Πώς θα θέλαμε τους εκπροσώπους μας

Γράφει ο Νικόλαος Παναγιωτόπουλος

Καρδιολόγος

 

Την Κυριακή αυτή γίνονται οι εκλογές του συνδικαλιστικού μας Συλλόγου, του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών και του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου. Όταν θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές, τα αποτελέσματα θα είναι ήδη γνωστά, οπότε η σημασία του κειμένου αυτού δεν είναι να επηρεάσει τους εκλογείς, εξάλλου δεν ξέρω πόσοι γιατροί μπορεί να τις διαβάζουν, αλλά να θέσει κάποιους προβληματισμούς που με απασχόλησαν πάνω στο θέμα του ποιοι τελικά μας εκπροσωπούν επαγγελματικά, αλλά και ευρύτερα πολιτικά.

 

Διαβάζοντας τις καταστάσεις των υποψηφίων και γνωρίζοντας πρόσωπα και πράγματα πραγματικά προβληματίστηκα πάρα πολύ. Ευρισκόμενος χρόνια, δεκαετίες ολόκληρες στον χώρο της ιατρικής στην Αθήνα, έχει τύχει να γνωρίσω και να συνεργαστώ με πολλά από τα πρόσωπα τα οποία εκτίθενται ως υποψήφιοι. Διαβάζοντας τις διακηρύξεις τους και τις διακηρύξεις των παρατάξεων που εκπροσωπούν διακρίνω μια τεράστια απόσταση σχετικά με αυτό που βίωσαν στην επαγγελματική τους πορεία και αυτό που επαγγέλλονται ότι θα φέρουν ως καινούργιο στο χώρο της εκπροσώπησής μας.

 

Εκλογές Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών και του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου: Η επαγγελματική πορεία πολλών υποψηφίων δεν είναι με τη δική μου κρίση ηθικά ανεπίληπτη.

 

Είναι αλήθεια ότι πολλοί εξ αυτών είναι γνωστό ότι προχώρησαν χάρη στις γνωριμίες τις οποίες είχαν, τις οικογενειακές καταβολές, τις πολιτικές διασυνδέσεις και μια διαβλητή επαγγελματική τακτική. Η επαγγελματική τους πορεία δεν είναι με τη δική μου κρίση ηθικά ανεπίληπτη και η αλήθεια είναι ότι διακρίνω ότι οι περισσότεροι εξ αυτών περισσότερο ορέγονται την εξουσία, παρά την επιθυμία να υπηρετήσουν αυτούς που θα τους ψηφίσουν. Βλέπω δηλαδή κάποιους παλιούς και νέους διευθυντές κάποιους, κάποια αγαπημένα παιδιά του συστήματος, κάποιους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκα και απογοητεύτηκα από το ήθος τους, να παρουσιάζουν ένα προσωπείο το οποίο σε τίποτα δεν ταιριάζει με αυτό το οποίο βίωσαν και βιώνουν στην καθημερινή τους ιατρική πράξη.

 

Για λόγους πρακτικούς λίγο πριν τις εκλογές φορούν ένα μανδύα που σε τίποτα δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα για να τον βγάλουν και να αποδείξουν ποιοι πραγματικά είναι αμέσως μετά το τέλος της ψηφοφορίας.

 

Εκλογές Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών και του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου: πολλοί υποψήφιοι, οι οποίοι είναι απλοί και έντιμοι άνθρωποι αλλά στην πραγματικότητα δουλεύουν για εκείνους που οι παρατάξεις έχουν επιλέξει ως επικεφαλής.

 

Σίγουρα υπάρχουν πολλοί ανάμεσα στους υποψηφίους, οι οποίοι είναι απλοί και έντιμοι άνθρωποι που σκοπό έχουν να ενισχύσουν αυτό που θεωρούν εκείνοι ως την καλύτερη πρόταση για την εκπροσώπηση στους συλλόγους, όμως οι καλοί, αυτοί οι άνθρωποι τους οποίους πολλοί θα επιλέξουν να ψηφίσουν στην πραγματικότητα δουλεύουν για εκείνους που οι παρατάξεις έχουν επιλέξει ως επικεφαλής και οι οποίοι σε καμία περίπτωση δεν ταιριάζουν με αρχές και ιδανικά.

