Μετά από μάχη εκτός των τειχών της Τροίας, ο μεν Έκτωρ προσπαθούσε να πλησιάσει το τείχος ώστε να λάβει βοήθεια από τους Τρωαδίτες, ενώ, αντίθετα, ο Αχιλλέας τον απομάκρυνε προς το πεδίο. Διέταξε δε το στράτευμα να μην τον φονεύσουν, διότι ήθελε ο ίδιος να τον σκοτώσει.
Όταν έφτασαν στις πηγές του Σκαμάνδρου, βγήκε ο Δηίφοβος για να ενθαρρύνει τον Έκτωρ, ο οποίος πλέον είχε εγκλωβιστεί. Τότε στάθηκε και ζήτησε μονομαχία, υπό τον όρο να μην ατιμαστεί το σώμα του ηττημένου.
Ο Αχιλλέας απάντησε:
«Ω Έκτωρ, όρκο και συνθήκη μη βάζεις… πρέπει να πεθάνεις σήμερα».
Και λέγοντας αυτά, έριξε το δόρυ. Ο Έκτωρ έσκυψε και σώθηκε. Ανταπέδωσε, αλλά το δόρυ του αναπήδησε από την ασπίδα. Χωρίς άλλο όπλο πλέον, όρμησε με το ξίφος.
Ο Αχιλλέας παρατήρησε το γυμνό σημείο στον αυχένα — και με ένα ακόντιο τον σκότωσε.
Το τέλος του Ἕκτορα
Έτσι πέθανε ο Έκτωρ, το προπύργιο της Τροίας. Ο Αχιλλέας έδεσε το σώμα του στο άρμα και το έσυρε στο στρατόπεδο.
Οι Τρώες θρηνούσαν, ενώ οι Αχαιοί τίμησαν τον Πάτροκλο με επιτάφιο αγώνα.
Ο γέροντας Πρίαμος τόλμησε να πάει στον Αχιλλέα και να ζητήσει το σώμα του γιου του. Εκείνος συγκινήθηκε και του το παρέδωσε.
Τα γεγονότα αυτά τα αφηγείται ο Όμηρος στην Ιλιάδα.
Η Πενθεσίλεια και οι Αμαζόνες
Τρεις ημέρες μετά τον ενταφιασμό, εμφανίστηκε η Πενθεσίλεια με Αμαζόνες και Σκύθες.
Αρίστευσε στη μάχη και έτρεψε τους Αχαιούς σε φυγή. Όμως, τελικά, ο Αχιλλέας την αντιμετώπισε και τη θανάτωσε με ακόντιο.
Η μάχη γύρισε υπέρ των Αχαιών και οι Τρώες υποχώρησαν στα τείχη.
Σχολιασμός:
1/ Πόσο ιπποτισμό έδειχναν τότε αμφότεροι οι εμπόλεμοι της αυτής φυλής (Αχαιοί και Τρώες), εν αντιθέσει με την σημερινή αγριότητα και δολιότητα. Είχε το θάρρος να πάει ο γέρο Πρίαμος να πάρει τη σορό του παιδιού του και αντί να τον σκοτώσει όπως θα έκαναν οι δήθεν «πολιτισμένοι» σημερινοί αντίπαλοι, του προσέφερε δείπνο και τον παρηγόρησε για τον χαμό του παιδιού του στη μάχη. Η σκηνή με τον Πρίαμο είναι από τις πιο ανθρώπινες της αρχαίας γραμματείας: ο εχθρός δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως αντίπαλος, αλλά και ως πατέρας, ως άνθρωπος. Αυτός ο «ιπποτισμός» που αναφέρεις είναι πράγματι έντονος στην Ιλιάδα — ακόμα και μέσα στην αγριότητα του πολέμου.
Ο γέρο- Πρίαμος είχε το θάρρος να μεταβεί στο στρατόπεδο του Αχιλλέα για να ζητήσει τη σορό του παιδιού του. Αντί να θανατωθεί, όπως συχνά θα συνέβαινε στη σύγχρονη εποχή, όπου οι αντίπαλοι πολλές φορές συμπεριφέρονται απάνθρωπα, ο Αχιλλέας όχι μόνο τον σεβάστηκε, αλλά του προσέφερε δείπνο και τον παρηγόρησε για την απώλεια του Έκτορα.
Η σκηνή αυτή συγκαταλέγεται στις πλέον ανθρώπινες της αρχαίας γραμματείας: ο εχθρός δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως αντίπαλος, αλλά και ως πατέρας, ως άνθρωπος. Αυτός ο ανθρωπισμός διαπερνά την Ιλιάδα, ακόμη και μέσα στην αγριότητα του πολέμου.
2/ Ο Θερσίτης ήταν υιός του Αγρίου, βασιλιά της Καλυδώνας. Ο Άγριος εκδιώχθηκε από την Πλευρώνα (περιοχή του σημερινού Μεσολογγίου) από τον Διομήδη και, κατά την παράδοση, ίδρυσε στη συνέχεια το Αγρίνιο. Πρόκειται για εποχή κατά την οποία διαμορφώνονταν οι πρώιμες πόλεις.
