Ο Άγιος Γέροντας Παϊσιος για την Ψυχολογία και Ψυχιατρική που δεν παραδέχεται την ψυχή

Προς Βασίλειον

Τίμιος Σταυρός 23/7/1977 

 

Αγαπητέ μου αδελφέ κύριε Βασίλειε,

 

«Χαίρε εν Κυρίω»

Διάβασα το βιβλίο σας [και], αν και εγώ δεν είμαι αρμόδιος, θα σας πω το λογισμό μου επάνω σ’ αυτά που μου γράφετε, μια που το ζητάτε.

Κατ’ αρχάς ο τίτλος του βιβλίου «Ψυχολογία» [1] δεν μου άρεσε.

 

Μέσα έχει πολλά καλά – και πολύ θα βοηθήσουν τους νέους- αλλά και πολλά από αυτά, εάν δεν τα γνώριζαν οι νέοι ( τα λέγατε μόνο στους εκπαιδευτικούς ), θα βοηθούσαν καλύτερα.

 

Επίσης, εάν περισσότερο τα παρουσιάζετε τα πράγματα πνευματικά –παρά επιστημονικά- θα βοηθιόντουσαν πιο θετικά (με το να συλλάβουν το βαθύτερο νόημα της ζωής) να έλθη η Θεία Χάρις με τη θεία παρηγοριά, για να νοιώθουν χαρούμενα τα παιδιά και να μην καταφεύγουν σε χαμηλές και μάταιες χαρές, που δεν ξεδιψάνε την ψυχή, αλλά την καίνε περισσότερο.

 

Ο άνθρωπος, που δεν πιστεύει στο Θεό και στη μέλλουσα αιώνια ζωή, καταδικάζει αιώνια τη ψυχή του, και μένει απαρηγόρητος και σ’ αυτή τη ζωή. Νομίζω ότι όλη η προσπάθεια πρέπει να γίνη σ’ αυτή την κατεύθυνση∙ διότι βλέπουμε σχεδόν όλη την Ευρώπη που διέθεσε όλη την επιστήμη (την ανθρώπινη γνώση), για να διορθώση [δήθεν] την εικόνα του Θεού∙ αλλά για να μην είναι [ενν. επειδή δεν είναι] οι ίδιοι (σχεδόν όλοι) στραμμένοι προς τον Θεόν, και [για] να [μη] ζητάνε και την θεία Του επέμβαση, ταλαιπωρούνται συνέχεια, και ταλαιπωρούν συνέχεια μικρούς και μεγάλους∙ και από την φύση [Εννοεί, το φυσικό περιβάλλον], την οποία σιγά-σιγά παραμορφώνουν, άρχισαν να παραμορφώνουν και τους ανθρώπους, και να τους «περιποιούνται» στα ψυχιατρεία με ηλεκτροσόκ. Ο Θεός να μας ελεήση.

 

Συγχώρεσέ με, τα γράφω με πόνο, γιατί βλέπω την καημένη την νεολαία εγκαταλειμμένη από πνευματικούς, γιατί οι περισσότεροι [πνευματικοί] ασχολούνται με την πρόνοια (ενώ υπάρχει η κοινωνική πρόνοια και κάνει πιο καλύτερα τη δουλειά της στον τομέα αυτό), και το έργο του πνευματικού (δυστυχώς), το κάνουν ψυχίατροι [2], που οι περισσότεροι δεν παραδέχονται ψυχή, ή την παραδέχονται με τον δικό τους τρόπο, και να μην αναγνωρίζουν (ενν: δεν αναγνωρίζουν) την αξία της ψυχής, που μια ψυχή αξίζει περισσότερο από όλον τον κόσμο, καθώς μα λέει ο Χριστός.

 

Εάν δεν υπήρχαν και τα ψυχολογικά βιβλία και τα ψυχολογικά βιβλία, θα έχουμε λιγότερες αυτοκτονίες, γιατί πολλοί που τα διαβάζουν, καταδικάζουν τον εαυτό τους, ενώ η χάρις του Θεού διώχνει και τα κληρονομικά και σκορπάει και χαρά.