 

Για τη δική μου σκέψη, ο συνδικαλιστής πρέπει να είναι ο καλύτερος, πρέπει να είναι ο εντιμότερος, ο εργατικότερος, ο συνεπέστερος σε αυτό το οποίο καταπιάνεται έτσι ώστε να μπορεί όχι χάρη στις γνωριμίες και σε ψευδεπίγραφα συνθήματα, αλλά χάρη στην πραγματικά δυναμική τους βίωση στο χώρο του επαγγέλματος να εκπροσωπούν τους άλλους.

 

Θα πρέπει συνδικαλιστής να είναι πρώτος στην εργασία, να είναι συνεπής και παράδειγμα για τους υπόλοιπους.

 

Θα ήθελα ο συνδικαλιστής να είναι πρώτος στην εργασία, να είναι συνεπής και παράδειγμα για τους υπόλοιπους. Δυστυχώς πάρα πολλοί από τους υποψήφιους με επικεφαλής τον νυν Πρόεδρο δεν έχουν εργαστεί στην πραγματικότητα ποτέ στη ζωή τους, φορούν τα κουστούμια και τις γραβάτες τους ή τις τραγιάσκες και τα αμπέχωνα και εκείνο το οποίο κάνουν είναι να συμμετέχουν στα διάφορα κέντρα της εξουσίας και αυτός να είναι και ο απώτερος σκοπός της ζωής τους. Φέρνουν ψευδεπίγραφους τίτλους, παριστάνουν τους εργαζομένους, αλλά στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουν πώς είναι να εργάζεσαι.

 

Όντας στη μάχιμη ιατρική πάρα πολλές δεκαετίες, μπορώ να επιβεβαιώσω ότι δυστυχώς εκείνοι οι οποίοι απαρτίζουν συνήθως τα διοικητικά συμβούλια από τη μια άκρη του πολιτικού φάσματος μέχρι την άλλη δεν εκπροσωπούν αυτό το οποίο θα έπρεπε. Είναι άνθρωποι οι οποίοι αρέσκονται στο να προωθούν τις προσωπικές τους καριέρες χωρίς να ενδιαφέρονται για τα πραγματικά προβλήματα. Αν δεν δουλέψεις να υποστείς την πίεση, να υποστείς τις αδικίες, να υποστείς τις ανασφάλειες που μπορεί να έχει ο ελεύθερος επαγγελματίας αλλά και τις συνέπειες του να είσαι σε ένα εθνικό σύστημα υγείας που να καταρρέει, δεν μπορείς να αποτελέσεις παρά μια παραφωνία για το χώρο.

 

Λένε ότι θα λύσουν πολλά από τα προβλήματα του κλάδου, τα γνωρίζουν μόνο θεωρητικά, τα έχουν ακούσει από άλλους, δυστυχώς οι ίδιοι δεν έχουν κατέβει στο πραγματικό πεδίο της εργασίας.

 

Οι γενικεύσεις δεν έχουν σκοπό να υποβιβάσουν το συνδικαλισμό.

 

Εδώ βέβαια θα διαμαρτυρηθούν κάποιοι θα πουν ότι αυτές οι γενικεύσεις έχουν σκοπό να υποβιβάσουν το συνδικαλισμό. Σέβομαι και θεωρώ απαραίτητη την εκπροσώπηση. Και μάλιστα σε καιρούς που ο ατομισμός γιγαντώνεται και η συλλογική προσπάθεια φαίνεται ότι περνάει πάρα πολύ δύσκολες στιγμές. Νομίζω ότι το ζητούμενο πραγματικά στην κοινωνία μας είναι να ξαναγίνουμε συλλογικοί, να συνεργαζόμαστε μεταξύ μας, να ανταλλάσσουμε απόψεις και να προσπαθούμε να δουλέψουμε προστατεύοντας τους απλούς εργαζομένους από τις πιέσεις που δέχονται από κείνα τα πρόσωπα τα οποία κατέχουν το χρήμα και την εξουσία και προσπαθούν να κυριαρχήσουν στις ζωές μας.

