Ο εσωτερικός εχθρός της δυτικής κοινωνίας

Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών

Οι Νεοταξίτες Ολιγάρχες, διψώντας για περισσότερη οικονομική δύναμη και βιοεξουσία, προκαλούν εκ του παρασκηνίου τις αλλεπάλληλες παγκόσμιες κρίσεις με διττή στόχευση: την διάχυση του φόβου στην ανθρώπινη κοινωνία –που την καθιστά ευκολότερα χειραγωγήσιμη– και την ψυχολογική προετοιμασία της διεθνούς κοινής γνώμης για να υποδεχθεί ευνοϊκά και χωρίς σοβαρές αντιδράσεις την εγκαθίδρυση μιας οικουμενικής κυβέρνησης τεχνοκρατών και επιστημόνων, η οποία θα εμφανιστεί ως σωτήρια λύση στην αποδεδειγμένη διαφθορά, ανεπάρκεια και ανικανότητα του πολιτικού προσωπικού κάθε κράτους.

Συνεπώς, η συγκρότηση ενός «Παγκοσμίου Συμβουλίου των Σοφών και Πεφωτισμένων» θα παρουσιαστεί ως αναγκαία προϋπόθεση για την επιτυχή διαχείριση και αντιμετώπιση των πολυσύνθετων προβλημάτων της ανθρωπότητας, ενώ στην πραγματικότητα θα υπηρετεί τον ανομολόγητο σκοπό της υπερεθνικής αντίχριστης ελίτ, που δεν είναι άλλος, από τον οικονομικό και κοινωνικό έλεγχο των κρατών και την ψηφιακή επιτήρηση των πολιτών.

 

Σήμερα, βρισκόμαστε στην χρονική φάση της εύρεσης του καταλληλότερου και πειστικότερου αφηγήματος –επικεντρωμένου στις αναδυόμενες απειλές κατά της παγκόσμιας ενεργειακής, επισιτιστικής και υγειονομικής ασφάλειας– που θα τρομοκρατήσει εκ νέου τους πολίτες όλου του κόσμου, προκειμένου υπό το κράτος του φόβου και της αδιάκοπης μιντιακής προπαγάνδας να συναινέσουν έντρομοι και αλαφιασμένοι στην εκχώρηση και των τελευταίων ψηγμάτων της ελευθερίας τους.

 

ΠΑΝΟΠΤΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ

 

Η σύγχρονη και υποκριτικά αυτοαποκαλούμενη φιλελεύθερη αντιπροσωπευτική δημοκρατία προβάλλει στην δυτική κοινωνία τον κινεζικό μπαμπούλα του ολοκληρωτικού κοινωνικού ελέγχου, ενώ την ίδια στιγμή την νανουρίζει με γλυκόλογα και ευφάνταστα παραμύθια που δεν έχουν δράκο, αλλά έχουν βαρύγδουπες διακηρύξεις κενού περιεχομένου περί «δημοκρατικού κεκτημένου» και σεβασμού των δυτικών κυβερνήσεων στα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα.

 

Βέβαια, η προστασία της ιδιωτικής ζωής και η ασφάλεια των προσωπικών δεδομένων δοκιμάζονται σκληρά από την λειτουργία ενός εκτεταμένου δικτύου ψηφιακών καμερών αναγνώρισης προσώπου που μοιραία οδηγεί στην καταναγκαστική ταυτοποίηση του πολίτη στον δημόσιο χώρο, μολονότι ο ίδιος επιθυμεί να διατηρεί την ανωνυμία του, μακριά από το επίμονο και αδιάκριτο βλέμμα του Ψηφιακού Μεγάλου Αδελφού.

 

Ορισμένοι πολίτες της Δύσης έχουν αρχίσει ήδη να συνειδητοποιούν τον κίνδυνο συρρίκνωσης της ατομικής τους ελευθερίας και αυτονομίας, αλλά η πολιτική τάξη επιχειρεί να τους παραπλανήσει, ρίχνοντάς τους «στάχτη στα μάτια» και λέγοντας: «Μην ανησυχείτε άδικα, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μεταβάλλεται σε Κίνα»!

