Στέκομαι στὴ στάση περιμένοντας ἕνα λεωφορεῖο, ποὺ σὲ λίγο καταφθάνει γεμᾶτο κόσμο. Μιὰ γριούλα μὲ μπαστούνι προσπαθεῖ νὰ ἀνεβεῖ. Κάποιοι μεγάλοι ποὺ εἶναι δίπλα της τὴ βοηθοῦν.
Βγάζει τὸ εἰσιτήριο καὶ πιάνεται ἀπὸ τὴν πρώτη κολώνα ποὺ βρίσκει μπροστά της. Στὶς πρῶτες θέσεις μιὰ ὁμάδα νεαρῶν φωνασκοῦν καὶ χαριεντίζονται. Βλέπουν τὴν ἡλικιωμένη καὶ ἀνήμπορη, ἀλλὰ κανεὶς δὲν κινεῖται ἀπὸ τὴ θέση του.
Ἔλλειψη ἀγωγῆς ἢ ἀνθρωπιᾶς; Ἢ καὶ τὰ δύο μαζί; Ἀλήθεια, πῶς κατάντησε ἡ νεολαία μας; Ποῦ εἶναι ὁ σεβασμὸς πρὸς τοὺς μεγαλυτέρους, καὶ ἰδιαίτερα τοὺς ἀνήμπορους;
Ἡ σκέψη μου γυρίζει σὲ παλαιότερες ἐποχές. Τότε ποὺ οἱ νέοι σέβονταν τοὺς ἡλικιωμένους. Καὶ ὄχι μόνο αὐτό, εἶχαν καὶ αὐτὸ ποὺ λέμε ἀνθρωπιά.
Βλέποντας τὴ σκηνὴ αὐτή, τὸ μυαλό μου πῆγε στὸν παράξενο φιλόσοφο τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος, τὸν Διογένη τὸν Κυνικό. Πατρίδα του ἦταν ἡ Σινώπη, ἀλλὰ ἔζησε στὴν Ἀθήνα καὶ τὴν Κόρινθο, ὅπου πέθανε σὲ βαθιὰ γεράματα.
Γιὰ κατοικία του εἶχε ἕνα πιθάρι. Ζοῦσε πολὺ ἁπλᾶ. Καὶ μέσα στὰ πολλὰ παράξενα ποὺ διηγοῦνται γι’ αὐτὸν εἶναι καὶ τὸ ἑξῆς.
Μιὰ φορά, μέρα μεσημέρι, ὁ Διογένης βγῆκε στὴν ἀγορὰ τῆς Κορίνθου. Κρατοῦσε στὸ χέρι ἕνα ἀναμμένο φανάρι καὶ ἔκανε πὼς κάτι ἔψαχνε.
Οἱ περαστικοὶ ποὺ τὸν εἶδαν τὸν ρώτησαν μὲ ἀπορία: «Διογένη, τί ψάχνεις;».
Κι ἐκεῖνος τοὺς ἀπάντησε: « Ἄνθρωπον ζητῶ».
Ξαφνιασμένοι τὸν ξαναρώτησαν: «Μά, Διογένη, αὐτὴ τὴν ὥρα ἡ ἀγορὰ εἶναι γεμάτη κόσμο, καὶ σὺ λὲς ὅτι δὲν βρίσκεις ἄνθρωπο;»
Καὶ ὁ φιλόσοφος τοὺς εἶπε: «Βλέπω ἐμπόρους, ἐπαγγελματίες, γιατρούς, μὰ πουθενὰ δὲν βρίσκω ἄνθρωπο». Καὶ συνέχισε τὴν ἀναζήτηση.
Αὐτὸ ποὺ λείπει ἀπὸ τὴ σημερινὴ κοινωνία εἶναι ἡ ἀνθρωπιά.
Εἶναι ἕνα λουλούδι ποὺ φυτρώνει σὲ ψυχὲς εὐαίσθητες, καλλιεργημένες, ποὺ ἀπὸ τὴν παιδική τους ἡλικία ἀνατράφηκαν μὲ τὰ νάματα τῆς Θείας σοφίας.
Ποὺ ἔζησαν σ’ ἕνα σωστὸ οἰκογενειακὸ περιβάλλον, ὅπου βασίλευε ἡ ἀγάπη καὶ ἡ ὁμόνοια καὶ ὁ σεβασμὸς μεταξὺ τῶν μελῶν της.
