ΜΕΤΑ ΤΗ ΜΑΣΚΑ, Η ΚΑΡΔΙΑ

1. Η Κυριακή που δεν γελάω πια

 

Κάποτε γελούσα κι εγώ την Κυριακή της Τυρινής.
Φορούσα μάσκες, χόρευα, έτρωγα, έλεγα: «Έτσι είναι η ζωή».
Νόμιζα πως ήταν μια μέρα διασκέδασης πριν τη νηστεία.
Μια ανάσα…
Πριν την υποκρισία που ονόμαζα μετάνοια.

Μα μια μέρα, δεν άντεξα άλλο.

Σταμάτησα.

 

Και είδα γύρω μου ανθρώπους ντυμένους με ψεύτικα χρώματα,

κι όμως τα μάτια τους ήταν θλιμμένα.

Χαμόγελα φτιαχτά. Γλέντια γεμάτα από μεθύσι.

Κι εγώ στη μέση,

αναρωτιόμουν:

Πού είναι ο Χριστός σ’ αυτό το πανηγύρι;

 

Και τότε με διαπέρασε το Ευαγγέλιο αυτής της ημέρας.

Όχι σαν θεωρία.

Αλλά σαν μαχαίρι:

 

«Συγχώρησε. Μη φανείς. Νήστεψε σιωπηλά. Θησαύρισε αλλού.»

Και πιο βαθιά απ’ όλα:

«Ὅπου ἐστὶν ὁ θησαυρός σου, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία σου.»

 

Μα εγώ, που ήταν ο θησαυρός μου;

Σε φιλίες που με πρόδωσαν;

Σε πάθη που με άδειασαν;

Σε εικόνα εαυτού που δεν άντεχα πια να κοιτάζω;

 

Όχι, δεν γελώ πια την Κυριακή της Τυρινής.

Τώρα, την τρέμω.

Γιατί με ρωτά ευθέως:

 

«Έχεις συγχωρήσει πριν ξεκινήσεις τη Σαρακοστή;

Ή νηστεύεις και κουβαλάς μαζί σου μίσος;»

Και εγώ…

αν είμαι ειλικρινής…

δεν είχα συγχωρήσει.

Ούτε τον άλλον.

Ούτε τον εαυτό μου.

 

Και μπροστά σε αυτόν τον καθρέφτη,

δεν ήθελα άλλο το τυρί.

Ούτε τον θόρυβο.

Ήθελα σιγή και λύτρωση.

 

Αγάπησα την Κυριακή αυτή όταν έπαψε να με διασκεδάζει

και άρχισε να με σώζει.

 

Σήμερα, λοιπόν, σε γράφω εσένα,

σε όποιον φοράει ακόμα τη μάσκα και νομίζει ότι γελά:

Δεν σε κατηγορώ.

Σε γνωρίζω.

Ήμουν εσύ.

 

Αλλά αν ακούσεις την ψιθυριστή φωνή του Ευαγγελίου απόψε…

Αν βγάλεις τη μάσκα και σταθείς μπροστά Του γυμνός…

Αν πεις ένα μόνο «συγγνώμη» σε αυτόν που σου σταύρωσε την καρδιά…

Θα δεις.

Η Τεσσαρακοστή δεν θα είναι καθήκον.

Θα γίνει επιστροφή.

Και τότε δεν θα φοβάσαι την έρημο.

Θα την περπατάς με την καρδιά γυμνή…

και τον Ουρανό, ανοιχτό.

 

2. Δεν πετάει ο χαρταετός αν δεν γονατίσει πρώτα η καρδιά

 

Καθαρά Δευτέρα.

Μέρα που τα παιδιά γελούν και οι μεγάλοι ξεχνούν.

Μέρα με ουρανό γεμάτο χρώμα,

και ψυχές γεμάτες θόρυβο.

Μέρα με νηστεία στο πιάτο…

και ακαθαρσία στην καρδιά.

 

Κάποτε την περίμενα με λαχτάρα.

Πίτες, ελιές, λαγάνες, αετοί.

Μια «γιορτή» πριν τον κόπο.

Ένας χαρταετός για να αισθανθώ ελεύθερος…

χωρίς να αλλάξω τίποτα μέσα μου.

 

Μα φέτος, κάτι μέσα μου λύγισε.

Κάτι ψιθύρισε:

«Πού πας με τόσο βάρος; 

Πού πας χωρίς συγχώρεση; 

Πού πας χωρίς δάκρυ;»

Και έσκυψα. Και ρώτησα:

– Κύριε, γιατί τη λέμε «Καθαρά» Δευτέρα;

Είναι γιατί καθαρίσαμε το τραπέζι μας απ’ το κρέας;

Ή μήπως γιατί καθαρίσαμε την καρδιά μας από τον εγωισμό;

 

Κι Εκείνος, σιωπηλά, μου αποκρίθηκε με τη μνήμη Του:

«Εγώ δεν πέταξα στον ουρανό…

μέχρι που πρώτα γονάτισα στον κήπο των Ελαιών.

