Ο συγγραφέας Ανδρέας Μαρτίνος, είναι ένας Βορειοηπειρώτης αντιστασιακός, γεννημένος το 1940 στους Δρυμάδες, στην Περιφέρεια της Χειμάρρας. Ο λόγος που τον έκανε να γράψει αυτό το βιβλίο είναι το φαινόμενο των ‘’αγνοουμένων’’, δηλ. Βορειοηπειρωτών που προσπάθησαν, κατά καιρούς, να δραπετεύσουν στην Ελλάδα, περνώντας κρυφά από τα κλειστά ελληνοαλβανικά σύνορα, επί δικτατορίας του Ενβέρ Χότζα και έκτοτε δεν έδωσαν σημεία ζωής. Λόγω της παρελεύσεως τόσο πολλών ετών (70 και πλέον), είναι βέβαιον ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι πια στην ζωή και ο θάνατός τους οφείλεται, κατά πάσαν πιθανότητα, σε δολοφονία από τους Αλβανούς συνοριοφύλακες.
Μπορούμε να χωρίσουμε την αφήγηση του Ανδρέα Μαρτίνου σε δύο μέρη,
Α) Κατά την διάρκεια της δικτατορίας του Ενβερ Χότζα και Β) Σημερινή Πραγματικότητα. Ο ίδιος περιγράφει τα χρόνια που έζησε, ως εξής:
Α) Κατά την διάρκεια της δικτατορίας του Ενβερ Χότζα
Η οικογένεια του Ενβέρ Χότζα (γεν.1908, στο Αργυρόκαστρο) είχε κτήματα στο χωριό Γράψη, κοντά στην Δερόπολη και, επειδή ο Ενβέρ ήταν πολύ ζωηρός (‘’παρτσακλός’’), ως παιδί είχε φάει πολύ ξύλο, όπως είχε πει και κάποιος εγγονός του. Ίσως, έτσι εξηγείται γιατί ο Χότζα είχε τόσο ‘’άχτι’’ μέσα του.
Ο Ανδρέας Μαρτίνος γεννήθηκε στους Δρυμάδες το 1940 και τελείωσε το εκεί επτατάξιο (δημοτικό) σχολείο. Όλα αυτά τα χρόνια αν και μικρό παιδί, βοηθούσε το σπίτι του με το να ασχολείται με τα πρόβατα και τα γελάδια του χωριού. Στο χωριό υπήρχε μεγάλη φτώχεια και πείνα, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1955 πήγε στην πόλη Ούλζα, όπου κτιζόταν ένας υδροηλεκτρικός σταθμός και δούλεψε εκεί, από το 1956, μέχρι που τον κάλεσαν να πάει φαντάρος, το 1963.
Στην αρχή, όλα πήγαιναν καλά, αλλά στην πορεία, όλα άλλαξαν, επειδή θεωρήθηκε από κάποιους ιθύνοντες ύποπτος για να φύγει παράνομα στην Ελλάδα. Τον συνέλαβαν, τον έκλεισαν σε στρατιωτικές φυλακές και δεν τον άφηναν να κοιμηθεί όλο το βράδυ. Τα πρωινά του έκαναν ανακρίσεις, και τον έβαζαν να κάνει διάφορες αγγαρείες. Αυτό κλόνισε την υγεία του, αισθανόταν αφόρητους πόνους, και τον πήγαν στο νοσοκομείο. Ευτυχώς, η υγεία του αποκαταστάθηκε, και του έκαναν μετάθεση. Στην στρατιωτική θητεία του δεν έριξε ούτε μια σφαίρα, ποτέ, μόνο δούλευε κασμά και φτυάρι. Επίσης δεν φορούσε παπούτσια, μόνο παντόφλες λαστιχένιες και χωρίς καθόλου πετσί, οι οποίες έγδερναν τα πόδια συνεχώς.
Τελικά, απολύθηκε και πήγε στο χωριό του. Με διαταγή υπουργού, πήγε στην παλιά του δουλειά, στον υδροηλεκτρικό σταθμό, όπου δούλεψε στον τόρνο. Είχε όμως και κάποιες ύποπτες ‘’τυχαίες συναντήσεις’’, με άτομα που θεωρούσε ότι ήταν βαλτοί από την τρομερή Ασφάλεια (Sigurimi) του Χότζα, για να τον παρακολουθούν. Είχε μάλιστα ξεχωρίσει και έναν από αυτούς, και ήθελε να πάει ο ίδιος να τον βρει στο χωριό του. Όντως πήγε, αλλά έμαθε ότι ο ύποπτος αυτός πέθανε από την κακιά ασθένεια.
