Πόλεμος και ειρήνη

Γράφει ο Απόστολος Παπαδημητρίου

 

Ο πλανήτης διέρχεται κρίση, από την οποία διατρέχουμε τον κίνδυνο να υποστούμε ολοσχερή καταστροφή, πλην όμως οι ασκούντες την εξουσία δεν έχουν τη συναίσθηση των ευθυνών έναντι των δισεκατομμυρίων συνανθρώπων μας, τους οποίους διαφεντεύουν. Απεναντίας οι ενέργειές τους συντελούν στην επαύξηση των αντιθέσεων με αναπόφευκτες τις οδυνηρές συνέπειες. Οι αντιθέσεις είναι δύο ειδών. Η πρώτη μεταξύ των ισχυρών χωρών του πλανήτη, η ηγετική τάξη κάθε μιας από τις οποίες ανταγωνίζεται αυτές των άλλων ισχυρών χωρών για την κυριαρχία σε πλανητική κλίμακα. Η δεύτερη είναι μεταξύ των ελαχίστων πλουτοκρατών και των ευνοουμένων πολιτών των οικονομικά ανεπτυγμένων χωρών και των δισεκατομμυρίων δυστυχούντων συνανθρώπων μας, οι οποίοι υφίστανται τις συνέπειες της απληστίας λόγω της άγριας εκμετάλλευσης των πλουτοπαραγωγικών πηγών των χωρών τους. 

 

Αν κάνουμε ιστορική αναδρομή στο παρελθόν, θα διαπιστώσουμε ότι ο πλανήτης μας γνώρισε πλήθος πολεμικών συγκρούσεων και αναστατώσεων. Στην εποχή μας επιχειρείται να αποδοθούν αυτές σε θρησκευτικές ή εθνοτικές αντιθέσεις. Αλλά τους πολέμους δεν τους προκαλούν οι λαοί, οι οποίοι, διαχρονικά, ποθούν την ειρήνη. Τους πολέμους προκαλούν ηγεμόνες άπληστοι για κυριαρχία και επίδειξη ισχύος. Βέβαια αυτοί σύρουν πίσω τους τους λαούς επωφελούμενοι από την προσήλωση αυτών τόσο στη θρησκευτική τους πίστη, όσο και στην αγάπη τους για την πατρίδα. Η τραγωδία είναι ότι στους πρόσφατους αιώνες τους φρικτότερους πολέμους προκάλεσαν ηγέτες λεγομένων χριστιανικών χωρών, καθώς αυτές επέτυχαν να ηγεμονεύσουν στον πλανήτη μας. Και στους πολέμους συμπαρέσυραν και λαούς άλλων πίστεων και πολιτισμών.

 

Σήμερα, για μία ακόμη φορά οι εμφανιζόμενες ως χριστιανικές ισχυρές χώρες βρίσκονται επικεφαλής στην αναστάτωση του πλανήτη. Είναι όμως αδύνατο πλέον να αποκρύψουν την αδυναμία τους στην παρακμή τους. Και η παρακμή οφείλεται στην επί αιώνες στρέβλωση της διδασκαλίας του Χριστού, του άρχοντα της ειρήνης, μαθητές του οποίου ισχυρίζονταν ότι είναι. Μάλιστα εξακολουθούν να προκαλούν τον Θεό ως θεομπαίχτες, ιδίως οι ηγέτες των ΗΠΑ, οι αυτοπροβαλλόμενοι ως έχοντες θεία αποστολή. Έχουμε περάσει από αιώνα και πλέον στη μεταχριστιανική εποχή, αλλά δεν τολμούμε να το επισημάνουμε. Στην απομάκρυνση από τη χριστιανική πίστη, έστω και στρεβλή, προστέθηκε και η άμβλυνση του πατριωτικού αισθήματος υπό τα πλήγματα νέου αρρωστημένου διεθνισμού, που υποκατέστησε τον προλεταριακό. Το εντυπωσιακό είναι ότι εκδηλώθηκε πρόσφατα διάσπαση του αρραγούς, μέχρι πρότινος, μετώπου των Δυτικών χωρών. Αντιλήφθηκαν άραγε οι Ευρωπαίοι ηγέτες ότι είναι ασύμφορο να εξακολουθούν να συμπορεύονται με τους αλαζόνες των ΗΠΑ; Αναμφισβήτητο είναι πλέον ότι τις εξελίξεις ρυθμίζουν οι πανίσχυροι οικονομικοί παράγοντες, οι οποίοι ελέγχουν απολύτως από το παρασκήνιο τους ανεπαρκείς, εκλεγόμενους με την εύνοιά τους πολιτικούς ηγέτες. Είναι άραγε οι πλουτοκράτες ομόφρονες ή υπάρχουν και μεταξύ τους αντιθέσεις, οι οποίες, όταν εκδηλωθούν, θα προκαλέσουν ανυπολόγιστες συνέπειες;