3/ Ο Θερσίτης, εξάδελφος του Μελέαγρου, περιγράφεται ως εξαιρετικά αποκρουστικός: αλλήθωρος, χωλός, καμπούρης, μακροκέφαλος και αραιότριχος. Πέραν της εξωτερικής του μορφής, χαρακτηριζόταν από δειλία, φλυαρία και δημαγωγική διάθεση. Συγκέντρωνε, κατά την παράδοση, πλήθος αρνητικών χαρακτηριστικών.
4/ Σε συνέλευση του στρατεύματος, ο Οδυσσέας τον χτύπησε με το σκήπτρο, επειδή μιλούσε ακατάπαυστα και ασεβώς, ενώ είχαν τον λόγο οι αρχηγοί. Είχε μάλιστα το θράσος να υβρίσει τον Αγαμέμνονα. Ωστόσο, λόγω της γνωστής του ιδιοσυγκρασίας, συχνά του συγχωρούσαν τη συμπεριφορά του.
5/ Το τέλος του Θερσίτη υπήρξε προδιαγεγραμμένο. Μετά από μάχη, όταν οι Αχαιοί επέστρεφαν στο στρατόπεδο, αντίκρισαν την Πενθεσίλεια, βασίλισσα των Αμαζόνων, ημιθανή, χτυπημένη από το ακόντιο του Αχιλλέα.
Ο Αχιλλέας, αντικρίζοντάς την, κατελήφθη από θαυμασμό και συγκίνηση για τη θεϊκή της ομορφιά. Κατά την παράδοση, την ύστατη εκείνη στιγμή γεννήθηκε ένας ιδιότυπος, ιδανικός έρωτας.
Ο Θερσίτης, ειρωνευόμενος τον Αχιλλέα για τον οίκτο και τον θαυμασμό του, επιχείρησε μάλιστα να βεβηλώσει το σώμα της. Τότε ο Αχιλλέας τον σκότωσε ακαριαία.
6/ Η άποψη ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες άρχισαν το 774 π.Χ. θεωρείται, κατά ορισμένες παραδόσεις, ελλιπής. Η απαρχή τους ανάγεται ήδη στην ηρωική εποχή.
7/ Ο Υγίνος αναφέρει δεκαπέντε αγώνες. Οι τέσσερις πρώτοι δεν σώζονται· η απαρίθμηση αρχίζει από τον πέμπτο:
Πέμπτος: του Δαναού, (35.000 π.Χ. περίπου) με αφορμή τους γάμους των θυγατέρων του
Έκτος: του Λυγκέα στο Άργος, προς τιμήν της Αργείας Ήρας
Έβδομος: του Περσέα(34.000-28.000 π.Χ περίπου), επιτάφιος προς τιμήν του Πολυδεύκη
Όγδοος: του Ηρακλή, προς τιμήν του Πέλοπος
Ένατος: ο Νεμεακός, επιτάφιος του Αρχεμόρου
Δέκατος: ο Ισθμικός, αποδιδόμενος στον Ερατοκλή ή στον Θησέα
Ενδέκατος: των Αργοναυτών, επιτάφιος του Κυζίκου
Δωδέκατος: του Ακάστου, επιτάφιος του Πηλίου
Δέκατος τρίτος: του Πριάμου, προς τιμήν του Πάριδος
Δέκατος τέταρτος: του Αχιλλέα, επιτάφιος του Πατρόκλου
Δέκατος πέμπτος: του Αινεία, προς τιμήν του πατρός του Αγχίση (Από το βιβλίο «Για ένα κλαδί ελιάς» του Κωνσταντίνου Κωνσταντινίδη (εκδ. Προσκήνιο, Άγγελος Σιδεράτος))
Ο Πυθικός αγώνας δεν αναφέρεται, πιθανώς επειδή θεωρείται προγενέστερος ή μεταγενέστερος του Υγίνου. Επομένως ψεύδονται όλοι εκείνοι που λένε ότι οι Ο.Α ξεκίνησαν το 774 π.Χ
Ιδρυτής της Ολυμπίας και των Ολυμπιακών Αγώνων θεωρείται ο νεότερος Ηρακλής.
(3/4/26)
Αμφικτύων– Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Παρακαλούμε τα σχολιά σας να ειναι σχετικά με το θέμα, περιεκτικά και ευπρεπή. Για την καλύτερη επικοινωνία δώστε κάποιο όνομα ή ψευδώνυμο. Διαφημιστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται.
Επειδή δεν υπάρχει η δυνατότητα διόρθωσης του σχολίου σας παρακαλούμε μετά την τελική σύνταξή του να ελέγχεται. Προτιμάτε την ελληνική γραφή κι όχι την λατινική (κοινώς greeklish).
Πολύ σημαντικό είναι να κρατάτε προσωρινό αντίγραφο του σχολίου σας ειδικά όταν είναι εκτενές διότι ενδέχεται να μην γίνει δεκτό από την Google (λόγω μεγέθους) και θα παραστεί η ανάγκη να το σπάσετε σε δύο ή περισσότερα.
Το σχόλιό σας θα δημοσιευθεί, το αργότερο, μέσα σε λίγες ώρες, μετά από έγκριση του διαχειριστή του ιστολογίου, ο οποίος είναι υποχρεωμένος να δημοσιεύει όλα τα σχόλια που δεν παραβαίνουν τους όρους που έχουμε θέσει στις παρούσες οδηγίες.
Υβριστικά, μη ευπρεπή και προπαγανδιστικά σχόλια θα διαγράφονται ή δεν θα δημοσιεύονται.