Β) Στην Σημερινή Πραγματικότητα.
Σήμερα, ο Ανδρέας Μαρτίνος αισθάνεται ότι έχει ολοκληρώσει τις προσπάθειές του για να καλυτερεύσουν οι συνθήκες διαβίωσης στην πατρίδα του, βλέπει όμως έναν νέο σοβαρό κίνδυνο: στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν διάφοροι ξένοι, ενώ πολλοί ντόπιοι, κάτοικοι των Δρυμάδων μεταφέρουν τα χαρτιά τους στην Χειμάρρα και έτσι γίνονται Χειμαρριώτες, ενώ στους Δρυμάδες έρχονται και εγκαθίστανται ξένοι, οι οποίοι ήλθαν στο χώρο τους για να τον καταλάβουν και σιγά- σιγά να εκτοπίσουν τους ντόπιους από την ίδια τους την γη. Για αυτό το φαινόμενο, έχει βάλει στον τίτλο του βιβλίου του το ‘’ΚΡΥΦΟ ΔΑΚΡΥ’’.
Επίσης, στο χωριό Πάνω Κηπαρό μένουν και εκεί Χειμαρριώτες. Αλλά οι Αλβανοί λένε ότι μένουν και συμπατριώτες εκεί, και ότι η ονομασία ‘’ΚΗΠΑΡΟ’’ δεν βγαίνει από την ελληνική λέξη ‘’ΚΗΠΟΣ’’, αλλά από την αλβανική λέξη ‘’ΚΕΠ’’(= κρεμμύδι). Αυτό συμβαίνει και σε άλλα μέρη, όχι μόνο της Βορείου Ηπείρου, αλλά και της Ελλάδας. Λένε ότι η Αθήνα είναι …αλβανική πόλη, και το όνομά της βγαίνει από την αλβανική λέξη ‘’ΘΑΝΑ (= θάμνος)’’, ο Αριστοτέλης ήταν … Αλβανός και την Ακρόπολη των Αθηνών την έκτισαν… Αλβανοί εργάτες. Αυτά τα τρελά πράγματα που υποστηρίζουν, τα επιβεβαιώνουν και οι … Τούρκοι σύμμαχοί τους και τα περνάνε και στον απλό κόσμο, με την αρχή της προπαγάνδας «Λέγε, λέγε, λέγε, κάτι θα μείνει», όπως είπε και ο Γκαίμπελς..
Ο Ανδρ. Μαρτ. θεωρεί ότι ο καλύτερος για την θέση του Προέδρου των Βορειοηπειρωτών ήταν ο Δημήτρης Δημαλέξης, αλλά αυτός δεν έτυχε ανάλογης ανταπόκρισης από τους συνδημότες του. Πέθανε το 1999. Επίσης, ο Ανδρ.Μαρτ. έχει πολύ καλή γνώμη για τον Φρέντη Μπελέρη, ενώ στιγματίζει την αισχρή συμπεριφορά του τότε υπουργού του ΣΥΡΙΖΑ, Παύλου Πολάκη, απέναντι στους Βορειοηπειρώτες.
Αναφερόμενος στον Κωνσταντίνο Κατσίφα, ο Ανδρ.Μαρτ. λέει: «Το ηρωικό και κατασυκοφαντημένο παιδί του τόπου μας, ο Κωνσταντίνος Κατσίφας» ήταν ο μόνος που πήρε (πυροβόλο) όπλο, και αυτό με άσφαιρα πυρά, προς τιμήν της 28ης Οκτωβρίου, και όχι για να σκοτώσει κάποιους. Ήθελε να κάνει γνωστό το πρόβλημα ελευθερίας της Βορείου Ηπείρου και όχι για να σκοτώσει.
Από αυτούς που φυλακίστηκαν επί Χότζα, σήμερα ζουν επτά: 1) Ανδρέας Μαρτίνος, 2) Λουκάς Μιχήλης, 3) Πέτρος Λεκούσης, 4) Γιάννης Λεκούσης, 5) Νώντας Ζούπας, 6) Λάκης Γκικουρίας και 7) Νώντας Γκικουρίας. Δεν τους πιάσανε όλους την ίδια περίοδο και συνολικά, είναι περίπου παραπάνω από δεκαπέντε.