 

Εάν το επανεκδώσετε, δώστε «τα πρωτεία στα Αναστάσιμα».

Με πολλή αγάπη Χριστού

 

Ο αδελφός σας

Μον. Παϊσιος

 

[1] Ο Γέροντας, ενώ συνιστούσε στους ασθενείς να συμβουλεύωνται χριστιανούς ιατρούς -«διότι τους φωτίζει ο Θεός» κατά το λόγιό του- είχε εκφράσει επανειλημμένως την απαρέσκειά του προς τα «ψυχολογικά» βιβλία, αλλά και προς αυτή την ίδια την «ψυχολο­γία» και την «ψυχιατρική» η οποία ασκείται από επιστήμονες και ιατρούς, οι οποίοι δεν πιστεύουν στην ύπαρξη της ανθρώπινης ψυχής, όπως δέχεται αυτήν η θεολογία της Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας. Όντας ο ίδιος βαθύς γνώστης, Χάριτι Θεού, του μυ­στηρίου της ενοικούσης στον άνθρωπο λογικής και νοεράς ψυχής, των φυσιολογικών αλλά και των παθολογικών εκδηλώσεών της, στενοχωριόταν και υπέφερε πολύ, όταν έβλεπε τις βαριές αστοχίες και τα λάθη στην αντιμετώπιση των ασθενών αυτών, τα οποία είχαν σοβαρότατες συνέπειες για τον ασθενή και το περιβάλλον του.

 

Δεδομένου δε ότι οι πλείστοι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι της ψυχια­τρικής θεωρούν ότι τα «ψυχικά φαινόμενα» έχουν μόνον βιολο­γικό υπόβαθρο –θεώρηση, η οποία συνιστά άρνηση της ύπαρξης άυλης, νοερής και λογικής ψυχής στον άνθρωπο- ήταν πολύ επι­φυλακτικός ή αρνητικός για πολλές «θεραπείες» που εφάρμοζαν οι προαναφερθέντες ψυχίατροι.

 

Ο Γέροντας θεωρούσε ότι τα αίτια των περισσοτέρων ψυχικών ασθενειών είναι πνευματικά και ότι τα «ψυχοφάρμακα» δεν θε­ραπεύουν, αλλά έχουν μόνον κατασταλτικό χαρακτήρα, και ότι είναι δυνατόν να χρησιμοποιούνται με φειδώ σε περιπτώσεις πα­σχόντων «ψυχασθενών», έως ότου καταστή εφικτή η επικοινωνία με αυτούς.

 

[2] Ο Γέροντας θλίβεται και πονά, διότι διαπιστώνει ότι πολλοί πνευ­ματικοί (εξομολόγοι) έχουν εγκαταλείψει το κύριο έργο τους -που είναι η διαποίμανση των νέων- και ασχολούνται με έργα δευ­τερεύοντα. Ταυτόχρονα δηλώνει την σαφή αντίθεσή του προς την ανάθεση του έργου των πνευματικών σε ψυχιάτρους -και φυσι­κά και προς την περίπου ταυτόσημη μεταποίηση των πνευμα­τικών σε ψυχιάτρους, που επιχειρείται στις ημέρες μας. Το απο­τέλεσμα είναι ν' αυξάνουν οι τρόφιμοι των ψυχιατρείων και οι αυτοκτονίες, ενώ αυτά θα περιορίζονταν δραστικά, εάν η Εκκλη­σία μας διέθετε πολλούς θεοφώτιστους πνευματικούς!

 

πηγή 

 

ΣΧΟΛΙΟ

 

Υπάρχει μια τεράστια διαφορά του τρόπου που αντιμετωπίζει η ψυχολογία τον άνθρωπο από τον τρόπο που τον αντιμετωπίζει ο εξομολόγος, ο πνευματικός...

 

Οταν κάποιος επισκεφθεί τον ψυχολόγο για κάποιο πρόβλημά του ο ψυχολόγος προσπαθεί να τον απενοχοποιήσει και να οδηγήσει τις ευθύνες αλλού...

