από το κανάλι Giannis Katseas
Καλη Κοιλαδα (Ντομπρο Πολε): Το οροπέδιο της Πέλλας με τους υδάτινους σφαγνώνες
Ένα μαγευτικό υποαλπικό τοπίο σε υψόμετρο 1.523 μέτρων στο όρος Καϊμακτσαλάν, που σχηματίστηκε πάνω σε κρατήρα από παλιό ηφαίστειο.Και μόνο το όνομα «Ντόμπρο Πόλε» δείχνει ότι βρισκόμαστε σε συνοριακή περιοχή: οι λέξεις είναι σλάβικες, σημαίνουν «Καλή Κοιλάδα» και σηματοδοτούν μια έκταση σε υψόμετρο 1.523 μέτρων στο όρος Καϊμακτσαλάν (ή αλλιώς Βόρας, πιο επίσημα), εκεί όπου τελειώνουν τα εδάφη της Ελλάδας και αρχίζουν, λίγο πιο πέρα, αυτά της γειτονικής δημοκρατίας των σκοπιανών.
Πρόκειται για ένα οροπέδιο της Πέλλας, που κάποτε υπήρξε διάσημο ως τόπος μιας μάχης προς το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (Σεπτέμβριος 1918). Σήμερα, τα ιστορικά βιβλία τη θυμούνται ακόμα ως «Μάχη του Ντόμπρο Πόλε», καταγράφοντας ότι ο ενωμένος στρατός της Ελλάδας, της Γαλλίας και της Σερβίας νίκησε τους Βούλγαρους –οι οποίοι κατείχαν τότε την περιοχή– και τους Γερμανούς συμβούλους τους. Το αποτέλεσμα αυτό, μάλιστα, οδήγησε σε εξέγερση των Βουλγάρων στρατιωτών κατά της διοίκησής τους και σε εισβολή των Συμμάχων στη χώρα τους.
Ο σημερινός επισκέπτης θα δει τα μνημεία των πεσόντων, καθώς και το διαμορφωμένο Σέρβικο Νεκροταφείο, τα οποία θυμίζουν αυτό το παρελθόν. Κατά κύριο λόγο, όμως, θα βρεθεί σε ένα μαγευτικό φυσικό τοπίο, με χαρακτηριστικούς σφαγνώνες νερού και εκθαμβωτικά δάση, τα οποία θεωρούνται από τα ομορφότερα σε όλη την Ελλάδα.
Λιβάδια, σφαγνώνες και υπέροχα δάση. Η Καλη Κοιλαδα αρθρώνεται ως μια φυσική λεκάνη 3.350 στρεμμάτων, η οποία έχει σχηματιστεί πάνω σε κρατήρα παλιού ηφαιστείου και απλώνεται κυκλικά, διαθέτοντας μια περίμετρο 5 (περίπου) χιλιομέτρων. Εντοπίζεται πιο πάνω από το Άνω Λουτράκι –παλιότερα Άνω Πόζαρ– έναν ιστορικό μα καταργημένο (από το 1951) οικισμό στην κορυφή του βουνού Ίσιο Πεύκο, ο οποίος έδωσε τη θέση του στο σημερινό Λουτράκι, που αναπτύχθηκε 5 χιλιόμετρα πιο πέρα, προς τα δυτικά.
Η εκτεταμένη κοιλάδα έχει θεμελιώδη χαρακτηριστικά υποαλπικού λιβαδιού, ταυτόχρονα όμως συγκροτεί και υδροβιότοπο –συνδυασμός σπάνιος, ο οποίος τονίζει τη μοναδικότητα του τοπίου. Ως αποτέλεσμα, λοιπόν, η Καλη Κοιλαδα φιλοξενεί αρκετά δυσεύρετα δείγματα χλωρίδας, όπως και σπάνια είδη άγριας ζωής (κυρίως ορνιθοπανίδας).
Το πρώτο που θα παρατηρήσετε ερχόμενοι εδώ, πάντως, είναι η εξαιρετική θέα που διαθέτει το οροπέδιο, καθώς στα ανατολικά του υψώνεται κωνικά η λεγόμενη «Αγελαδίτσα» (όπως αποκαλούν οι ντόπιοι, χαϊδευτικά, το βουνό Κράβιτσα) και πιο πίσω η κορυφή Πέτερνικ. Στα δυτικά, πάλι, βλέπει κανείς τους ορεινούς όγκους Σοκόλ και Κιλιντέρκα, ενώ στα νότια θα χαζέψετε αμφιθεατρικά όλη σχεδόν την πεδιάδα της Αλμωπίας.