Το αλβανικό κράτος, ναι μεν θέλει να ενταχθεί στην Δύση, αλλά η Δύση δεν δέχεται πολιτικούς κρατούμενους και “αγνοούμενους“.
Τέλος, ο συγγραφέας ολοκληρώνει το βιβλίο του, λέγοντας:
«Εν κατακλείδι, οι αγνοούμενοι, που τους ονόμασα, όλους με το όνομά τους, έναν προς έναν, πέθαναν και χάθηκαν με τον πιο άδικο τρόπο. Μετά από αυτούς, θα ακολουθήσουμε βέβαια και εμείς, αλλά, μέχρι τότε, όλοι εμείς που επιβιώσαμε, οφείλουμε να κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας, για να δικαιωθούν (αυτοί) κάπως, έστω και μετά τον θάνατο, και να μείνουν στην Ιστορία, ως αθάνατοι».
ΕΠΙΜΕΤΡΟ
Ακολουθεί το τελευταίο τμήμα του βιβλίου, με την γενική ονομασία ‘’ΕΠΙΜΕΤΡΟ’’, γραμμένο από τον ΓΕΩΡΓΙΟ ΚΟΥΡΚΟΥΤΑ, Φιλόλογο και Επιμελητή Κειμένου, ο οποίος γράφει, περιληπτικά, τα εξής:
Αναφέρεται στον Αλβανό ιστορικό, Εκρέμ Τσαμπέι και άλλους ομοίους του, οι οποίοι διαστρεβλώνουν ηθελημένα το κομμάτι της Ιστορίας που εξετάζουμε , με στόχο να αλλοιώσουν υπέρ τους και να οικειοποιηθούν μεγάλες στιγμές της Ελληνικής Ιστορίας, υπέρ της Αλβανίας, μιμούμενοι τους Σκοπιανούς, που κάνουν κάτι ανάλογο με την Ιστορία της Μακεδονίας, για λογαριασμό τους.
1) Η αλλοίωση της Αρχαιότητας: Στον χώρο ολόκληρης της Αλβανίας, οι ευρισκόμενες ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ αρχαιότητες παρουσιάζονται ως έργο των Ιλλυριών, τους οποίους η Αλβανική προπαγάνδα τους παρουσιάζει ως προγόνους των σημερινών Αλβανών, παρόλο που οι επιγραφές τους είναι γραμμένες στα Ελληνικά. Βαπτίζουν επίσης Αλβανό, τον Ηπειρώτη βασιλιά Πύρρο, που προώθησε τα ελληνικά συμφέροντα τον 3ο αιώνα π.Χ. στην Δύση.
2) Στο θέμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τον θεωρούν και αυτόν …. Αλβανό, επειδή θεωρούν Αλβανίδα και την μητέρα του Ολυμπιάδα, που όμως, στην πραγματικότητα, είναι Ελληνίδα πριγκίπισσα της Ηπείρου, καταγόμενη από το Βασίλειο των Μολοσσών.
Ακόμα και η ονομασία του νομίσματος της Αλβανίας (λεκ) παραπέμπει στον Μ.Αλέξανδρο, η μορφή του οποίου απεικονίζεται στο νόμισμα από το 1927.
3) Επί Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, οι Αλβανοί ‘’βαφτίζουν’’ ως Ιλλυριούς, άρα Αλβανούς, όσους αυτοκράτορες και σημαίνοντα πρόσωπα της Ανατολικής Αυτοκρατορίας κατάγονται από την επαρχία του Ιλλυρικού Θέματος.
4) Στα βυζαντινά χρόνια, ο Γεώργιος Καστριώτης έφερε τον τίτλο του «Πρίγκηπα της Ηπείρου» και πολέμησε κατά των Τούρκων που εισέβαλαν κατά καιρούς στην Χερσόνησο του Αίμου, όπου ήταν το βασίλειό του. Το επίθετό του «Καστριώτης» από τον παππού του Κωνσταντίνο Καστριώτη, ηγεμόνα της Καστοριάς και της Ημαθίας, και από τον πατέρα του, Ιωάννη Καστριώτη ηγεμόνα της Κρόιας μαρτυράει την ελληνική του καταγωγή. Η σφραγίδα του, με ελληνική επιγραφή και συντμήσεις, διασώζεται στο Μουσείο της Κοπεγχάγης, στην Δανία.
5) Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας, οι Αλβανοί κάτοικοι της περιοχής, στην πλειοψηφία τους, συνέδεσαν τις τύχες τους με τους Τούρκους κατακτητές, με τους οποίους σχεδόν συγκυβερνούσαν, και κακομεταχειρίζονταν τους Χριστιανούς των Βαλκανίων, για αυτό και τους ονόμασαν ΤΟΥΡΚΑΛΒΑΝΟΥΣ.
6) Η εκμετάλλευση της Ιστορίας των Αρβανιτών. Ήδη από τα χρόνια του Βυζαντίου υπήρχαν Χριστιανοί που, εκτός από τα ελληνικά, μιλούσαν και άλλες μορφές γλώσσας, με περιορισμένο και χρηστικό λεξιλόγιο, ως αποτέλεσμα απομόνωσης, ή κοινωνικών συνθηκών. Έτσι έχουμε βλαχόφωνους, σλαβόφωνους και αρβανιτόφωνους Ρωμιούς, ή Έλληνες. Τους Αρβανίτες, τους εκμεταλλεύτηκαν οι Αλβανοί, οι οποίοι ζήτησαν να αναγνωριστούν ως … Αλβανοί από την επίσημη Ελλάδα.
7) Το 1821, ως έργο Αλβανών: ‘Όπως είδαμε και παραπάνω, η αλβανική προπαγάνδα σκόπιμα εξισώνει τους Έλληνες Αρβανίτες με τους Αλβανούς και λέει ότι το 1821 ήταν έργο ….Αλβανών. Και, επειδή οι Σουλιώτες ήταν Αρβανίτες που πολέμησαν για την Ελλάδα, η αλβανική προπαγάνδα τους παρουσιάζει ως… Αλβανούς που εξελληνίστηκαν και πολέμησαν για την Ελλάδα. Βασίζουν όλη αυτή την ψευδή προπαγάνδα στο δίγλωσσο Αλβανικά – Αρβανίτικα, όμως τα Αρβανίτικα είναι μία μικτή γλώσσα που και σήμερα ΔΕΝ χαρακτηρίζει κάποια εθνική ομάδα. Τις απόψεις των Αλβανών συμμερίζονται και εδώ ορισμένοι, με επικεφαλής κάποιους πανεπιστημιακούς, όλοι χρηματοδοτούμενοι από ‘’Ιδρύματα’’ και ΜΚΟ εγχωρίων και ξένων συμφερόντων.
Το ευχάριστο είναι ότι πλέον οι φωνές της Αλήθειας ξεσκεπάζουν τους ανιστόρητους πεμπτοφαλαγγίτες και τους βάζουν στην θέση τους.
8) Οι Αλβανοτσάμηδες ως εργαλείο προπαγάνδας. Πρόκειται για μία ανθελληνική μουσουλμανική μειονότητα που διέμενε στην περιοχή της Θεσπρωτίας. Το 1941, όταν εισέβαλλαν τα γερμανικά στρατεύματα στην Ελλάδα, εισέβαλλαν μαζί τους και αλβανικά, τα οποία έγιναν ένα με τους Αλβανοτσάμηδες και έδρασαν εγκληματικά κατά των Ελλήνων. Όταν τελείωσε η Κατοχή, το 1944, οι Αλβανοτσάμηδες, υπό το βάρος των εγκλημάτων τους, έφυγαν από την Ελλάδα, μαζί με τα στρατεύματα Κατοχής, και εγκαταστάθηκαν στην Αλβανία, κοντά στα Ελληνο-αλβανικά σύνορα. Έκτοτε και μέχρι σήμερα ‘’διεκδικούν’’ τα ανύπαρκτα δικαιώματά τους εις βάρος της Ελλάδας και ‘’έπεισαν’’ το αλβανικό Κοινοβούλιο να αναγνωρίσει την 27η Ιουνίου, ως «Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Τσάμηδων». Η 27η Ιουνίου επελέγη επειδή συμπίπτει με την ημέρα απελευθέρωσης της Παραμυθιάς Θεσπρωτίας, το 1944, από της Δυνάμεις του ΕΔΕΣ, γεγονός που οι Τσάμηδες ερμηνεύουν ως αρχή διώξεων εναντίον τους.
Επισημαίνεται ότι:
1) Δεν υπάρχει γενοκτονία των Τσάμηδων από τους Έλληνες. Οι ίδιοι επέλεξαν να φύγουν από την Ελλάδα, λόγω των εγκλημάτων που είχαν διαπράξει.
