χωρίς ισχυρή βούληση για αποτροπή, ο υλικοτεχνικός εξοπλισμός παραμένει αναξιοποίητος.