 

Όμως, η καθηλωτική δύναμη της τηλεοπτικής χειραγώγησης σε συνδυασμό με την μαζική απo-πολιτικοποίηση έχουν προκαλέσει την αδρανοποίηση των πολιτικών, κοινωνικών και διανοητικών αντανακλαστικών των ανθρώπων, οι οποίοι βρίσκονται εγκλωβισμένοι στον μικρόκοσμο μιας άχαρης και επαναλαμβανόμενης ρηχής καθημερινότητας, αδυνατώντας να διαγνώσουν την σκιασμένη αλήθεια, ότι δηλ. οι σημερινές κυβερνήσεις, συνεπικουρούμενες από τους αλγόριθμους τεχνητής νοημοσύνης, συνιστούν μια καμουφλαρισμένη, τρομακτική απειλή για την ιδιωτική ζωή του δυτικού πολίτη.

 

Υποστηρίζουμε εμφατικά ότι οι δυτικές κυβερνήσεις μόνο στα λόγια και μπροστά στις κάμερες τιμούν και σέβονται τις ατομικές ελευθερίες των πολιτών, ενώ στο σκοτεινό παρασκήνιο πρωτοστατούν, αντιγράφοντας πιστά και «στα μουλωχτά» τις απάνθρωπες πολιτικές βιομετρικής ταυτοποίησης, κοινωνικής βαθμολόγησης και ψηφιακής επιτήρησης της Κίνας.

 

Επομένως, έχουμε κάθε δικαίωμα να διατυπώσουμε την τεκμηριωμένη άποψη ότι οι κυβερνήσεις της Δύσης έχουν μεταλλαχθεί στον ύπουλο, εσωτερικό εχθρό της δυτικής κοινωνίας, καθώς αποξηλώνουν αργά και σταθερά, αλλά κυρίως αθόρυβα και μεθοδικά το πλέγμα προστασίας των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εγκαταλείποντας τους πολίτες στο έλεος κάθε κρατικής παρανομίας και αυθαιρεσίας.

 

Ειδικά, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις επιδιώκουν στο όνομα της εξάλειψης κάθε πιθανού τροχαίου ατυχήματος και επίδειξης μηδενικής ανοχής σε κάθε ύποπτο κρούσμα παραβατικής συμπεριφοράς να ελέγξουν το δημόσιο χώρο, επιβάλλοντας το πανοπτικό μοντέλο της μαζικής και ανεξέλεγκτης παρακολούθησης των πολιτών, που θα μεταβάλει την κοινωνία σε μια ιδιότυπη ψηφιακή φυλακή, όπου οι πάντες θα επιτηρούνται σε κάθε τους βήμα, ενώ μια χαραμάδα προσωπικής ελευθερίας ενδεχομένως να βρίσκεται στην πραγματική φυλακή της ψηφιακά αλυσοδεμένης κοινωνίας.

 

Ο πανοπτικός μηχανισμός κοινωνικού ελέγχου –μέσω ενός πυκνού δικτύου ψηφιακών καμερών, στις οποίες έχει ενσωματωθεί λογισμικό τεχνητής νοημοσύνης, προσαρμοσμένο στην εξ αποστάσεως ταυτοποίηση του πολίτη επί τη βάσει της αναγνώρισης των μοναδικών βιομετρικών του χαρακτηριστικών– δύναται να κατασκοπεύει αδιαλείπτως κάθε πρόσωπο, έκφραση ή κίνηση των ανθρώπων, καταλύοντας έτσι κάθε έννοια ιδιωτικότητας και ανωνυμίας στον δημόσιο χώρο.

 

ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Οι κυβερνήσεις του αυταρχικού νεοφιλελευθερισμού (όπως είναι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας) επιλέγουν να θυσιάσουν αψήφιστα και «εν ριπή οφθαλμού» το απαραβίαστο της ιδιωτικής ζωής στον βωμό της ασφάλειας, της τάξης και της δήθεν καταπολέμησης της τρομοκρατίας, υιοθετώντας κατασταλτικές μεθόδους και πρακτικές και επιχειρώντας να ελέγξουν το πεδίο του δημόσιου λόγου με την απαξίωση κάθε αντίθετης φωνής κοινωνικής διαμαρτυρίας.

