Ανέστιο Ήθος

Του Κώστα Δημ Χρονόπουλου *

 

Την πλειονότητα των συμπατριωτών μου, απασχολούν ζητήματα όπως: ο Πόλεμος στη Μ. Ανατολή, ο αποκλεισμός /η απαγόρευση διέλευσης από το Στενό του Ορμούζ, οι απηνείς βομβαρδισμοί των χωρών της περιοχής, με πολλά θύματα και τεράστιες καταστροφές στις υποδομές. Επίσης η ατιθάσευτη ακρίβεια (καυσίμων, τροφίμων, συγκοινωνιών και πολλών άλλων). Η δημιουργία νέων κομμάτων, η σμίκρυνση των πάλαι ποτέ «μεγάλων» καθώς και το αλληλοξεκατίνιασμα των Εθνογονέων στο Κυνοβούλιο, παρουσία μάλιστα νεαρών μαθητών, που επισκέπτονται τη Βουλή για να ακούσουν, από πρώτο χέρι, τις συνεδριάσεις ευπρεπών Εθνογονέων ώστε να παίρνουν (εκ)παιδευτικά παραδείγματα μέσω καλλιεπών διαλόγων(!). Τα ελληνοΤουρκικά, ανησυχούν μονίμως και κανείς δεν γνωρίζει πως και πότε θα γίνει η μεγάλη σύγκρουση. Αγνοείται η τύχη της Γροιλανδίας, της Κούβας, της Κολομβίας, του Μεξικού, ενώ βρίσκεται σε καλό δρόμο το ζήτημα της Βενεζουέλας μετά και τον εγκλεισμό του Προέδρου κου Μαδούρο σε φυλακή των ΗΠΑ, όπου , τουλάχιστον , προστατεύεται και δεν κινδυνεύει(!). Η Κίνα αρχίζει και στριμώχνεται αρκετά. Ήδη από τις βασικές τρεις πηγές τροφοδότησης της με πετρέλαιο και φυσικό αέριο: Βενεζουέλα, Ιράν, Ρωσία, φαίνεται πως απομένει μόνον η Ρωσία. Πρόβλημα. Η Ρωσία, ως μοναδική –επί του παρόντος- κερδισμένη (οικονομικά και εδαφικά) χώρα, μειδιά και στήνει ….ξόβεργες για περισσότερα οφέλη. Το ΝΑΤΟ αποδυναμώνεται σταδιακά. Χάνει το μεγάλο του στήριγμα τις ΗΠΑ, και βέβαια θα βρεθούν οι χώρες που το συναποτελούν σε μειονεκτική θέση έναντι της Ρωσίας, που ισχυροποιείται. Η Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε) συνεχίζει να προσμετρά το ζην (αφού πολιτεύτηκε ανεύθυνα). Η αλληλεγγύη και συνοχή των Κρατών – μελών μεταξύ τους , μοιάζει –εδώ και δεκαετίες- χαλαρή και με σφοδρές ενίοτε συγκρούσεις συμφερόντων. Χωρίς ενιαία πολιτική, (εξωτερική και εσωτερική), χωρίς στρατηγική αμυντικής θωράκισής της, ξεκάθαρη σταθερή πορεία πλεύσης, η πάλαια ποτέ πολλά υποσχόμενη Ε.Ε πνέει δυστυχώς τα λοίσθια. Στην αποσύνθεσή της συμβάλλουν δύο βασικοί παράγοντες:

 

Έλλειμμα ηγετικών προσωπικοτήτων. Μικροί, νανώδεις, πυγμαίοι, θαμνώδεις ηγετίσκοι ηγούνται των Κρατών της Ένωσης.

 

Η αντιπάθεια (πιθανώς και εχθρότητα) του κου Πλανητάρχη, ο οποίος την περιφρονεί, την προσβάλλει, την απαξιώνει και την θεωρεί – μεταξύ άλλων- «εχθρική» προς την Αμερική(!). Στο στόχαστρο του έχει μπει και το παραδοσιακά φιλοαμερικανικό Ηνωμένο Βασίλειο(;).

 

Τέλος –εδώ , στον Τόπο μας- τα σκάνδαλα δεν έχουν τελειωμό. Το κακό είναι πως παίρνουν και ευρύτερες, ευρωπαϊκές διαστάσεις, ώστε να γινόμαστε ρεζίλι και χλεύη ακόμα και μεταξύ .. «φίλων και συμμάχων»!.

 

Εξυπακούεται ότι με την ευκαιρία (σ.σ το «δρυός πεσούσης» δεν έχει ακόμα λάβει χώρα), τα κόμματα της Αντιπολίτευσης αλείφουν με σκανδαλοβούτυρο το ψωμί τους. Έτσι μπαίνουμε σε μια πολιτική αβεβαιότητα με απρόβλεπτες εξελίξεις. Και, στο βάθος, μάλλον μας κάνει τη (δημοκρατική;) χάρη, να μας επισκεφτεί, για να μείνει /εγκατασταθεί, η αλήστου μνήμης: Ιταλοποίηση!.

 

Εδώ θα ήθελα να σταθώ.