Μέσα σὲ τέτοια φυτώρια, μέ «κηπουρό» τὸν Χριστό, ἀναπτύχθηκαν Ἄνθρωποι μὲ κεφαλαῖο Α, ποὺ βοηθοῦσαν τοὺς κάθε λογῆς ἀναγκεμένους.
Δυστυχῶς αὐτὸ δὲν συμβαίνει στὴ σημερινή, ἀπάνθρωπη κοινωνία, ὅπου ὁ καθένας κοιτάζει μόνο τὸν ἑαυτό του καὶ τὸ ἀτομικό του συμφέρον.
Ἂς μὴ ξεχνοῦμε ὅτι ὁ σεβασμὸς διδάσκεται ἀπὸ τὴ μικρὴ ἡλικία καὶ ὅτι τὰ παιδιά μας ἀκολουθοῦν τὸ παράδειγμα τῶν γονέων.
Ἂς μὴν ἀπογοητευόμαστε ὅμως. Εὐτυχῶς ὑπάρχει καὶ ἡ καλὴ πλευρὰ τῆς κοινωνίας. Αὐτὸ μοῦ φανέρωσε μιὰ ἄλλη ὁμάδα νεαρῶν παιδιῶν. Καὶ πάλι ἡ εἰκόνα στὴ στάση τοῦ λεωφορείου.
Ἕνα γεροντάκι ποὺ κρατεῖ μιὰ τσάντα προσπαθεῖ νὰ ἀνεβεῖ. Βλέπω τὰ παιδιὰ νὰ τὸν βοηθοῦν, ἐνῷ ἄλλοι τοῦ δίνουν θέση νὰ καθίσει.
Προφανῶς ἕνα μέρος τῆς νεολαίας μας ἀντιστέκεται στὴν ἀδιαφορία γιὰ τὸν συνάνθρωπο μέσα σ’ ἕναν κόσμο ὅπου φθίνει ἡ ἀνθρωπιὰ καὶ ἡ κοινωνικότητα.
Αὐτὰ τὰ νιᾶτα, ποὺ εἶναι τὸ μέλλον τῆς πατρίδας μας, πρέπει τὸ σχολεῖο, ἡ Ἐκκλησία καὶ ἡ πολιτεία ἐν γένει νὰ τὰ στηρίξουν, γιὰ νὰ συνεχίσουν μιὰ ζωὴ μὲ ἀξίες καὶ ἰδανικά.
Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τῆς Μέλιας»
«Ὁ Κόσμος τῆς Ἑλληνίδος»
«Χριστιανική Ἕνωσις Ἀκτῖνες»
Ἔτος 71ο – Ίούλιος – Αὔγουστος 2025 – Τεῦχος 670
Εἰκόνα ἀπό: Pinterest
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Παρακαλούμε τα σχολιά σας να ειναι σχετικά με το θέμα, περιεκτικά και ευπρεπή. Για την καλύτερη επικοινωνία δώστε κάποιο όνομα ή ψευδώνυμο. Διαφημιστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται.
Επειδή δεν υπάρχει η δυνατότητα διόρθωσης του σχολίου σας παρακαλούμε μετά την τελική σύνταξή του να ελέγχεται. Προτιμάτε την ελληνική γραφή κι όχι την λατινική (κοινώς greeklish).
Πολύ σημαντικό είναι να κρατάτε προσωρινό αντίγραφο του σχολίου σας ειδικά όταν είναι εκτενές διότι ενδέχεται να μην γίνει δεκτό από την Google (λόγω μεγέθους) και θα παραστεί η ανάγκη να το σπάσετε σε δύο ή περισσότερα.
Το σχόλιό σας θα δημοσιευθεί, το αργότερο, μέσα σε λίγες ώρες, μετά από έγκριση του διαχειριστή του ιστολογίου, ο οποίος είναι υποχρεωμένος να δημοσιεύει όλα τα σχόλια που δεν παραβαίνουν τους όρους που έχουμε θέσει στις παρούσες οδηγίες.
Υβριστικά, μη ευπρεπή και προπαγανδιστικά σχόλια θα διαγράφονται ή δεν θα δημοσιεύονται.