Αντιπολεμικοί Στοχασμοί

Του Κώστα Δημ Χρονόπουλου *

 

Αρκετές απορίες διατυπώθηκαν, αναπόφευκτα, εξαιτίας του πολέμου στη Μ. Ανατολή μεταξύ του Ιράν και ΗΠΑ, Ισραήλ όπως:

1. Κατά πόσο ήταν ενδεδειγμένος /αναγκαίος αυτός ο πόλεμος;.
2. Αν ήταν δίκαιος ή άδικος;.
3. Καταστροφικός ή ευεργετικός;.
4. Σε ποιόν /ποιους ανήκει. Τίνος πόλεμος είναι (αναγνώριση γονικής προέλευσης);.
5. Ποιοι θα είναι οι κερδισμένοι και ποιοι οι χαμένοι;.
6. Μετά τη λήξη των εχθροπραξιών, θα συναποφασίσουν άραγε τα Κράτη να ιδρύσουν έναν κραταιό διεθνή Οργανισμό, που θα εποπτεύει και θα εγγυάται την αποφυγή νέων συγκρούσεων και ελεύθερων διελεύσεων από Στενά και Διώρυγες;
7. Θα χρειαστούν δεήσεις και ολονύχτιες παρακλήσεις στον Θεό /Αλλάχ, να πάψουν επιτέλους να … ευλογούν τους – δικούς τους, έκαστος, «πιστούς» -προκειμένου να εξοντώσουν ολοκληρωτικά τους άλλους, τους απέναντι … «απίστους»;.
8. Θα πρέπει να γίνουν επικλήσεις στον (πάλαι ποτέ πρόθυμο να συνδράμει) «Από μηχανής Θεό», να βοηθήσει και πάλι; (σ.σ αμφίβολο γιατί σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες η μηχανή του χάλασε εξαιτίας των συνεχών διαδρομών του, προς αδιόρθωτους /χαλασμένους /αξιόμοιρους ανθρώπους).
9. Επιτρέπεται η διανοητική, ηθική και θρησκευτική ανεπάρκεια του κουσουρλή Ανθρώπου να χρησιμοποιεί ακόμη και τη Θρησκεία του, προκειμένου να δικαιολογεί τις ανθρωποεξοντώσεις του;.
10. Πόσοι άραγε αιώνες, πόσες χιλιετίες απαιτούνται ακόμη, προκειμένου το … ευφυώς καθυστερημένο ετούτο κατασκεύασμα /ον, να συνειδητοποιήσει πως ο χειρότερος /ατελέσφορος τρόπος να ζήσει καλύτερα, δεν είναι η εξόντωση των συνανθρώπων του, ούτε η συστηματική καταστροφή του περιβάλλοντος /οικοσυστήματος!.
11. Πότε επιτέλους ο «Άνθρωπος» (σ.σ τα εισαγωγικά φρονώ ότι πλέον θα πρέπει να τοποθετούνται απαραίτητα , μέχρις ότου να γίνει –ονειροβατώ ασφαλώς –πραγματικά: Άνθρωπος), θα αντιληφθεί πως ο «εχθρός» του είναι μόνον ο ίδιος ο εαυτός του, και όχι οι άλλοι ομοιοπαθείς συνάνθρωποί του;.
12. Πότε η Καλλιέργεια /Παιδεία θα γίνει αυτοσκοπός και βασικό αίτιο επιλογής /εκλογής συνετών ηγετών;.
13. Πότε θα αναγραφεί –με κεφαλαία γράμματα –παντού, σε όλους τους χώρους το: «Η σπουδαιότερη νίκη στη ζωή είναι να νικήσουμε τον εαυτό μας»". Γιατί αν δεν ηνιοχήσουμε /δαμάσουμε τα ορμέμφυτά /ένστικτά μας – τα οποία είναι ισχυρότερα των προτερημάτων μας- τότε το παιχνίδι χάνεται. Καταφεύγουμε σε λύσεις ανθρωποειδών /υπανθρώπων στη πολεμοσκυταλοδρομία.