Δεν αναστήθηκα…

αν πρώτα δεν κατέβηκα στα βάθη του Άδη.

Ούτε εσύ θα καθαριστείς…

αν δεν σταθείς ενώπιόν Μου με όλη σου τη βρωμιά.

Όχι για να σε κρίνω.

Αλλά για να σε πλύνω.»

 

Και τότε κατάλαβα.

Η καθαρότητα δεν είναι διατροφικό πρόγραμμα.

Είναι σχέση.

Είναι να πλησιάζω τον Θεό χωρίς ψευτιές.

Χωρίς μάσκες.

Χωρίς το «καλά είμαι, όλα καλά».

Είναι να Του πω:

«Δεν είμαι καλά, Κύριε.

Δεν συγχώρεσα.

Δεν μετάνιωσα.

Δεν αγαπώ Εσένα περισσότερο απ’ τον εαυτό μου.

Μα Σε θέλω. Σε διψώ.

Κάνε με καθαρό.»

 

Και Εκείνος…

αντί να αποστραφεί,

με πήρε στην αγκαλιά Του.

Και μου είπε:

 

«Όταν καταλάβεις πως μόνο Εγώ μπορώ να σε καθαρίσω,

τότε αρχίζει η Σαρακοστή.

Όχι σαν υποχρέωση,

αλλά σαν ερωτική επιστροφή.»

 

Αδελφοί μου,

δεν πετάει ο χαρταετός επειδή έχει χρώμα.

Ούτε επειδή είναι ελαφρύς.

Πετάει επειδή κάποιος τον κράτησε χαμηλά,

τον άφησε στο χώμα,

τον έδεσε με νήμα,

και τον άφησε να παλέψει με τον άνεμο.

 

Έτσι πετά και η ψυχή.

Όχι με φιέστες,

αλλά με μετάνοια.

Όχι με τραγούδια,

αλλά με σιγή και επιστροφή.

Όχι με λαγάνες,

αλλά με ψίχουλα ταπείνωσης.

 

Γι’ αυτό σήμερα,

δεν γιορτάζω την Καθαρά Δευτέρα με χαρταετούς.

Την γιορτάζω με δάκρυ.

Με ένα «συγγνώμη».

Με μια νηστεία αληθινή.

Όχι μόνο απ’ το λάδι.

Αλλά κι απ’ το ψέμα.

Απ’ το θυμό.

Απ’ το παλιό μου εγώ.

 

Καθαρά Δευτέρα είναι όταν Του ανοίγεις την καρδιά

και Του λες:

«Πλύνε με, Κύριε,

και θα γίνω λευκότερος από χιόνι.»

 

3. Κύριε… Μπορείς να με μάθεις να επιστρέφω;

 

– Κύριε… μπορώ να Σου μιλήσω;

– Μίλα, παιδί Μου. Εδώ είμαι. Στην άκρη της σκέψης σου, στο βάθος της καρδιάς σου. Πάντα εδώ.

– Δεν ξέρω πώς να αρχίσω.

Έρχομαι από καρναβάλια. Από μάσκες. Από φαγητά. Από πρόσωπα που γελούσαν χωρίς χαρά.

Και τώρα μπαίνω στην Καθαρά Δευτέρα…

και νιώθω βρώμικος.

Άδειος.

Φοβισμένος.

– Καλώς ήρθες. Αυτός είναι ο τόπος της επιστροφής. Δεν απαιτώ να είσαι καθαρός. Μόνο να είσαι αληθινός.

– Κύριε… γιατί ζητάς να συγχωρήσω; Δεν ξέρεις τι μου έκαναν; Δεν είδες πώς με πλήγωσαν; Πόσο με πρόδωσαν;

– Το είδα. Έκλαψα. Το κουβάλησα.

Αλλά Εγώ, παιδί Μου, Σε συγχώρεσα πρώτος.

Και αν δεν αφήσεις αυτά που σε κρατούν κάτω, πώς θα πετάξεις;

Η συγχώρεση δεν είναι άρνηση του πόνου. Είναι θυσία του δικαιώματος να κρατήσεις το μίσος.

Είναι η αρχή της Ανάστασης.

 

– Και η νηστεία, Κύριε; Σε τι Σου χρειάζεται η στέρηση μου; Εγώ την κάνω, κι όμως μέσα μου είμαι ακόμη γεμάτος κακία. Αξίζει;

– Η νηστεία δεν είναι για Μένα. Είναι για εσένα. Είναι το ξύπνημα της ψυχής που κοιμόταν μέσα στην ευκολία.

Νηστεία δεν είναι να μην φας.

Είναι να σταματήσεις να τρως τον άλλον με το βλέμμα.