 

Η εφαρμογή πολιτικών για την επίτευξη μηδενικής παραβατικότητας παρουσιάζεται παραπλανητικά προς όφελος του κοινωνικού συνόλου, ενώ στην πραγματικότητα επιδιώκεται μέσω της προληπτικής αστυνόμευσης και της εδραίωσης μηχανισμών ψηφιακής επιτήρησης, η διαμόρφωση μιας συμμορφούμενης, ελεγχόμενης και πειθαρχημένης κοινωνίας.

 

Στην δυστοπική κοινωνία του όχι μακρινού μέλλοντος, μπορεί μεν να έχει εξαλειφθεί η εγκληματικότητα, αλλά την ίδια στιγμή θα αναζητείται με το μικροσκόπιο η ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης. Ως εκ περισσού, σημειώνουμε ότι η αίσθηση της διαρκούς παρακολούθησης, που θα διακατέχει τους πολίτες, θα τους καταστήσει ψυχικά ευάλωτους, καταθλιπτικούς και απόλυτα υπάκουους σε κάθε εντολή της αυταρχικής εξουσίας.

 

Ηδη στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι Βρετανοί πολίτες βρίσκονται υπό καθεστώς μιας ανελέητης και αδιάκοπης ψηφιακής επιτήρησης καθώς εφαρμόζεται μαζικά στον γενικό πληθυσμό η μέθοδος της «ζωντανής αναγνώρισης προσώπου» (live facial recognition)1 από ψηφιακές κάμερες με ενσωματωμένο λογισμικό τεχνητής νοημοσύνης.

 

Με άλλα λόγια, οι πολίτες, κινούμενοι στον δημόσιο χώρο, υποβάλλονται από την βρετανική αστυνομία σε ένα διαρκές και επαναλαμβανόμενο σκανάρισμα προσώπου, γεγονός, που έχει ως αποτέλεσμα, την καταχώριση των μοναδικών προσωπικών τους χαρακτηριστικών σε μια εθνική πλατφόρμα ανάλυσης, αποθήκευσης και επεξεργασίας των βιομετρικών τους δεδομένων.

 

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι εκατομμύρια πολίτες που δραστηριοποιούνται στον δημόσιο χώρο, αντιμετωπίζονται από το κράτος ως ύποπτοι και εν δυνάμει εγκληματίες, καθώς υπόκεινται σε εικοσιτετράωρη παρακολούθηση, ενώ την ίδια στιγμή η δυτική δημοκρατία μετασχηματίζεται αθόρυβα και προκλητικά σε ψηφιακό παντεπόπτη οφθαλμό, η οποία δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από τον κτηνώδη ολοκληρωτισμό του Οργουελικού Κράτους.

 

Η τεχνολογία αναγνώρισης προσώπου συνιστά μια αδιανόητη απειλή για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αφού θέτει υπό ευρεία αμφισβήτηση το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της δημόσιας υπαίθριας συνάθροισης, ενώ καταργεί κάθε έννοια ανωνυμίας του πολίτη, η οποία όμως είναι στενά συνυφασμένη με την δημόσια σφαίρα.

 

Οι κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών κρατών εκμεταλλεύονται τις εκπληκτικές δυνατότητες της ψηφιακής τεχνολογίας, αλλά και την αδιαφορία και την παθητικότητα των πολιτών, διαμορφώνοντας το θεσμικό πλαίσιο για την νομιμοποίηση της προληπτικής αστυνόμευσης και του μαζικού κοινωνικού ελέγχου.

 

Υπό το πρίσμα αυτό, επιβεβαιώνεται η ρήση του Νεοταξίτη Ολιγάρχη Λάρι Έλισον, ιδρυτού της αμερικανικής εταιρείας λογισμικού Oracle και ενός από τους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου, ο οποίος είχε δηλώσει ότι οι πολίτες θα αναγκαστούν να βελτιώσουν την συμπεριφορά τους, αν γνωρίζουν ότι τελούν υπό καθεστώς επιτήρησης.

 

Επομένως, οι δυτικές κυβερνήσεις, αξιοποιώντας τις μεθόδους βιομετρικής ταυτοποίησης, μέσω των ψηφιακά εξελιγμένων καμερών και αλγορίθμων τεχνητής νοημοσύνης, παραβιάζουν συνειδητά τα θεμελιώδη δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών τους, καθώς η διατήρηση της ανωνυμίας αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα του δημόσιου χώρου, που συνδέεται άρρηκτα με την ελευθερία του αυτοκαθορισμού και την προστασία της ιδιωτικής ζωής.

