Συγκεκριμένα, από τους 1.248 παίκτες που συμμετέχουν στο τουρνουά, οι 289 έχουν γεννηθεί σε διαφορετική χώρα από αυτήν της εθνικής ομάδας με την οποία αγωνίζονται. Το ποσοστό είναι αισθητά αυξημένο σε σχέση με το Μουντιάλ του 2022, όταν οι αντίστοιχοι ποδοσφαιριστές αποτελούσαν το 16,5% του συνόλου.
Η εξέλιξη αυτή δεν είναι τυχαία. Αντανακλά τις σύγχρονες μεταναστευτικές τάσεις, την παγκοσμιοποίηση του αθλητισμού, αλλά και τη συστηματική προσπάθεια αρκετών ομοσπονδιών να αξιοποιήσουν ποδοσφαιριστές της διασποράς τους.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το Μαρόκο. Η εθνική ομάδα της χώρας έχει επενδύσει τα τελευταία χρόνια στην αναζήτηση και αξιοποίηση παικτών μαροκινής καταγωγής που έχουν γεννηθεί ή μεγαλώσει σε ευρωπαϊκές χώρες, κυρίως στη Γαλλία, στο Βέλγιο και στην Ολλανδία.
Η εικόνα αυτή έγινε ακόμη πιο εντυπωσιακή στον αγώνα με τη Βραζιλία, όταν το Μαρόκο αγωνίστηκε για 25 λεπτά χωρίς κανέναν ποδοσφαιριστή γεννημένο στο μαροκινό έδαφος. Πρόκειται για στοιχείο που αποτυπώνει με τον πιο καθαρό τρόπο τη νέα πραγματικότητα των εθνικών ομάδων.
Το φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο είχε και περιπτώσεις παικτών που βρέθηκαν απέναντι στη χώρα όπου γεννήθηκαν. Ο Ιμπραΐμ Μπαγέ σκόραρε για τη Σενεγάλη κόντρα στη Γαλλία, τη χώρα γέννησής του, συνεχίζοντας μια τάση που είχε αρχίσει να γίνεται όλο και πιο εμφανής τα τελευταία χρόνια.
Στο Μουντιάλ του 2022, ο Μπριλ Εμπολό της Ελβετίας είχε γράψει ιστορία, καθώς έγινε ο πρώτος ποδοσφαιριστής που σκόραρε απέναντι στη χώρα όπου γεννήθηκε, το Καμερούν.
Ιδιαίτερη διάσταση έχει και το οικογενειακό στοιχείο. Στη φετινή διοργάνωση συμμετέχουν τέσσερα ζευγάρια αδελφών που αγωνίζονται με διαφορετικές εθνικές ομάδες. Μεταξύ αυτών βρίσκονται οι Ντεζιρέ και Γκουέλα Ντουέ, που εκπροσωπούν τη Γαλλία και την Ακτή Ελεφαντοστού, καθώς και οι Νίκο και Ινιάκι Γουίλιαμς, που αγωνίζονται με την Ισπανία και την Γκάνα αντίστοιχα.
Οι κανόνες της FIFA επιτρέπουν σε έναν ποδοσφαιριστή να αγωνιστεί με χώρα διαφορετική από τη γενέτειρά του, εφόσον διαθέτει την απαραίτητη υπηκοότητα και αποδεδειγμένους οικογενειακούς ή άλλους δεσμούς. Τα τελευταία χρόνια οι κανονισμοί έχουν γίνει πιο ευέλικτοι, επιτρέποντας υπό προϋποθέσεις και αλλαγές εθνικής ομάδας.
Το Μουντιάλ 2026 δείχνει πλέον ξεκάθαρα ότι οι εθνικές ομάδες δεν ορίζονται μόνο από τον τόπο γέννησης των παικτών. Ορίζονται από καταγωγή, οικογενειακές ρίζες, μεταναστευτικές διαδρομές και επιλογές ταυτότητας.
Το ποδόσφαιρο ακολουθεί την εποχή του. Και η φετινή διοργάνωση είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική απόδειξη.
πηγή
ΣΧΟΛΙΟ
Το ποδόσφαιρο δεν ακολουθεί την εποχή του. Ακολουθεί εδώ και χρόνια αυτό το αίσχος που δημιούργησε η Νέα Τάξη εξωθώντας με κίνητρο την καλύτερη ζωή, εκατομμύρια ανθρώπους των χωρών του τρίτου κόσμου προς τις δυτικές χώρες με σκοπό την πληθυσμιακή αλλοίωση και την κοινωνία αχταρμά, χωρίς εθνικές και θρησκευτικές αξίες και παραδόσεις και τρομακτική εγκληματικότητα....
Και αυτό το σπρώξιμο των εκατομμυρίων ανθρώπων έγινε με βία, πολέμους και εξαγορά....
Την βρωμοδουλειά ανέλαβαν οι ΜΚΟ του Σόρος και ο ΟΗΕ....
Οι υπόλοιποι (π.χ. κυβερνήσεις, ΕΕ, Eurovision, FIFA, UEFA, FIBA κλπ) απλά πήραν τις εντολές τους από τις μυστικές λέσχες και στοές....