 

Σε καμία περίπτωση λοιπόν, δεν θέλω να υποβιβάσω τον συνδικαλισμό. Αντίθετα θα ήθελα να ανέβει όσο περισσότερο ψηλά μπορεί για να μπορεί να στηρίζει και να δυναμώνει τις φωνές όλων μας. Όμως δεν μπορώ παρά να παρατηρήσω ότι ο περίφημος Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών, χάρη ίσως και στην σύνθεση του, πάντοτε αποτελεί την ουρά της εξουσίας. Παριστάνει ότι αγωνίζεται για τα δικαιώματα των εργαζομένων, αλλά στην πραγματικότητα δημιουργεί ισορροπίες και το λυπηρό είναι ότι πολλές από τις αποφάσεις του λαμβάνονται κατά τέτοιο τρόπο όπου δεν διακρίνει κανείς καμία αντίδραση από τις πλευρές εκείνες που θα είχαν κάθε λόγο να υπερασπιστούν δικαιώματα και να υψώσουν φωνή διαμαρτυρίας.

 

Θα πούμε βέβαια κάποιοι ότι αυτό οφείλεται στην απόφαση και στην γνώμη των γιατρών που επιλέγουν αυτές τις ηγεσίες. Είναι αλήθεια ότι η αδιαφορία, η άρνηση ή η απογοήτευση οδηγούν πάρα πολλούς, την πλειοψηφία των γιατρών στο να μην ψηφίζουν. Υπάρχει μια ομάδα που βρίσκεται γύρω από την εξουσία και η οποία καθορίζει τα αποτελέσματα και είναι μειοψηφία.

 

Το ιδανικό θα ήταν αυτοί οι συνεπείς επαγγελματίες να συγκροτούν αξιόπιστες ομάδες που δε θα απορροφώνται από το σύστημα γιατί θα έχουν τη δύναμη να το κάνουν.

 

Θα πρέπει να στραφούμε και προς τους εαυτούς μας για να αναγνωρίσουμε. την αιτία του κακού, αλλά ταυτόχρονα δεν θα μπορούμε παρά να δικαιώσουμε κάποιες ανησυχίες, κάποιους προβληματισμούς και αρνήσεις των ανθρώπων που βλέπουν ότι δεν μπορούν να εκπροσωπηθούν από τα υπάρχοντα σχήματα. Αλλά και ότι νέο σχήμα εμφανίζεται τις περισσότερες φορές είτε διαλύεται είτε ενσωματώνεται σε αυτό που αποκαλούμε σύστημα.

 

Θα ήταν ευχής έργον να μπορούσαμε όχι να επιλέξουμε μερικούς καλούς, γιατί η ψήφος μας μπορεί να στρέφεται προς τους ολίγους καλούς οι καλοί όμως ανήκουν σε κάποιες ομάδες και τελικά δεν είναι εκείνοι που θα εκπροσωπήσουν αλλά αυτοί τους οποίους έχει επιλέξει το σύστημα. Το ιδανικό θα ήταν αυτοί οι συνεπείς επαγγελματίες να συγκροτούν αξιόπιστες ομάδες που δε θα απορροφώνται από το σύστημα γιατί θα έχουν τη δύναμη να το κάνουν.

 

Φοβάμαι ότι τα αποτελέσματα του ιατρικού συλλόγου θα είναι μια για μια ακόμη φορά μια από τα ίδια και αυτό θα απομακρύνει ακόμα περισσότερο τους ανθρώπους από την τελευταία μας ελπίδα που είναι η κοινή προσπάθεια και ο κοινός αγώνας για να φέρουμε κάτι καλύτερο στις ζωές μας και στον τόπο μας.

 

πηγή