 

Αξίζει να σημειώσουμε ότι η μαζική και ανεξέλεγκτη χρήση των νέων τεχνολογιών –για τις οποίες καυχάται η υπερφίαλη δυτική ελίτ– θα οδηγήσει σε επικίνδυνες μορφές βιομετρικού αποκλεισμού, κοινωνικών διακρίσεων, αλλά και χακαρίσματος των προσωπικών δεδομένων και εν γένει αποδυνάμωσης των ατομικών δικαιωμάτων των πολιτών.

 

Ο Παναγιώτης Μαντζούφας, Επ. Καθηγητής Νομικής στο Α.Π.Θ στο εξαιρετικό του άρθρο «Βιοπολιτική και Βιομετρία»2 προχωρεί στις ακόλουθες, πολύ εύστοχες επισημάνσεις που αποτελούν ένα πολύ ηχηρό καμπανάκι αφύπνισης αναφορικά με την εμμονή των κυβερνήσεων να ασκούν βιοπολιτική, επιχειρώντας να εγγράψουν στο σώμα των πολιτών ένα ανεξάλειπτο σημάδι ταυτοποίησης.

 

Ο συγγραφέας σημειώνει βαθυστόχαστα:

 

«Η βιομετρία είναι μια από τις πλέον διαδεδομένες μεθόδους της σύγχρονης βιοπολιτικής, δηλαδή της πολιτικοποίησης της ζωής στο στενά βιολογικό της επίπεδο, εκεί όπου το σώμα και η “γυμνή ζωή” αποτελούν το αντικείμενο των μηχανισμών εξουσίας. Αφού η εξουσία έχει την ικανότητα να εγγράφεται στο ίδιο το σώμα, η βιομετρία δεν είναι παρά μια από τις μεθόδους για ολοκληρωτική κυριαρχία που να περιλαμβάνει τη γυμνή ζωή. Σήμερα είναι εμφανές ότι οι εξελίξεις στην βιοτεχνολογία, η αρχειοθέτηση πληροφοριών για την υγεία, τη διατροφή, τις προσωπικές συνήθειες, τις ερωτικές, πολιτικές, πολιτισμικές ή άλλες επιλογές, τα βιομετρικά δεδομένα των πολιτών, συγκροτούν ένα πλήρες προσωπικό προφίλ πληροφοριών, συνήθως εν αγνοία του φορέα, που δημιουργεί σημαντικούς κινδύνους τόσο για την ιδιωτική ζωή όσο και για την λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Είναι σαφές ότι μια διαφοροποιημένη ποιοτικά λειτουργία των πληροφοριών υπονομεύει ένα βασικό κανόνα της δημοκρατίας, που είναι η ελεύθερη έκφραση της βούλησης των πολιτών και η επικοινωνία, και τούτο διότι η μετατροπή του πολίτη σε πληροφοριακό αντικείμενο, υπονομεύει τη συμμετοχή του σε όλο το φάσμα των δημοκρατικών θεσμών, ιδίως όταν γνωρίζει ότι η πολιτική και κοινωνική του δραστηριότητα καταγράφεται. Μοιραία η συμπεριφορά μας αλλάζει όταν ζούμε επιτηρούμενοι. Η ανεξέλεγκτη συλλογή πληροφοριών καταλήγει σε χειραγώγηση, καθώς δίχως την προστασία των ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων δεν υπάρχει δημοκρατική κοινωνία».

 

Έτσι, δημιουργούνται οι κατάλληλες προϋποθέσεις για την σταδιακή εισαγωγή της δυτικής κοινωνίας σε συνθήκες ενός αδυσώπητου και ανελέητου ψηφιακού ολοκληρωτισμού, η επικράτηση του οποίου θα συνιστά την αδιάσειστη απόδειξη του τέλους της ανθρώπινης ελευθερίας, αλλά και σαφές προειδοποιητικό σημάδι για την επικείμενη εμφάνιση του «υιού της απωλείας».