2) Οποιαδήποτε συζήτηση περί ‘’αποζημιώσεων ‘’ προσκρούει στην γενικότερη ευρωπαϊκή στάση, σε ανάλογα περιστατικά και
3)Δεν πρέπει να υπάρξει εξίσωση του ανιστόρητου επίσημου αλβανικού αλυτρωτισμού περί Τσαμουριάς, με την Βόρειο Ήπειρο, την στιγμή που υπάρχουν διεθνείς συμφωνίες περί του αντιθέτου (Πρωτόκολλο της Κέρκυρας – 1914, Πρωτόκολλο της Καπεστίτσας – 1920).
Για το βιβλίο και τον συγγραφέα μίλησαν οι:
- ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΦΡΕΝΤΗΣ ΜΠΕΛΕΡΗΣ: Μάχεται πάντα για τα δικαιώματα της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας (Ε.Ε.Μ.) στην Βόρειο Ήπειρο. Εκλέχθηκε Δήμαρχος Χειμάρρας στις 14 Μαΐου 2023, εν συνεχεία φυλακίστηκε από το Αλβανικό καθεστώς. Είναι Ευρωβουλευτής με την Νέα Δημοκρατία, και το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα. Είναι ο πρώτος Έλληνας Ευρωβουλευτής από την Βόρειο Ήπειρο.
- ΝΙΚΟΣ ΧΙΔΙΡΟΓΛΟΥ, Δημοσιογράφος και Συντονιστής της Εκδήλωσης
- ΑΓΓΕΛΟΣ (Ευάγγελος) ΣΥΡΙΓΟΣ: Νομικός, Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στην Α΄ Αθηνών από το 2019. Συμπαραστάτης των Βορειοηπειρωτών επί δεκαετιών.
- ΚΟΚΑΒΕΣΗ ΕΛΕΟΝΟΡΑ - ΕΛΕΝΗ, Μέλος της Βουλής των Εφήβων το 1996. Μέλος του Γενικού Συμβουλίου Ομόνοιας το 2011 και υπεύθυνη για τα για τα θέματα Παιδείας. Εκπρόσωπος τύπου της Νεολαίας της ‘’ΟΜΟΝΟΙΑΣ’’. Απόφοιτος Ελληνικής Φιλολογίας και νυν Καθηγήτριας Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στη Θεσπρωτία.
- ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΥΡΚΟΥΤΑΣ, Επιμελητής του βιβλίου. Είναι απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και εργάζεται ως Καθηγητής Φιλόλογος στην Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση του Νομού Ηλείας. Έχει συγγράψει 10 βιβλία Εθνικής Αυτογνωσίας. Από τα φοιτητικά του χρόνια, ασχολήθηκε με την υπεράσπιση των Δικαίων του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού, μέσα από την Σ.Φ.Ε.Β.Α., και έχει δημοσιεύσει πλήθος εργασιών και άρθρων με αναφορά στα Εθνικά Θέματα και την Ελληνική Ιστορία, στον Αθηναϊκό και τον Ηλειακό Τύπο.
Επιμέλεια Κειμένου: ΘΩΜΑΪΣ ΠΑΡΙΑΝΟΥ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Παρακαλούμε τα σχολιά σας να ειναι σχετικά με το θέμα, περιεκτικά και ευπρεπή. Για την καλύτερη επικοινωνία δώστε κάποιο όνομα ή ψευδώνυμο. Διαφημιστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται.
Επειδή δεν υπάρχει η δυνατότητα διόρθωσης του σχολίου σας παρακαλούμε μετά την τελική σύνταξή του να ελέγχεται. Προτιμάτε την ελληνική γραφή κι όχι την λατινική (κοινώς greeklish).
Πολύ σημαντικό είναι να κρατάτε προσωρινό αντίγραφο του σχολίου σας ειδικά όταν είναι εκτενές διότι ενδέχεται να μην γίνει δεκτό από την Google (λόγω μεγέθους) και θα παραστεί η ανάγκη να το σπάσετε σε δύο ή περισσότερα.
Το σχόλιό σας θα δημοσιευθεί, το αργότερο, μέσα σε λίγες ώρες, μετά από έγκριση του διαχειριστή του ιστολογίου, ο οποίος είναι υποχρεωμένος να δημοσιεύει όλα τα σχόλια που δεν παραβαίνουν τους όρους που έχουμε θέσει στις παρούσες οδηγίες.
Υβριστικά, μη ευπρεπή και προπαγανδιστικά σχόλια θα διαγράφονται ή δεν θα δημοσιεύονται.