14. Αυτός –ο ισόβιος – εσωτερικός πόλεμος αν κερδηθεί, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να σταματήσουν οι (εξωτερικοί) πόλεμοι «Πάσσαλος, πασσάλω εκκρούεται».
15. Πότε ο «Άνθρωπος» θα συνειδητοποιήσει ότι αν διαταραχθεί η ισορροπία του οικοσυστήματος, όλα θα καταρρεύσουν;. Ακόμη: Είναι δα τόσο δύσκολο να φανταστεί έναν κόσμο όπου (μετά την εξόντωση των συνανθρώπων του) θα κυκλοφορεί μόνος του (ή έστω με λιγοστούς «δικούς» του);. Επιπρόσθετα: αν αποκτήσει όσα επιθυμεί –δηλαδή όλα , δικά του και των άλλων – τι θα τα κάνει; Πως θα τα διαχειριστεί;. Πόσα –και πως – θα προλάβει να καταναλώσει, να απολαύσει; Τι θα κάνει τότε;. Υποθέτω ότι θα μιμηθεί την πρακτική των Ρωμαϊκών συμποσίων, όπου οι μετέχοντες για να συνεχίσουν (και πέραν του κορεσμού) να ικανοποιούνται με νέα εδέσματα /τερψιλαρύγγια, έβαζαν το δάχτυλο και επιτύγχαναν προκλητό έμετο, ώστε να μπορέσουν να συνεχίσουν την ευχαρίστηση με φαγητά, και ποτά!. Αυτή την … εμετική κατάσταση /πρακτική, φαίνεται πως ορέγεται ο (αδηφάγος/άπληστος) «Άνθρωπος». Αηδία. Εμετός. Φρίκη !....
16. Quo vandis γελοίο «ανθρωπάκι»;. Τι φρονείς πως κατάφερες μετά από χιλιάδες (και περισσότερο) χρόνια αλληλοσφαγής;.
17. Πότε άραγε θα έρθει η ώρα της περισυλλογής, της αυτοκριτικής, της αυτογνωσίας, της ενδοσκόπησης, της αυτοσυνειδησίας;.
18. Δεν είναι φτηνό, θλιβερό, να σταματούν οι επιβεβλημένες προσπάθειες αυτοβελτίωσης των άλλων, που … πάντοτε φταίνε;. Θα σταματήσουν κάποτε τα αλληλοδειξίματα ενόχων;.
19. Θα πάψουν επιτέλους οι βλάσφημοι /ανόσιοι πιστοί, να επικαλούνται αυθαίρετα και ανοίκεια το Θείο, ως συναυτουργό ή ηθικό αυτουργό των εγκληματικών αθλιοτήτων τους;. Έλεος!.
20. Κάποτε, κάπου, κάπως πρέπει να ορρωδεί το αδίστακτο αλλοπαρμένο ον.
21. Υπάρχει άραγε οδός /πόρος/ διέξοδος στο αυτοχειριαστικό αδιέξοδο του δύστηνου πλάσματος;. Φοβούμαι πως και ο Δημιουργός κουράστηκε, βαρέθηκε, απηύδησε, αποστασιοποιήθηκε. Ενοχλήθηκε επειδή επιμένουν να επιζητούν παρακλητικά οι «Άνθρωποι» να τους συντρέξει και όταν αισθάνονται αδύναμοι, αλλά και όταν νιώθουν δυνατοί και θέλουν να εξοντώσουν συνανθρώπους τους.
22. Χάθηκε λοιπόν κάθε ελπίδα;. Ίσως όχι, σε περίπτωση που η πρόοδος της Επιστήμης της Γενετικής αναλάβει τον ρόλο της … «αναδημιουργίας, της επανασύστασης της ιδιοσυστασίας του «Ανθρώπου», μέσω αλλαγής του Γονιδιώματος /DNA του. 

*Ιατρού