 

υνεπώς, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι τα τελευταία εβδομήντα πέντε χρόνια διαμορφώνεται αθόρυβα, μεθοδικά και συστηματικά η Νέα (σατανική) Τάξη Πραγμάτων, σκοπός της οποίας είναι η δημιουργία μιας υπνωτισμένης και ομογενοποιημένης κοινωνίας, όπου οι άνθρωποι θα έχουν εκπαιδευτεί κατάλληλα να μην αντιστέκονται, αλλά να συμμορφώνονται, να σκέπτονται και να συμπεριφέρονται πανομοιότυπα. Ως εκ τούτου, δεν θα αποτελεί έκπληξη η βαθμιαία μετάλλαξη της ανθρώπινης κοινωνίας, από μία ανοικτή κοινωνία ελεύθερα σκεπτόμενων πολιτών σε ένα ρευστοποιημένο σύνολο άβουλων, τρομαγμένων και αριθμοποιημένων ατόμων.

 

ΚΑΤΑΔΙΔΕΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ

 

Οι Ευρωπαίοι θιασώτες της Μεγάλης Επανεκκίνησης ενδέχεται να σχεδιάζουν (όπως ήδη κάνουν οι Κινέζοι ομοϊδεάτες τους) την επιβολή ενός αυστηρού συστήματος κοινωνικής βαθμολόγησης, που θα επιβραβεύει με κοινωνικά προνόμια και παροχές τους υπάκουους και πειθαρχημένους πολίτες, ενώ θα «σωφρονίζει» τους ατίθασους και αντιδραστικούς, διαχωρίζοντάς τους σε «καλούς» και «κακούς», σε φρόνιμους και «άτακτους».

 

Αν τυχόν υλοποιηθεί στην Ευρώπη το σύστημα της προσωπικής αξιολόγησης των πολιτών θα οδηγήσει σε διαλυτικά φαινόμενα κοινωνικής μισανθρωπίας, αφού κάθε άνθρωπος θα έχει σοβαρό κοινωνικοοικονομικό κίνητρο να καταφεύγει στην νόμιμη, ανταποδοτική και προσοδοφόρα ψηφιακή ρουφιανιά, καταδίδοντας τον συνάνθρωπό του για «αντικοινωνική συμπεριφορά», μέσω των έξυπνων εφαρμογών του κινητού τηλεφώνου, προκειμένου να προσπορίσει στον εαυτό του σημαντικά οφέλη, πόντους προνόμια και δημόσια αναγνώριση. Από την θυσιαστική εντολή του Χριστιανισμού «Αγαπάτε αλλήλους» θα καταλήξουμε στην ανάποδη, νεοταξίτικη εντολή της απάνθρωπης ελίτ «Καταδίδετε αλλήλους»!

 

Η βιομετρική τεχνολογία πληρωμών, η διασύνδεση του ψηφιακού πορτοφολιού με το βάναυσο σύστημα κοινωνικής βαθμολόγησης, η μαζική απώλεια θέσεων εργασίας εξαιτίας της επικράτησης των υπολογιστικών μηχανών και συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης αποτελούν νοσηρά σχέδια νεοταξίτικων πονηρών εγκεφάλων που επιδιώκουν, μέσω της κοινωνικής αποσάθρωσης και της ψυχοσωματικής διάλυσης του ανθρώπου, τον πλήρη και απόλυτο έλεγχο της ανθρωπότητας.

 

Την ίδια στιγμή, οι σατανοκίνητοι νεοταξίτες θα τρίβουν τα χέρια τους με έκδηλη χαρά και ικανοποίηση που κατόρθωσαν μετά από αιώνες αδιάλειπτης προπαγάνδας και επιμελούς χειραγώγησης να μετατρέψουν επιτέλους την ανθρωπότητα σε ένα άβουλο κοπάδι φοβισμένων, υποταγμένων και κατευθυνόμενων ανθρώπων, πετυχαίνοντας πάντοτε να κρύβουν καλά πίσω από το «καρφιτσωμένο χαμόγελο» της υποκριτικής ευγένειας, την μοχθηρή κακία και το απύθμενο μίσος τους για την κορωνίδα της ένθεης δημιουργίας, τον Άνθρωπο.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε σε συμπτυγμένη μορφή στις 8-2-2026 στο φύλλο της «ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ», σελ. 58.

 

Παραπομπές 

1 https://www.iefimerida.gr/tehnologia/prosopo-mas-einai-neo-diabatirio

2 https://www.constitutionalism.gr/1828-biopolitiki-kai-biometria/

 

πηγή