Κυριακές μέ τόν πατέρα

Γράφει η Μερόπη Ν. Σπυροπούλου

Ὁμ. Καθηγήτρια Παν/μίου Ἀθηνῶν 

 

Χτενίστηκε προσεκτικά η Μάρθα, φόρεσε τό συνηθισμένο γιά τίς Κυριακές καί τίς γιορτές καλό της παλτό καί ἕτοιμη νά φύγει ἔριξε μιά φευγαλέα ματιά στόν καθρέφτη.

Κοντοστάθηκε. Κάποιες σκέψεις τριγύρισαν στό μυαλό της.

 

Σήμερα πού θά πήγαινε στό σχολεῖο, γιά νά πάρει τόν πρῶτο ἔλεγχο τῆς χρονιᾶς τοῦ Γιωργάκη της, θά πρωτοσυναντοῦσε καί τήν καινούργια δασκάλα, πού εἶχε ἔρθει φέτος καί εἶχε ἀναλάβει τήν Τετάρτη Δημοτικοῦ. 

 

Μήπως ἦταν καλύτερα νά μήν ἐμφανιστεῖ ντυμένη ἔτσι, στά ὁλόμαυρα, ὅπως εἶχε συνηθίσει πιά ἐδῶ καί τρία χρόνια; Ἄνοιξε βιαστικά ἕνα συρτάρι, διάλεξε ἕνα ἀσπρόμαυρο κασκόλ, τό τύλιξε προσεκτικά στό λαιμό της καί ξεκίνησε.

 

Ἡ νεαρή δασκάλα, μιά γλυκιά καί πρόσχαρη κοπέλα, τήν καλοδέχτηκε καί μέ τά ἐπαινετικά της λόγια, πού τῆς εἶπε γιά τό «πόσο ἔξυπνος καί εὐσυνείδητος μαθητής» ἦταν ὁ Γιωργάκης της, ὁ μοναχογιός της, γέμισε τή Μάρθα χαρά καί καμάρι. 

 

-Ἐκτός τῶν ἄλλων, πρέπει νά σᾶς συγχαρῶ καί γιατί φαίνεται πώς ὁ Γιῶργος ζεῖ σ’ ἕνα ὡραῖο οἰκογενειακό περιβάλλον καί ὅτι ἔχει καί μιά ἰδιαίτερη ἐπικοινωνία μέ τόν πατέρα του, τῆς εἶπε.

 

Ἡ Μάρθα δαγκώθηκε… 

-Πῶς τό καταλάβατε; τήν ρώτησε ὅσο πιό ψύχραιμα μποροῦσε. 

-Μά εἶναι φανερό. Τόν ἀναφέρει συχνά. Ἀλλά καί τίς προάλλες, πού γιά νά γνωρίσω τούς μαθητές μου καλύτερα – μιά καί εἶμαι καινούργια φέτος στό σχολεῖο – τούς ἔβαλα νά γράψουν μιά ἔκθεση γιά τό πῶς περνοῦν τίς Κυριακές τους, ὁ Γιῶργος σας ἔγραψε… Ἕνα λεπτό νά σᾶς διαβάσω ἀκριβῶς τί ἔγραψε…

 

Ἔψαξε λίγο σέ μιά στίβα ἀπό τετράδια, πού εἶχε πάνω στό γραφεῖο της, ἄνοιξε ἕνα ἀπό αὐτά κι ἄρχισε νά διαβάζει: 

«Κάθε Κυριακή πρωί, φορᾶμε τά καλά μας καί πᾶμε μέ τόν πατέρα μου στήν Ἐκκλησία. Μετά τή Λειτουργία, στό γυρισμό, ὁ πατέρας μου μέ κρατάει ἀπ’ τό χέρι καί μοῦ ἐξηγεῖ αὐτά πού εἶπε ὁ παππούλης. 

 

Στό σπίτι, ὅσο ἡ μάνα μου ἑτοιμάζει τό πρωινό μας, ἐμένα μέ στέλνει ὁ πατέρας μου στό περίπτερο, γιά νά τοῦ ἀγοράσω τήν ἐφημερίδα του καί μιά σοκολάτα γιά μένα. 

 

Μετά ἀπό τόν καφέ και τό γάλα μου, ἐκεῖνος διαβάζει τήν ἐφημερίδα του κι ἐγώ κάθομαι δίπλα του καί ζωγραφίζω ἤ παίζω μέ τά αὐτοκινητάκια μου».

 

Καί, κλείνοντας τό τετράδιο, ἡ δασκάλα χαμογελαστή συμπλήρωσε: 

-Βλέπετε; Εἶναι φανερή ἡ ἀγάπη τοῦ Γιώργου σας γιά τόν πατέρα του. Μά… τί πάθατε; Θέλετε λίγο νερό; Τί πάθατε; 

Ἐγώ σᾶς τά διάβασα αὐτά γιά νά χαρεῖτε καί νά τά μεταφέρετε καί στόν πατέρα του, γιά νά χαρεῖ κι αὐτός, κι ἐσεῖς ξεσπάσατε σέ λυγμούς. Γιατί; Γιατί…;

 

Ἡ Μάρθα προσπάθησε νά συγκρατήσει τά δάκρυά της καί μέ πολλή προσπάθεια σηκώθηκε νά φύγει. Κατάφερε μόνο νά σιγοψιθυρίσει ἕνα ἀχνό «εὐχαριστῶ». Τί ἄλλο μποροῦσε νά πεῖ;

 

Ἕνα πικρό «γιατί» εἶναι πού τῆς ἔλιωνε τήν καρδιά, τρία χρόνια τώρα. 

Τό ἴδιο πού διάβαζε καί στό βλέμμα τοῦ Γιώργου, κάθε νύχτα, ὅταν μετά τή βραδινή προσευχή, τοῦ ἔλεγε πώς ὁ πατέρας του δέν μπορεῖ νά ἔρθει νά τόν φιλήσει γιά καληνύχτα, ἀλλά εἶναι βέβαιο πώς ἀπό κεῖ ψηλά πού βρίσκεται, τόν κοιτάζει καί τοῦ χαμογελάει…

Κι ὁ Γιῶργος, μ’ ἕνα χαμόγελο πήγαινε γιά ὕπνο.

 

Της Μερόπης Ν. Σπυροπούλου

Ὁμότιμης Καθηγήτριας Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν.

 

Ἀπό τή Συλλογή Διηγημάτων της: «Τό Κορίτσι μέ τό Φλάουτο» 

Ἀντιγραφή γιὰ τό «σπιτὰκι τῆς Μέλιας» 

 

Σύνδεσμος

Μηνιαῖο περιοδικό Ἑλληνορθόδοξης Μαρτυρίας

Χριστιανική Στέγη Καλαμάτας

Ἔτος 50ο ­–­ Φεβρουάριος­ 2016 ­–­ Τεῦχος ­506 

 

Ἡ εἰκόνα δημιουργήθηκε γιὰ τό Σπιτάκι τῆς Μέλιας μὲ τὴν χρήση προγράμματος Τεχνητῆς Νοημοσύνης. 

 

τό «σπιτὰκι τῆς Μέλιας»