Το δεύτερο πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό, ασφαλώς, είναι τα πυκνά, καταπράσινα δάση που περιστοιχίζουν την περιοχή και θα χρειαστεί να διαβείτε κι εσείς (σε τμήματά τους). Κυριαρχούν οι οξιές, θα συναντήσετε όμως και αρκετά έλατα Μακεδονικού τύπου, πλατύφυλλες βελανιδιές, αρκεύθους, καθώς και πεύκα, καστανιές και ίταμους. Έχετε ωστόσο τον νου σας και για τα πενταβέλονα πεύκα –δέντρα ιδιαιτέρως σπάνια για τα δικά μας δεδομένα. Όπως είπαμε και πιο πριν, πρόκειται για μερικά από τα ομορφότερα δάση σε όλη την Ελλάδα. Στο ανατολικό τους κομμάτι, μάλιστα, οι ειδικοί πιθανολογούν ότι επιβιώνουν λύγκες, είδος κατά τα λοιπά (σχεδόν) εξαφανισμένο στη χώρα μας.
Όσον αφορά τη λοιπή χλωρίδα, τώρα, αφθονούν τα υδροχαρή φυτά, π.χ. βιόλες, ορισμένες σπάνιες ορχιδέες, κρόκοι και φριτιλαριές, αλλά και το ιδιαίτερο, εντομοφάγο Drosera anglica, που στη χώρα μας ευδοκιμεί μονάχα στην Καλή Κοιλάδα. Επιπλέον, η περιοχή έχει πολύ μεγάλη σημασία για τον Ασπροπάρη (είδος μικρού, λευκού γύπα), καθώς απειλείται με εξαφάνιση, φιλοξενεί ωστόσο κι άλλα σπάνια είδη πτηνών –π.χ. δασόκοτες. Η ερπετοπανίδα κυριαρχείται από αλπικούς και λοφιοφόρους τρίτωνες, φρύνους και δυσεύρετες αμμόσαυρες, ενώ αφθονούν επίσης οι λύκοι, οι λαγοί, τα αγριογούρουνα και τα ζαρκάδια.
Πέρα ωστόσο από όλα αυτά τα σημαντικά, το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα της Καλής Κοιλάδας είναι οι σφαγνώνες του, οι οποίοι βρίθουν στις εδώ εκτάσεις. Με τη λέξη αυτή περιγράφουμε κοιλότητες στο έδαφος με μικρό (σχετικά) βάθος, γεμάτες με στάσιμα νερά, οι οποίες δίνουν την εντύπωση δεκάδων μικροσκοπικών λιμνών. Πέρα από την ιδιαίτερη νότα που προσφέρουν στο κάλλος του τοπίου, οι σφαγνώνες αυτοί είναι και βοτανικώς σημαντικοί, καθώς η υγρασία και η φυσική τους οξύτητα προσελκύουν βρύα και διάφορα σπάνια, ποώδη φυτά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Παρακαλούμε τα σχολιά σας να ειναι σχετικά με το θέμα, περιεκτικά και ευπρεπή. Για την καλύτερη επικοινωνία δώστε κάποιο όνομα ή ψευδώνυμο. Διαφημιστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται.
Επειδή δεν υπάρχει η δυνατότητα διόρθωσης του σχολίου σας παρακαλούμε μετά την τελική σύνταξή του να ελέγχεται. Προτιμάτε την ελληνική γραφή κι όχι την λατινική (κοινώς greeklish).
Πολύ σημαντικό είναι να κρατάτε προσωρινό αντίγραφο του σχολίου σας ειδικά όταν είναι εκτενές διότι ενδέχεται να μην γίνει δεκτό από την Google (λόγω μεγέθους) και θα παραστεί η ανάγκη να το σπάσετε σε δύο ή περισσότερα.
Το σχόλιό σας θα δημοσιευθεί, το αργότερο, μέσα σε λίγες ώρες, μετά από έγκριση του διαχειριστή του ιστολογίου, ο οποίος είναι υποχρεωμένος να δημοσιεύει όλα τα σχόλια που δεν παραβαίνουν τους όρους που έχουμε θέσει στις παρούσες οδηγίες.
Υβριστικά, μη ευπρεπή και προπαγανδιστικά σχόλια θα διαγράφονται ή δεν θα δημοσιεύονται.