 

Η αδυναμία των Δυτικών και των δυτικοποιημένων χωρών της Άπω Ανατολής εκδηλώνεται στη σύγκρουση στο πεδίο της οικονομίας, προς το παρόν, με την Κίνα, την επίσης δυτικοποιημένη. Οι απειλές των ΗΠΑ για λήψη μέτρων σε βάρος της μόνο θυμηδία προκαλούν. Η Κίνα με τον τρομακτικό πληθυσμό ορθώνει το ανάστημά της με διάθεση πλανητικής κυριαρχίας χωρίς προκαταβολικές τυμπανοκρουσίες. Προς το παρόν φαίνεται να υφίσταται τις συνέπειες πρωτίστως η Ευρώπη, η οποία δέχεται και πισώπλατα μαχαιρώματα από τις ΗΠΑ. Θέση ηγεμονική διεκδικεί και η Ρωσία, χωρίς επιτυχία, καθώς η Δύση έχει αντιπαραταχθεί σ’ αυτήν, φανερά και προκλητικά η αδύναμη Ευρώπη κάπως συγκαλυμμένα οι ΗΠΑ. Και ήταν άστοχη η διείσδυση της Ρωσίας στην Αφρική, γιατί μπορεί να την οδηγήσει σε νέα περιπέτεια. Με ηγετικές φιλοδοξίες ορθώνονται και άλλες χώρες με μεγάλο πληθυσμό, όπως Ινδία, Πακιστάν, Ινδονησία, Βραζιλία. Αυτές ίσως «αξιοποιηθούν» από τους πιο ισχυρούς σε έξαρση της αντιπαράθεσης. Με τη Βραζιλία και άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής η ΕΕ υπέγραψε συμφωνία καταστροφική της ευρωπαϊκής γεωργίας.

 

Οι αντιπαραθέσεις για την ηγεμονία έχουν συνέπειες για τους λαούς, οι οποίοι δοκιμάζονται. Πολύς ο λόγος στην Ευρώπη για την κλιματική αλλαγή. Οι καταστροφικές πυρκαγιές, κάθε θέρος, και οι πλημμύρες δίνουν επιχειρήματα στους ηγέτες, που στοχεύουν στην τρομοκράτηση των πολιτών. Όμως αντί να λάβουν αυτοί μέτρα για την ένταση της δασοπροστασίας με προσωπικό και μηχανικά μέσα εντείνουν τους εξοπλισμούς δήθεν για να αμυνθούν. Παράλληλα σπαταλούν μεγάλα ποσά και σε ανούσια προγράμματα χωρίς να ασχολούνται στο ελάχιστο με δενδροφυτεύσεις. Οι ΗΠΑ και η Αυστραλία εκθέτουν την αδυναμία τους, κατ’ έτος, με τις τρομακτικές πυρκαγιές που αποτεφρώνουν μεγάλες εκτάσεις. Και όμως για άθλια συμφέροντα της Δύσης εξακολουθούν να αποψιλώνονται τεράστιες εκτάσεις τροπικών δασών.

