ΚΑΛΟΔΕΧΟΥΜΕΝΟ

Γράφει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

 

Τρομαγμένο το περιστέρι της Τεχεράνης
αλλού πηγαίνει τη φωλιά του να υφάνει.
Καθώς τα φοβερά μεταλλικά πουλιά
γκρέμισαν τις φωλιές και έσπασαν τ’ αυγά. 

 

Έφυγαν μακριά, σε άλλα μέρη,

καθώς ο πόλεμος βόμβες φέρνει.

Έκθαμβοι οι άνθρωποι και πεινασμένοι

βλέπουν το σμήνος των κακών οιωνών να διαβαίνει

 

Σαν φίδια έρπουν τα εκρηκτικά και δαγκώνουν,

με δηλητήριο τη ζωή μας φαρμακώνουν.

Τους έλκει το χρήμα και η πλεονεξία,

 

Λίγη η σοφία περισσότερη η τεχνολογία

κι όταν πέσει η αυλαία, μένει σκοτάδι και πανωλεθρία.

 

Μάταιοι κόποι της ύλης η συλλογή·

η ενέργεια τα πάντα στο σύμπαν κινεί.

Παντού το πνεύμα περιζήτητο

Εδώ εν επαρκεία και αζήτητο

 

Μόνο ο Παρθενώνας δόξασε τον Περικλή,

μα στην Ελλάδα κυριαρχεί η μικροπολιτική.

 

Όλοι για ειρήνη μιλάνε,

μα στο τέλος πολέμους ξαμολάνε.

Οι πολεμοκάπηλοι την πραμάτεια τους μοσχοπουλάνε

κι οι λαοί σαν κοπάδι στο σφαγείο προχωράνε.

 

Ειρήνη εξαγγέλλουν,

κι αγριότερο πόλεμο μάς φέρνουν.

ο Αετός φοβάται του Δράκου την παγίδα

πλήρης άγνοιας ο «Μεγάλος» και «ουδέν οίδα»

κάποτε τελειώνει του πλούτου η κλεψύδρα

 

Κι ο θεός του ανατολίτη

σπαθί κρατεί, ξίφος και δυναμίτη,

έτοιμος την ανθρωπότητα να ματοκυλίσει

για να δοξαστεί και η θεοκρατία να επικρατήσει.

 

Του υπόσχονται παρθένες και παραδείσους,

μα τον οδηγούν στον τάφο.

«Πιλάφια θα τρως όταν πεθάνεις»,

του λένε χωρίς φόβο.

 

Σάπια υπόθεση, παράνοια μυρίζει·

μόνο για τη λευτεριά αξίζει να πεθαίνεις.

Το περιστέρι της ειρήνης, λίγο νεράκι πίνει

στης αγνότητας και της ευγένειας την κρίνη,

στην Ελλάδα τώρα τη φωλιά του στήνει.

 

Αγώνες αντί για πολέμους ο Δίας έχει ορίσει,

τους πολεμικούς αγώνες να καταργήσει.

Φιλόξενος ο λαός της Αθηνάς και του Ερμή,

μα αν το οικοσύστημα δεν προσεχθεί, θα γκρεμιστεί.

 

Τούτη η χώρα, ο «ομφαλός της γης»,

με ήλιο, θάλασσα και θεούς,

πολιτισμό και ειρήνη αντηχεί.

 

Μια ζωή μαρτύριο·

ο πλούτος γεννά σαγήνη το νέο κριτήριο

Και τώρα μια μοναδική ηλιαχτίδα που τρεμοσβήνει:

θα γίνει ειρήνη ή πόλεμος θα ξαναγίνει;

 

Κι η ανθρωπότητα έχασε τον ύπνο και τη γαλήνη.

Θα φάει το παιδάκι ψωμί

ή νηστικό θα μείνει;

 

Το περιστέρι της ειρήνης θα γυρίσει

ή το φοβίζει νέα καταιγίδα πριν ξεκινήσει;

Πριν ο αδηφάγος αετός

και το αιμοβόρο γεράκι πάνω του ορμήσουν;

 

«Πόλεμος πάντων πατήρ»·

πόλεμος στο σύμπαν, πόλεμος στη γη.

Το βράδυ νεροποντή, πανώρια η χαραυγή.

Πίσω από κάθε πόλεμο ξεμυτίζει η αλλαγή,

κι έπειτα νέα ισορροπία και αρμονία ακολουθεί.

 

Κι ο άνθρωπος τη μοίρα του τραβά,

μα μυαλό δεν βάζει

Τα ίδια και τα ίδια:

μας τάραξε η ακρίβεια, όλα αποκαΐδια,

κι αύριο αγάπες και λουλούδια;

 

Κι η κλεψύδρα του περιβάλλοντος αδειάζει

και τον απειλεί.

Το πρόβλημα ξεχνά

και στο χάος παραπατά.

 

Η ελπίδα όμως τον κρατά,

κι όσα πέρασαν τα ξεχνά·

δύο βήματα μπροστά

κι ένα πίσω προχωρεί.

 

Αν όμως ειρηνική ζωή αποκτούσε,

ταχύτερα στην εξέλιξη θα προχωρούσε.

Το σύμπαν θα εξερευνούσε,

τον εαυτό του θα βελτίωνε

και με την ΑΙ χρυσό αιώνα θα βίωνε,

αν σωστά τη χρησιμοποιούσε.

 

Να ξεφύγει από τη μιζέρια,

να σταθεί ξανά στα δυο του πόδια,

για να κοιτάξει τ’ αστέρια.

Να αγαπήσει τη φύση πλέρια

και τη ζωή να σηκώσει στα δυο του χέρια,

σαν άλλος Προμηθέας.

 

Δεινό το μαρτύριο του πολέμου,

αισχρή κι η προδοσία της εμπόλεμης Αλβιώνος.

Έκαψαν, σκότωσαν, άρπαξαν και έφυγαν,

κι ούτε δραχμή δεν πλήρωσαν·

μας μαχαίρωσαν ξανά με τη χρεοκοπία.

 

Ποιά άλλη; η Γερμανία

Ειρήνη δεν γίνεται χωρίς δικαιοσύνη

και χωρίς αγνή ψυχή και μεγαλοσύνη.

Αντί για μίσος, δολιότητα και παραφροσύνη,

καλοδεχούμενο το περιστέρι

και «επί γης Ειρήνη».

(24/5/29)

 

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com