Άλλος ένας πόλεμος στον οποίο η Ελλάδα δεν θα έπρεπε να έχει την παραμικρή συμμετοχή! Πρώτον επειδή είναι ένας εντελώς παράλογος πόλεμος στηριγμένος στην τελείως αβάσιμη εικασία ότι το Ιράν θα μπορούσε να εξαλείψει το Ισραήλ και δεύτερον λόγω των ελληνικών συμφερόντων που εξυπηρετούνται καλύτερα από την υιοθέτηση της πλήρους ουδετερότητας απέναντι στο Ισραήλ και τον Ιράν (παρότι είναι σαφές ότι το δίκαιο, το ισχύον μέχρι πρότινος διεθνές αλλά και το τυπικά ηθικό είναι σαφώς με την πλευρά του Ιράν, εντούτοις οι έμμεσες και άμεσες πληγές που θα μας επέφερε η ισραηλοαμερικανική πλευρά σε περίπτωση σύμπραξης με τους Ιρανούς, καθιστούν την ουδετερότητα την πλέον δόκιμη στάση).
Από αυτόν τον πόλεμο, του οποίου την έκβαση δεν μπορεί κανείς να προδικάσει, δύο είναι τα πλέον ανησυχητικά φαινόμενα εξαρχής. Το πρώτο είναι η πλήρης και παντελής απουσίας του ΟΗΕ από κάθε συζήτηση. Ο ΟΗΕ, ας το πούμε ξεκάθαρα, έχει πάψει πλέον να υπάρχει. Και παλιότερα απέτυχε να σταματήσει ή έστω να περιορίσει συγκρούσεις, αλλά τώρα πλέον, μετά την πλήρη καταδίκη στην οποία προέβη της γενοκτονίας στην Γάζα, έχει παροπλιστεί από την ισραηλοαμερικανική οικονομική και διπλωματική ισχύ. Κανένας πλέον δεν του δίνει σημασία... ό,τι δηλαδή συνέβαινε και με την Κοινωνία των Εθνών στις παραμονές του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου!
Το δεύτερο ανησυχητικό δείγμα από την έναρξη του πολέμου είναι ότι πρόκειται πλέον για πόλεμο με αεροπορικά και πυραυλικά χτυπήματα, πράγμα που εάν συνεχιστεί, θα επιφέρει αναγκαστικά περιορισμό των ελευθεριών στους πολίτες -όχι βέβαια του Ιράν- αλλά των ευρωπαϊκών κρατών... πρώτα περιορισμούς στις μετακινήσεις, απαγορεύσεις πτήσεων, απότομη αύξηση των τιμών με αποτέλεσμα να μην μπορούν όλοι να ζουν, όπως ζούσαν και στην συνέχεια εντονότερο ψηφιακό έλεγχο για να εντοπιστούν οι πράκτορες και συνεργάτες του Ιράν κτλ.
ΥΓ. Η με την έναρξη του πολέμου δολοφονία των 150 περίπου κοριτσιών σε σχολείο του Ιράν συνιστά άλλο ένα έγκλημα της ισραηλοαμερικανικής ηγεμονίας, ισραηλινής στην πραγματικότητα με χρήση των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ, και μας έφερε στο μυαλό ένα παλιό σχετικό ποίημα, γραμμένο για τις γερμανικές φρικαλεότητες σε βάρος των Σέρβων:
Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΩΝ ΣΤΟΙΚΟΒΙΤΣ*
Τοῦ Λιούμπομιρ Σίμοβιτς
Χτυπᾶ ὁ βασανιστής, μὰ τὸ Θεὸ χτυπᾶ μὲ ἄχτι
σχίζεται τὸ πετσί μας, πετάγονται θρύμματα ἀπ' τὴ σάρκα μας,
χτυπάει ὥρα μία, χτυπάει δυὸ καὶ τρεῖς,
ποῦ βρῆκε τόσα ρόπαλα καὶ τόση ὀργή;
Χτυπᾶ στὰ γεμάτα, χτυπᾶ μ' ὅλο του τὸ εἶναι,
τὸ πρόσωπό του ἀπ' τὸν κόπο παραμορφώνεται,
χάνει τὴν ἀνάσα του, κοντοστέκεται, ἄλλο δὲν ἀντέχει,
καὶ πέφτει πεθαμένος ἀπ' τὴν κούραση,
κι ἐμεῖς ζωντανοί.
Μᾶς στήνουν δεμένους στὸν τοῖχο,
μᾶς πυροβολοῦν, τὸ κρανίο μας γίνεται κομμάτια,
σπᾶνε κνῆμες, ἀγκῶνες, κόκκαλα,
βάρυνε ἀπ' τὸ μολύβι τὸ σῶμα μας.
Ἦρθε καὶ τὸ βράδυ. Κουράστηκαν οἱ ἐκτελεστές.
Μᾶς λύνουν, βρίζουν τὸν Θεό μας καὶ τὴ μάνα μας.
Ἀπ' τὴν ἐκτέλεση ἐπιστρέφουμε σπίτι σὰν ἀπ' τὴ δουλειά,
κι ἐνῶ στὴν κουζίνα ζεσταίνεται τὸ δεῖπνο,
οἱ γυναῖκες μπαλώνουν τὶς τρύπες στὰ ροῦχα μας.
Μετὰ τὸ δεῖπνο ἐπιθεωρῶ τὸ σπιτικό μου:
διορθώνω τὴ σκεπή, στηλώνω τὸ φράχτη,
μαζεύω τὴ βροχὴ στοὺς κάδους καὶ τὰ καζάνια.
