Ο εγκέφαλός μας απορρυθμίστηκε·
σε κάθε αλλαγή καιρού η ψυχή αντιστέκεται.
Τη μάνα φύση ο άνθρωπος απαρνήθηκε,
παιδί της πόλης και της μηχανής έγινε,
και κάθε της ανάσα τον ενοχλεί.
σε κάθε αλλαγή καιρού η ψυχή αντιστέκεται.
Τη μάνα φύση ο άνθρωπος απαρνήθηκε,
παιδί της πόλης και της μηχανής έγινε,
και κάθε της ανάσα τον ενοχλεί.
Το νεράκι όμως χωρίς βροχή πως θαρθεί;
Στην εποχή της δυστοπίας
κυρίαρχη η απρόσωπη εξουσία·
πλύση εγκεφάλων, φόβος, υστερία πολέμων,
κι ο άνθρωπος — μονάδα χωρίς αξία.
Μόνο ως μνήμη απομένει η ευκοσμία.
Τη βροχή τη βαφτίζει κακοκαιρία,
την αιγίδα του Δία φοβάται·
στο κρύο τρέμει, στο χιόνι διασκεδάζει,
στη ζέστη κρύβεται σε τεχνητό αέρα.
Τη φύση την αποφεύγει —
κι αρρωσταίνει.
Τα όντα της γης γνωρίζουν να σωπαίνουν:
πουλιά φωλιάζουν, κοπάδια μαζεύονται.
Μόνο ο άνθρωπος αντιστέκεται στους νόμους,
παραβιάζει — και σαν πάθει γκρινιάζει.
Έφτιαξε μηχανές και πίστεψε πως έγινε θεός·
άγγιξε τη Σελήνη, ονειρεύεται τον Άρη.
Κι ενώ η γη τον θρέφει με στοργή,
εκείνος την πληγώνει.
Μιλά για αγάπη —
σε συνέδρια, σε λόγους κούφιους·
μα τα δάση καίγονται,
ξανά και ξανά.
Πόλεμοι με όπλα εξελιγμένα,
φωτιές, καπνοί και χημικά·
πλαστικό στη γη και στον βυθό,
σκουπίδια ακόμη και στον ουρανό.
Ο κόσμος κινείται αδιάκοπα —
τροχοί, φτερά και κύματα·
μα πίσω τους αφήνουν
μόλυνση φθορά και θύματα
Η γη έγινε σκουπιδαριό,
δάση γυμνά, ποτάμια πληγωμένα·
κι Αμαζόνιος στενάζει.
ο πελαργός από την καμινάδα απουσιάζει
Και το χελιδόνι τώρα δεν φωλιάζει
Ποιος να φωνάξει;
ποιος να αντισταθεί,
όταν ο φόβος πεινά και λυγίζει;
κι όταν ο πόλεμος απειλεί
με φωτιά και με πυρηνικά σιωπά;
και τα σκάνδαλα πλέον τα αψηφά
Κι όμως — κάποτε γνώριζαν:
οι παλαιοί δίσταζαν να πληγώσουν τη φύση·
είχαν το μέτρο.
Μα ύστερα ήρθαν οι άγριοι και οι φανατισμένοι,
και ό,τι χτίστηκε κάηκε·
κι ο κόσμος γέμισε
διχασμό και θεοκρατικό σκοτάδι.
και στη βαλλόμενη Ιερουσαλήμ
το «άγιο φως» πάει να πάρει
Τώρα βασιλεύει ο Μαμωνάς·
η αγορά ορίζει τα πάντα.
Το πνεύμα σκονίζεται κλειδωμένο,
κι ο άνθρωπος —
γίνεται αγρίμι φοβισμένο
Χτίζουν καταφύγια·
φοβούνται το τέλος που οι ίδιοι ετοιμάζουν.
Κοιτούν προς Άρη και Σελήνη,
σαν να υπάρχει διαφυγή.
Κι εσύ, άνθρωπε,
κοιμάσαι μέσα στην ψευδαίσθηση,
ενώ γύρω σου
ο κόσμος καίγεται και σε απειλεί
(2/4/26)
Αμφικτύων α– Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Παρακαλούμε τα σχολιά σας να ειναι σχετικά με το θέμα, περιεκτικά και ευπρεπή. Για την καλύτερη επικοινωνία δώστε κάποιο όνομα ή ψευδώνυμο. Διαφημιστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται.
Επειδή δεν υπάρχει η δυνατότητα διόρθωσης του σχολίου σας παρακαλούμε μετά την τελική σύνταξή του να ελέγχεται. Προτιμάτε την ελληνική γραφή κι όχι την λατινική (κοινώς greeklish).
Πολύ σημαντικό είναι να κρατάτε προσωρινό αντίγραφο του σχολίου σας ειδικά όταν είναι εκτενές διότι ενδέχεται να μην γίνει δεκτό από την Google (λόγω μεγέθους) και θα παραστεί η ανάγκη να το σπάσετε σε δύο ή περισσότερα.
Το σχόλιό σας θα δημοσιευθεί, το αργότερο, μέσα σε λίγες ώρες, μετά από έγκριση του διαχειριστή του ιστολογίου, ο οποίος είναι υποχρεωμένος να δημοσιεύει όλα τα σχόλια που δεν παραβαίνουν τους όρους που έχουμε θέσει στις παρούσες οδηγίες.
Υβριστικά, μη ευπρεπή και προπαγανδιστικά σχόλια θα διαγράφονται ή δεν θα δημοσιεύονται.