Να σταματήσεις να καταπίνεις τις μέρες χωρίς προσευχή.

Να πεινάσεις… για Μένα.

– Μα Κύριε, εγώ δεν Σε πεινώ πια όπως παλιά. Σε θέλω… αλλά είμαι ψυχρός. Δεν καίγομαι όπως τότε. Τι μου συμβαίνει;

– Δεν Σε κατηγορώ. Ξέρω την κόπωση. Ξέρω το άδειασμα. Αλλά μέσα στην ψυχρότητα υπάρχει σπίθα. Και Εγώ φυσώ απαλά, όχι για να την σβήσω, αλλά για να την ανάψω ξανά.

– Πες μου, τότε… γιατί όλος αυτός ο κόσμος γιορτάζει χωρίς να Σε θυμάται; Γιατί σε μέρες όπως την Τυρινή και την Καθαρά Δευτέρα, Σε ξεχνούν όλοι και πετούν χαρταετούς μέσα σε λάσπη;

– Γιατί πονάνε, παιδί Μου. Και δεν ξέρουν πού να πάνε με τον πόνο τους.

Ο κόσμος γελά για να μην ακούσει το κλάμα μέσα του.

Μα εσύ… μη θυμώσεις. Προσευχήσου. Γονάτισε και κράτα τους κοντά Μου. Όχι με λόγια, αλλά με την καρδιά σου.

 

– Θέλω να επιστρέψω, Κύριε. Όχι απλώς να νηστέψω. Θέλω να Σου δώσω την καρδιά μου ξανά.

Μπορείς να με μάθεις να επιστρέφω;

– Σε μαθαίνω τώρα. Κάθε ανάσα σου είναι βήμα.

Κάθε δάκρυ, μία επιστροφή.

Κάθε φορά που λες: «Κύριε, ελέησον», ανοίγει ο δρόμος.

– Θα τον περπατήσω, Κύριε. Όσο κι αν κουράζομαι. Θα μπω στην έρημο της Σαρακοστής, όχι γιατί είμαι άξιος, αλλά γιατί Σε διψώ.

– Κι Εγώ σε περιμένω στο τέλος της. Όχι με τιμωρία.

Αλλά με Σταυρό, και αμέσως μετά… Ανάσταση.

 

4.«Κύριε, αν δεν μπορώ να νικήσω, δίδαξέ με να μην φύγω…»

 

Κύριε,

δεν Σου φέρνω αρετές για να μπω στη Σαρακοστή.

Σου φέρνω τραύματα.

Δεν κρατώ χρυσάφι νηστείας,

αλλά στάχτη από τις μέρες που Σε ξέχασα.

 

Δεν μπήκα στο στάδιο για να φανώ δυνατός.

Μπήκα για να πέσω στα γόνατα και να Μάθω να αγαπώ.

 

Και το ξέρεις, Κύριε...

θα κουραστώ.

Θα ξεχάσω.

Θα θυμώσω.

Θα πεινάσω όχι μόνο στο σώμα,

αλλά και στο πνεύμα.

 

Μα σε παρακαλώ:

Μη με αφήσεις να φύγω.

Μη με αφήσεις να γυρίσω πίσω πριν Σε δω.

Δίδαξέ με να σηκώνομαι όταν πέφτω.

Δίδαξέ με να σωπαίνω όταν θέλω να δικαιωθώ.

Δίδαξέ με να συγχωρώ, όχι για να ξεχάσω,

αλλά για να μοιάσω με Εσένα.

 

Σ’ αυτό το στάδιο, Κύριε,

δεν ήρθα για να κερδίσω τον ουρανό με τις δυνάμεις μου.

Ήρθα για να παραδοθώ.

Για να Σου δώσω αυτό που με βαραίνει.

Για να κάνεις εσύ τον αγώνα μέσα μου.

 

Αν δεν μπορώ να αγαπήσω,

Εσύ γίνε η αγάπη μου.

Αν δεν μπορώ να συγχωρήσω.

Εσύ γίνε η συγχώρεσή μου.

Αν δεν μπορώ να προσευχηθώ,

Εσύ γίνε η προσευχή που ανεβαίνει στον Πατέρα.

 

Και σαν έρθει η νύχτα της Μεγάλης Εβδομάδας…

μη με βρεις έξω από το Νυμφώνα.

Μη με βρεις κουρασμένο και απελπισμένο.

Βρες με γονατισμένο.

Βρες με μετανιωμένο.

Βρες με να Σε περιμένω.

 

Γιατί μπορεί να μην αξίζω τον Παράδεισο…

αλλά ποθώ Εσένα.

 

Και αν τελικά κερδίσω κάτι από τούτο το στάδιο,

ας είναι μόνο το να γίνω άνθρωπος που αγαπά όπως Εσύ.

 

Αμήν.

Φλέγων Νηρεύς