Ἔρχεται κι ὥρα γιὰ ὕπνο. Πρὶν ἀποκοιμηθῶ
λέω στὴ γυναῖκα μου: θὰ μὲ κρεμάσουν στὶς πέντε,
φρόντισε νὰ μὲ ξυπνήσεις λίγο πιὸ νωρίς.
Τὸ πρωὶ οἱ κρεμάλες, κατακαίνουργιες, στέρεες,
τὰ σχοινιὰ γερά, οἱ δήμιοι ντυμένοι,
- μὰ τὸ Θεό, ὅλα εἶναι ἄμεμπτα.
Μᾶς κρεμοῦν γρήγορα, ἐπιδέξια κι εὔκολα.
Μένουμε μετέωροι κρεμασμένοι μέχρι νὰ σκοτεινιάσει,
εἶναι ὥρα γιὰ δεῖπνο, μᾶς κατεβάζουν, μὰ ἐμεῖς ζωντανοί,
ὅλοι μᾶς χτυποῦν καὶ μᾶς βρίζουν, ἀλλὰ ἂς εἶναι.
Τὴν ἑπομένη μὲ τὸ ξημέρωμα κουβαλοῦν κλαδιὰ καὶ ξύλα,
τὰ στοιβάζουν στὸ στῦλο, μᾶς δένουν σ' αὐτὸν γυμνούς,
πλησιάζουν τὸ σπίρτο, ἀνάβουν φωτιά,
κι ἔτσι καίει, καίει ὁλόκληρη βδομάδα,
ἡ πόλη γίνεται ὅλη γκρίζα ἀπὸ τὴ στάχτη.
Κι ὅταν τὰ πάντα ἔχουν καεῖ,
ἐμεῖς προβάλλουμε μέσα ἀπ' τοὺς καπνούς,
ἡ βασίλισσα πέφτει λιπόθυμη, ἐνῶ ὁ βασιλιὰς
τρίβει τὰ μάτια του καὶ μᾶς κοιτάζει κατάπληκτος:
Ἀνάθεμα τὸν ἥλιο σας, ἀκόμη ζωντανοί!
Μᾶς σέρνουν στὶς οὐρὲς τῶν ἀλόγων, μᾶς δένουν στὸν τροχό,
μᾶς κόβουν τὰ κεφάλια, τὰ χέρια, τὰ πόδια - φρικιαστικό!
Ἐκτελεσμένους μᾶς κρεμοῦν, σφαγμένους μᾶς πνίγουν,
δὲν ξέρουμε γιατί, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν ἔχει σημασία.
Οἱ δικαστὲς ἔχουν ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ἀποκάμει!
Ἀλλάζουν τοὺς ἐκτελεστές, ἀπολύουν τοὺς στρατιῶτες,
τοὺς δημίους κρεμᾶνε - δῆθεν αὐτοὶ φταῖνε.
Καὶ μᾶς ρίχνονται πάλι: πότε μὲ κεφαλοθραῦστες, πότε μὲ κανόνια,
μιὰ μᾶς κρεμᾶνε, μιὰ μᾶς κομματιάζουν κι ἄλλοτε μᾶς σφάζουν!
Κι ἐμεῖς ζωντανοί.
Κάτι ἐδῶ δὲν πάει καλά, ψιθυρίζει ὁ κόσμος,
κάποιος προστατεύει τοὺς δικαστὲς ἀπὸ τὴν ἁμαρτία!
Ὅμως κι ἐμᾶς κάποτε μᾶς πιάνει μιὰ ἀγωνία πρὶν ἀποκοιμηθοῦμε:
δὲν εἴμαστε δὰ κι ἀθάνατοι, πόσο θὰ κρατήσει αὐτό,
θά 'ρθει κάποτε καὶ γιὰ μᾶς τὸ τέλος,
δὲν θὰ ἀντέξουμε,
καὶ θὰ πεθάνουμε
ἀπ' τὰ γέλια.
* Στοϊκοβιτς= σέρβικο ἐπώνυμο καὶ σημαίνει: αὐτὸς ποὺ μένει πάντα ὄρθιος καὶ δὲν λυγίζει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Παρακαλούμε τα σχολιά σας να ειναι σχετικά με το θέμα, περιεκτικά και ευπρεπή. Για την καλύτερη επικοινωνία δώστε κάποιο όνομα ή ψευδώνυμο. Διαφημιστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται.
Επειδή δεν υπάρχει η δυνατότητα διόρθωσης του σχολίου σας παρακαλούμε μετά την τελική σύνταξή του να ελέγχεται. Προτιμάτε την ελληνική γραφή κι όχι την λατινική (κοινώς greeklish).
Πολύ σημαντικό είναι να κρατάτε προσωρινό αντίγραφο του σχολίου σας ειδικά όταν είναι εκτενές διότι ενδέχεται να μην γίνει δεκτό από την Google (λόγω μεγέθους) και θα παραστεί η ανάγκη να το σπάσετε σε δύο ή περισσότερα.
Το σχόλιό σας θα δημοσιευθεί, το αργότερο, μέσα σε λίγες ώρες, μετά από έγκριση του διαχειριστή του ιστολογίου, ο οποίος είναι υποχρεωμένος να δημοσιεύει όλα τα σχόλια που δεν παραβαίνουν τους όρους που έχουμε θέσει στις παρούσες οδηγίες.
Υβριστικά, μη ευπρεπή και προπαγανδιστικά σχόλια θα διαγράφονται ή δεν θα δημοσιεύονται.