Εκτιμώ πως εκτός από τις κομματικές αντιπαλότητες και τις φιλοδοξίες ρόλο θα παίξουν και τα σκάνδαλα, οι ρεμούλες, οι καταχρήσεις, και οι διασπαθήσεις δημοσίου χρήματος. Γιατί πως τάχα, μπορεί να σταθεί, να προκόψει, να μακροημερεύσει και να γίνει σεβαστό ένα Κράτος: Μικρό ή και Μεγαλοαπατεώνων;

 

Με ποιο ηθικό, αξιακό, δημοκρατικό ή άλλο δικαίωμα, κάποιοι … εκλεκτοί εκλεγμένοι τύποι, δικαιούνται όχι μόνον να πλουτίζουν με κάθε αθέμιτο τρόπο, αλλά –παράλληλα – να εξευτελίζουν και να διασύρουν την χώρα;.

 

Τα παραπάνω –μεταξύ πολλών άλλων βέβαια – θλίβουν και αγανακτούν καθένα που αγαπάει και πονάει την Ελλάδα μας.

 

Εμένα πάντως άλλο με κόφτει, με βασανίζει, με συντρίβει, με εξουθενώνει: τι θα γίνει, ποια θα είναι η τύχη του άστεγου /ανέστιου πλέον «ηθικού πλεονεκτήματος». Είναι δυνατόν να περιφέρεται ωσάν την άδικη κατάρα, από κόμματα σε κομματίδια και να μη στεριώνει πουθενά; Να μη … σπιτώνεται;. Το βίασαν, το διαπόμπευσαν, το διέσυραν, το εξευτέλισαν οι πολιτικάντηδες(!).

 

Ίσως επειδή πολύ το επιθύμησαν και ιδιαίτερα το εκτίμησαν. Ντροπή και θλίψη!.

 

Αλήθεια δεν είναι ανήκουστο, αδιανόητο, κατάρα, μια αρετή όπως είναι καθετί ηθικό, να ευτελίζεται, να διασύρεται;. Οι καθ ύλην αρμόδιοι λαομπαίχτες πολιτευόμενοι, του κόλλησαν την ταμπέλα –τσόντα …. «πλεονέκτημα». Λες και στην ηθική, στο ηθικό ενυπάρχουν και μειονεκτήματα.

 

Ασχετοσύνη.

 

Το «ηθικό πλεονέκτημα» όρμησαν να το αποκτήσουν όλα τα Κόμματα, με πρώτα … όπως είθισται, εκείνα της προοδευτικής οπισθοδρόμησης και της καρκινοβατικής προόδου και να το υψώσουν ως λάβαρο ηθικής τους καθαρότητας και ως κομματικό φετίχ. Απέτυχαν. Στη συνέχεια και άλλες παρατάξεις το ορέχτηκαν. ‘Όλοι το πόθησαν και θέλησαν να συναντηθούν /συνευρεθούν μαζί του. Έλα όμως που ο Θεός ανέχεται τον κλέφτη, αλλά νοιάζεται και για τον νοικοκύρη….

 

Έρχεται η ώρα που βγαίνουν όλα στη φόρα και το λάβαρο –παντιέρα του κομματικού «ηθικού πλεονεκτήματος» γίνεται φύλλο συκής που αδυνατεί να συγκαλύψει την ηθική γύμνια του κομματισμού.

 

Κάτι μου λέει πως αν συνεχιστεί αυτή η αυτογελοιοποίηση, θα οδηγηθούμε σε πρωτοφανείς πρωτόγνωρες εξελίξεις.

 

Πιθανολογώ ότι –μελλοντικά – κανένα κόμμα δεν θα θέλει να κυβερνήσει, με τον φόβο ότι ενδέχεται να το … προτιμήσει το διαβόητο «ηθικό πλεονέκτημα», με αποτέλεσμα να εκτεθεί ανεπανόρθωτα τελικά, όπως έγινε και με προηγούμενους «κατόχους» του!.

 

Επέλεξα να κλείσω το παρόν άρθρο μου με σκωπτικό τρόπο. Όχι μόνον επειδή μου αρέσει το χιούμορ, αλλά γιατί είναι πράγματι ιλαροτραγικό να καιγόμαστε (κυριολεκτικά και μεταφορικά) με τα διεθνή και τα δικά μας προβλήματα και κάποιοι αμετανόητοι, πωρωμένοι, ανάξιοι του αξιώματός τους και –κυρίως – της Πατρίδας μας, να εννοούν να πλουτίσουν σε βάρος όλων μας. Εκμεταλλευόμενοι όχι μόνον τις συγκυρίες και την έλλειψη ηθικών αναστολών και συνειδησιακού ελέγχου τους, αλλά και τη «Δημοκρατία» που τους καλύπτει ή και τους απαλλάσσει με την άδικη και αντιδημοκρατική βουλευτική ασυλία, επιτρέποντάς τους να διαπράττουν ατιμωρητί τα ανεπίτρεπτα!.

 

ΥΓ Πολλά θα διορθώνονταν αν μελετήσουν οι άσχετοι ηθολάγνοι, «δημοκράτες» εξουσιαστές – και – με ποιες τιμωρίες λειτουργούσε η ΑρχαιοΕλληνική Δημοκρατία, ώστε να προβούν σε άμεση, ριζική συνταγματική αλλαγή / τροποποίηση!.

 

*Ιατρού