Ζούμε στην εποχή που στα Super Markets υπάρχουν δύο κατηγορίες αναλώσιμων προϊόντων: Τα αγαθά που αγοράζουμε και οι άνθρωποι, που μέσω καμερών, παρέχουμε δωρεάν δεδομένα για την ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης

Σε όλα τα supermarkets υπάρχουν δύο κατηγορίες αναλώσιμων: Όσα είναι στους πάγκους και τα ράφια, είναι η μία κατηγορία. Η άλλη είναι οι άνθρωποι πού μέσω καμερών και σκάνερς, παρέχουν δεδομένα για την ανάπτυξη της  τεχνητής νοημοσύνης. Όταν μια κοινωνία φτάσει σ’ αυτό το στάδιο περνά στην αυτο-κατανάλωση. Πλέον εμείς είμαστε τα προϊόντα…

Γράφει ο Φίλιππος Χάντζος

Η τεχνητή νοημοσύνη χρειάζεται τις κάμερες. 

Οι κάμερες στους χώρους εργασίας παρακολουθούν τούς εργαζόμενους. Ιδιαίτερη σημασία έχουν οι χώροι εργασίας όπου, ταυτόχρονα, υπάρχουν και πελάτες. 

Τράπεζες, εκδοτήρια εισιτηρίων, super markets, καφέ, καταστήματα λιανικής. 

Τα  σούπερ μάρκετ έχουν ακόμα μεγαλύτερη αξία παρατήρησης (και καταγραφής) διότι αφορούν τις περισσότερες κατηγορίες πληθυσμού και άρα, το  προσωπικό δέχεται περισσότερα ερεθίσματα σε εναλλασσόμενα καθήκοντα. 

Οι κάμερες στα super markets παρακολουθούν τούς εργαζόμενους όσο και τούς πελάτες. 

Οι εργαζόμενοι αποδέχονται μία κατάσταση συνεχούς καταγραφής με βασική δικαιολογία την ασφάλεια. Αυτό ενισχύεται από το γεγονός ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των εργαζομένων στον κύριο χώρο των σούπερ μάρκετ, είναι γυναίκες. 

Οι γυναίκες αισθάνονται ασφαλείς ενώ παραχωρούν στις κάμερες ένα μέρος τής ιδιωτικότητάς τους. 

Η αποδοχή των καμερών γίνεται ως ανάγκη προστασίας ενός μεγάλου τμήματος του πληθυσμού. Όλο αυτό συνδυάζεται με την ανάγκη τής εργασίας κλπ.

Αυτή είναι η διάρθρωση τής σύγχρονης κοινωνίας. Η αρχή προκαλεί το τέλος..

Η συγκρότηση εμπεριέχει τις αιτίες παρακμής. 

Θα μπορούσαμε να φανταστούμε έναν σύγχρονο χώρο εργασίας χωρίς κάμερες;

Η ίδια η σύγχρονη ανάπτυξη προϋποθέτει την καχυποψία παντού. Η καχυποψία ενισχύεται και από άλλες διαδικασίες μέσα στους χώρους εργασίας, από τη διαφήμιση μέχρι την ιεραρχία και την επαγγελματική συμπεριφορά. 

Αργός θάνατος.

Διαδικασία κοινωνικού θανάτου. 

Οργανώνουμε την οικονομία, σε μια κοινωνία πού αναγνωρίζει τον άνθρωπο ως απειλή ή..τροφή, πού συνηθίσαμε να τη λέμε «βάση δεδομένων». 

Άμυνα – επίθεση, καχυποψία, υποκρισία, κάθε μέρα από την αρχή χωρίς διαφυγή. 

Όταν η κοινωνία φτάσει σ’ αυτό τό στάδιο περνά στην αυτο-κατανάλωση. 

Σε  όλα τα supermarkets υπάρχουν δύο κατηγορίες αναλώσιμων: Όσα είναι στους πάγκους και τα ράφια, είναι η μία κατηγορία. Η άλλη είναι οι άνθρωποι πού μέσω καμερών και σκάνερς, παρέχουν δεδομένα για την ανάπτυξη τής  τεχνητής νοημοσύνης. 

πηγή