 

Οι Δυτικές χώρες δέχονται εισβολή από απόκληρους πολίτες των φτωχών χωρών, η οποία προκαλεί ανησυχία στους βολεμένους γηγενείς. Το εντυπωσιακό είναι ότι οι απόκληροι έχουν ισχυρούς συμμάχους τόσο στα κέντρα λήψης αποφάσεων όσο μεταξύ μερίδας πολιτών, οι οποίοι επικαλούνται ανθρωπιστικούς λόγους για τη βοήθειά τους χωρίς να αντιλαμβάνονται τις συνέπειες. Αλλά και όσοι ανησυχούν δεν συνειδητοποιούν το έγκλημα που συνεχίζουν να διαπράττουν οι ηγέτες τους στις χώρες των αποκλήρων. Οι ΗΠΑ και στον τομέα αυτό φαίνεται να είναι θωρακισμένες με το τείχος κατά μήκος των συνόρων τους με το Μεξικό. Η Ευρώπη φαντάζει, παρά τα μέτρα ανοχύρωτη. Οι απρόσκλητοι μετανάστες δεν θα πάψουν να εισβάλλουν στη Δύση, όσα μέτρα και να ληφθούν, αν οι πλούσιες χώρες δεν αλλάξουν πολιτική. Η αλαζονεία του παρελθόντος ότι οι δυτικές χώρες είναι σε θέση, λόγω πολιτιστικής ανωτερότητας, να αφομοιώσουν μεγάλο αριθμό μεταναστών, έχει καταρρεύσει. Οι μετανάστες, μουσουλμάνοι στη μεγάλη τους πλειοψηφία, δείχνουν πλέον ότι στοχεύουν στην κυριαρχία τους στην Ευρώπη. Και οι ηγέτες της παραμένουν προσηλωμένοι στην πολιτική των ανοικτών συνόρων. Αλλά και να μετέβαλλαν πολιτική, ίσως είναι πλέον αργά. Φαίνεται να πλησιάζει η ώρα να πληρώσουν για την εκστρατεία κατάκτησης, αποικιοποίησης και υπερεκμετάλλευσης πλήθους λαών, η οποία συνεχίζεται. Και οι ΗΠΑ δεν θα αποφύγουν στο μέλλον τις συνέπειες εκ της άθλιας πολιτικής τους στη διεθνή σκηνή. Έγκλημα και τιμωρία. Χωρίς δικαιοσύνη η ειρήνη είναι αδύνατο να επικρατήσει.

 

Ο Χριστός είναι ο άρχων της ειρήνης, αλλά οι «χριστιανοί» της Δύσης τον παραμόρφωσαν σε θεό πολεμοχαρή, ο οποίος, σύμφωνα με το θράσος τους, τους ευλογεί και τους αμείβει με τη δωρεά αφθόνων υλικών αγαθών. Δωρεά του Θεού αποκαλούν τα κλοπιμαία τους. Έχοντας απωθήσει τη θεία Χάρη οδεύουν σε βίο χωρίς νόημα. Το υπαρξιακό κενό στο οποίο καταβυθίζονται είναι ευχερώς αντιληπτό: Διάλυση της οικογένειας και της κοινωνίας είναι δύο χαρακτηριστικοί δείκτες. Το θλιβερό είναι ότι, συν τω χρόνω, και εμείς οι ορθόδοξοι (;) υιοθετούμε τις δυτικές «αξίες» και πορευόμαστε από κοινού με τους αδικοπραγούντες, αντί να σταθούμε στο ύψος των μαρτύρων, των πατέρων και των οσίων της πίστεως και να τονίσουμε: Διαπράξατε πλήθος εγκλημάτων. Μετανοείστε και πράξατε ότι ο τελώνης Ζακχαίος, αν θέλετε την ειρήνη και την ευημερία στον πλανήτη. Αν νομίζετε ότι η ευημερία ανήκει αποκλειστικά σε σας, απατάστε τραγικά. Οι αυτοκρατορίες γνώρισαν ακμή και παρακμή. Διαπίστωση είναι ότι όλες κατέρρευσαν όχι λόγω της πίεσης εξωτερικού εχθρού, αλλά λόγω διαφθοράς, του μεγαλύτερου εχθρού κάθε κοινωνίας.

 

«Μακρυγιάννης»