Η συνηθέστερη στάση λοιπόν του ψυχολόγου είναι να ψάξει τις αιτίες του προβλήματος σε συνθήκες ζωής, σε άλλους ανθρώπους και γενικά σε κάτι άλλο πέρα από την επιθυμία του ανθρώπου....

Ο ψυχολόγος δεν δέχεται την αμαρτία του ανθρώπου... και την απορρίπτει όπως απορρίπτει και την ίδια την ψυχή του. 

Ο λόγος του είναι καθησυχαστικός και πολλές φορές η θεραπεία περιλαμβάνει ψυχοφάρμακα, αγχολυτικά ακόμα και γιόγκα ή και διαλογισμούς....

 

Ο εξομολόγος κάθε άλλο παρά ρίχνει τις ευθύνες σε καταστάσεις και σε άλλους ανθρώπους...

Ξεκινάει να ψάχνει μέσα από την ίδια την ψυχή του ανθρώπου που είναι μπροστά του...

Αποκαλύπτει και δεν κρύβει τις δικές του ευθύνες και μάλιστα η συμβουλή του προς τον άνθρωπο είναι τις περισσότερες φορές, να μην κοιτάζει τι κάνουν οι άλλοι άνθρωποι αλλά τι κάνει ο ίδιος....

Προσπαθεί να φέρει σε συναίσθηση τον άνθρωπο, ώστε αυτός να αντιληφθεί την αμαρτία του και την υγιή στάση απέναντι στον Θεό, στους συνανθρώπους του αλλά και στον εαυτό του. 

Η συμβουλή του σχεδόν πάντα περιλαμβάνει αληθινά θεραπευτικά πνευματικά στοιχεία όπως προσευχή, μετάνοια, συγχώρεση από τον συνάνθρωπο και τον Θεό και σπανιότερα κάποιον κανόνα που σκοπό έχει να συγκρατήσει τον άνθρωπο από την αμαρτία.... 

 

Συνεπώς οι διαφορές είναι τεράστιες μεταξύ εξομολόγου και ψυχολόγου και μπορούμε να πούμε ότι, ενώ ο πνευματικός έχει σαν στόχο να οδηγήσει τον άνθρωπο στον Θεό, ο ψυχολόγος έχει σαν στόχο να οδηγήσει τον άνθρωπο στον εγωισμό και στην απενοχοποίηση για τα πάντα, δηλαδή στην απομάκρυνση του από τον Θεό....

 

Γι αυτό και το αποτέλεσμα της θεραπείας των δύο περιπτώσεων είναι εντελώς διαφορετικό....

Ο άνθρωπος που εμπιστεύεται την ζωή του και την σωτηρία της ψυχής του στον πνευματικό αρχίζει να βλέπει πλέον ξεκάθαρα την ύπαρξη του Χριστού στην ζωή του και αρχίζει να οδηγεί την αθάνατη ψυχή του κοντά Του, μέσω της προσευχής, της μετάνοιας της εξομολόγησης και της Θείας Μετάληψης...

Με λίγα λόγια αρχίζει να μετέχει στην εν Χριστώ ζωή.... ΜΗ έχοντας ανάγκη ψυχολόγους και ψυχιάτρους....

 

Ο άνθρωπος που θα εμπιστευτεί τον ψυχολόγο θα οδηγηθεί πιθανότατα σε ψυχοφάρμακα στην βαριά εκδοχή και στην αποχαύνωση στην ελαφρά εκδοχή, ώστε να βλέπει απλά τα πράγματα με ένα ψεύτικο εγωιστικό μάτι σύμφωνα με το οποίο δεν έχει ουδεμία ευθύνη...

Σε ακόμα βαρύτερες περιπτώσεις βέβαια μπορεί να οδηγηθεί ο ασθενής και στον ψυχίατρο... 

Το αποτέλεσμα θα είναι να γίνει ένας τακτικός επισκέπτης/ασθενής του ψυχολόγου και μέχρι το τέλος της ζωής του θα προσπαθεί, όποτε η ψυχή του αισθάνεται τα βάρη της αμαρτίας και η συνείδησή του επαναστατεί, να τρέχει στον ψυχολόγο για να βρεί την απενοχοποίηση και την αποχαύνωση που θα την κοιμήσει....