Ο φόβος αυτός έχει ιστορικές ρίζες. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία διαλύθηκε μέσα σε λίγα χρόνια, με εκατομμύρια ανθρώπους να χάνονται, εδάφη να κόβονται, πληθυσμούς να εκτοπίζονται και την ίδια την ύπαρξη ενός «τουρκικού έθνους» να τίθεται υπό αμφισβήτηση. Ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ έχτισε τη σύγχρονη Τουρκία πάνω σε δύο πυλώνες: την απόλυτη κεντρική εξουσία και τον φόβο της περαιτέρω αποσύνθεσης. Κάθε τι που μύριζε «ξεχωριστή ταυτότητα» – Έλληνες, Αρμένιοι, Κούρδοι, Αλεβίτες, θρησκευτικές μειονότητες, ακόμα και διαφορετικές ερμηνείες του ισλάμ – θεωρήθηκε απειλή για την ενότητα του κράτους.
Αυτός ο φόβος δεν έσβησε ποτέ. Αντιθέτως, μεγάλωσε. Σήμερα εκφράζεται με δύο τρόπους:
Εσωτερικά: Με την καταστολή κάθε φωνής που ζητά αυτονομία, πολιτιστική αναγνώριση ή αποκέντρωση. Η κουρδική ταυτότητα, η αλεβιτική κοινότητα, ακόμα και οι φιλελεύθεροι που ζητούν περισσότερη δημοκρατία, αντιμετωπίζονται ως «διαλυτικοί παράγοντες».
Εξωτερικά: Με την υπερβολική ευαισθησία σε κάθε τι που μπορεί να θεωρηθεί «αποδυνάμωση» της Τουρκίας. Η απλή συζήτηση για 12 μίλια στην Ελλάδα, η παρουσία ξένων δυνάμεων στην Κύπρο, η στρατιωτική ενίσχυση της Ελλάδας, ακόμα και η ύπαρξη ενός ισχυρού Κουρδικού στοιχείου στη Συρία ή το Ιράκ, ερμηνεύονται ως βήματα προς τη διάλυση.
Ο Ερντογάν δεν είναι εξαίρεση – είναι ο πιο χαρακτηριστικός εκφραστής αυτού του φόβου. Κάθε κίνηση του – από την εισβολή στη Συρία, μέχρι τις απειλές στο Αιγαίο, μέχρι την πολιτική καταστολή στο εσωτερικό – πηγάζει από την ίδια εμμονή: «Αν δεν είμαστε εμείς ισχυροί και ανενδοίαστοι, θα μας διαλύσουν».
Η Τουρκία δεν φοβάται τόσο την Ελλάδα, την Κύπρο ή την Αρμενία από μόνες τους. Φοβάται ότι αν δείξει έστω και μια ρωγμή, αν αφήσει έστω και μια μειονότητα να αναπνεύσει ελεύθερα, αν χάσει έστω και ένα κομμάτι ελέγχου, τότε η ρωγμή θα γίνει σχίσιμο, το σχίσιμο θα γίνει διάσπαση και η διάσπαση θα γίνει διάλυση – όπως συνέβη το 1918-1923.
Γι’ αυτό και η κάθε κίνηση της Άγκυρας είναι υπερβολική, η κάθε απειλή είναι δραματική, η κάθε διαπραγμάτευση είναι εκβιαστική. Δεν είναι υπεροψία. Είναι πανικός. Ο μόνιμος, βαθύς, υπαρξιακός φόβος ενός κράτους που γεννήθηκε μέσα από στάχτες και ξέρει ότι οι στάχτες μπορεί να επιστρέψουν.
Και όσο αυτός ο φόβος κυριαρχεί, η Τουρκία δεν θα ηρεμήσει ποτέ. Θα συνεχίζει να βλέπει εχθρούς παντού, να απειλεί, να εισβάλλει, να πιέζει – γιατί στο βάθος του μυαλού της, η διάλυση δεν είναι μια πιθανότητα. Είναι ο εφιάλτης που ζει κάθε μέρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Παρακαλούμε τα σχολιά σας να ειναι σχετικά με το θέμα, περιεκτικά και ευπρεπή. Για την καλύτερη επικοινωνία δώστε κάποιο όνομα ή ψευδώνυμο. Διαφημιστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται.
Επειδή δεν υπάρχει η δυνατότητα διόρθωσης του σχολίου σας παρακαλούμε μετά την τελική σύνταξή του να ελέγχεται. Προτιμάτε την ελληνική γραφή κι όχι την λατινική (κοινώς greeklish).
Πολύ σημαντικό είναι να κρατάτε προσωρινό αντίγραφο του σχολίου σας ειδικά όταν είναι εκτενές διότι ενδέχεται να μην γίνει δεκτό από την Google (λόγω μεγέθους) και θα παραστεί η ανάγκη να το σπάσετε σε δύο ή περισσότερα.
Το σχόλιό σας θα δημοσιευθεί, το αργότερο, μέσα σε λίγες ώρες, μετά από έγκριση του διαχειριστή του ιστολογίου, ο οποίος είναι υποχρεωμένος να δημοσιεύει όλα τα σχόλια που δεν παραβαίνουν τους όρους που έχουμε θέσει στις παρούσες οδηγίες.
Υβριστικά, μη ευπρεπή και προπαγανδιστικά σχόλια θα διαγράφονται ή δεν θα δημοσιεύονται.