«Δεν χρειάζεται να προσθέσουμε τίποτα στη γενναιότητα του, χρειάζεται μόνο να τη θυμόμαστε όπως ακριβώς ήταν».
Υπάρχουν στιγμές της ιστορίας που δεν χρειάζονται διακόσμηση ούτε μυθοποίηση για να φωτίσουν το μεγαλείο του ανθρώπου.
Η Μάχη του Κολοκασίδη, στα δυτικά της Λευκωσίας, τον Αύγουστο του 1974, είναι μια τέτοια στιγμή και ανάμεσα στα πρόσωπα που τη σημάδεψαν, στέκεται ο Μανώλης Μπικάκης. Ένας Κρητικός καταδρομέας που πολέμησε με ψυχή και σεμνότητα, και που αργότερα κάποιοι μετέτρεψαν σε ήρωα-θρύλο για λόγους ξένους προς την αλήθεια που ο ίδιος υπηρέτησε.
Η τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το καλοκαίρι του 1974, υπήρξε ένα από τα πιο τραγικά κεφάλαια του σύγχρονου ελληνισμού. Μέσα στο χάος που προκάλεσαν η προδοσία, η ανικανότητα και οι ψευδαισθήσεις μιας εγκάθετης κυβέρνησης που έπνεε τα λοίσθια, βρέθηκαν άνθρωποι που χωρίς εντολές, χωρίς ελπίδα νίκης στάθηκαν όρθιοι.
Η Μάχη του Υψώματος Κολοκασίδη, στις 16–19 Αυγούστου 1974, ήταν μία από αυτές τις εστίες αξιοπρέπειας.
Στα υψώματα 180, 190 (Κολοκασίδη) και Καϊσή, τα τμήματα του 212 Τάγματος Πεζικού, ενισχυμένα με άνδρες της Α΄ Μοίρας Καταδρομών (Α΄ ΜΚ) και τρία στοιχεία ΠΑΟ, είχαν λάβει θέσεις μάχης απέναντι σε τουρκικές δυνάμεις πολλαπλάσιες σε αριθμό και ισχύ πυρός.
Τα στοιχεία αυτά αντιαρματικές ομάδες εξοπλισμένες με Πυροβόλα Άνευ Οπισθοδρομήσεως (ΠΑΟ)είχαν αναπτυχθεί σε διαφορετικούς λόχους και αποτελούσαν το κύριο μέσο άμυνας έναντι των τουρκικών αρμάτων.
Οι άνδρες που στελέχωσαν αυτά τα στοιχεία ήταν οι:
1ο Στοιχείο: Μπικάκης Μανώλης, Πεχινάκης Δημήτριος, ασυρματιστής Σερέτης Αλέξανδρος, οπλοπολυβολητής Κουρτίδης Γεώργιος.
2ο Στοιχείο: Φωτιάδης Στέφανος (τραυματίας της μάχης), Καβακιώτης Δημήτριος, Μπόμπολας Θεόδωρος, οπλοπολυβολητής Ζυγούρας Ασημάκης.
3ο Στοιχείο: Βαλέρας Αθανάσιος, Βατούγιας Γεώργιος, Χολής Γεώργιος, οπλοπολυβολητής Πελέκης Ευθύμιος.
Αυτές οι μικρές ομάδες αποτέλεσαν τα ζωντανά σημεία στήριξης της άμυνας. Το απόγευμα της 16ης Αυγούστου, περίπου στις 16:00, οι Τούρκοι εξαπέλυσαν μαζική επίθεση με άρματα Μ48 και πεζικό, προσπαθώντας να καταλάβουν το ύψωμα 190 και να ανοίξουν τον δρόμο προς τη Λευκωσία.
Η μάχη υπήρξε σφοδρή και άνιση. Οι ΠΑΟτζήδες, υπό συνεχή πίεση και με περιορισμένα πυρομαχικά, κατάφεραν να πλήξουν και να καταστρέψουν τέσσερα τουρκικά άρματα, προκαλώντας σύγχυση στις γραμμές του εχθρού.
Το πεζικό του 212 ΤΠ, οι καταδρομείς και οι άνδρες του πυροβολικού πολέμησαν πλάι πλάι, αναχαιτίζοντας την επίθεση. Οι Τούρκοι, που πίστευαν πως η εκεχειρία είχε αφήσει την ελληνική πλευρά ανοχύρωτη, βρέθηκαν μπροστά σε αντίσταση απρόσμενα σκληρή.
Η άμυνα κράτησε. Και αυτό ήταν το ουσιώδες, οι θέσεις δεν έπεσαν, η Λευκωσία δεν κυκλώθηκε, η πρωτεύουσα σώθηκε. Ο οδηγός Κύπρος Ιωάννου έπεσε μαχόμενος υπέρ πίστεως και πατρίδος, ενώ ο Στέφανος Φωτιάδης τραυματίστηκε σοβαρά. Όλοι οι υπόλοιποι παρέμειναν στις θέσεις τους μέχρι τη 19η Αυγούστου, πολεμώντας σχεδόν αποκομμένοι.
Μέσα στην φωτιά της μάχης, ο Μανώλης Μπικάκης ξεχώρισε όχι γιατί πολέμησε μόνος, αλλά γιατί πολέμησε σωστά. Ως ΠΑΟτζής του 1ου στοιχείου, λειτούργησε με πειθαρχία, θάρρος και στρατιωτική ευστροφία. Σε κρίσιμη στιγμή της επίθεσης, χτύπησε και κατέστρεψε δύο τουρκικά άρματα (και όχι οχτώ), αναγκάζοντας τους εχθρούς να υποχωρήσουν. Ήταν πράξη ψυχραιμίας και αποφασιστικότητας, όχι μυθικής υπερδύναμης.
Ο Μπικάκης, γιος της Κρήτης και παιδί της Α΄ Μοίρας Καταδρομών, ανήκε σε εκείνη τη γενιά στρατιωτών που δεν ζητούσαν τίτλους, αλλά πίστευαν στην τιμή του καθήκοντος.
Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, εργάστηκε ως οικοδόμος, έζησε ήσυχα και δημιούργησε οικογένεια.Το 1994, σε ηλικία μόλις 40 ετών, σκοτώθηκε άδοξα σε τροχαίο δυστύχημα στον δρόμο Κορίνθου-Πατρών.Δεν πρόλαβε να ακούσει το όνομά του να μνημονεύεται με σεβασμό ούτε να δει την ιστορική του αποκατάσταση.
Στις δεκαετίες που ακολούθησαν, γύρω από το όνομά του χτίστηκαν ιστορίες άλλες καλοπροαίρετες, άλλες απλώς πρόχειρες, που μετέτρεψαν την πράξη του σε θρύλο δυσανάλογο με την πραγματικότητα. Όμως η αλήθεια δεν τον μειώνει, αλλά τον εξυψώνει. Διότι ο πραγματικός ήρωας δεν είναι εκείνος που «καταστρέφει οκτώ άρματα μόνος του», αλλά εκείνος που μένει στη θέση του όταν όλα γύρω του καταρρέουν.
Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από επινοημένους Ράμπο, έχει ανάγκη από αληθινούς ανθρώπους με ψυχή, όπως ο Μπικάκης και οι συμπολεμιστές του στο Ύψωμα Κολοκασίδη άνδρες που κράτησαν τη γραμμή όταν όλα έδειχναν χαμένα. Η δική τους γενιά δεν πολέμησε για τιμές ή για αναμνηστικά μετάλλια. Πολέμησε γιατί το ύψωμα δεν έπρεπε να πέσει.
Η πραγματική ιστορία δεν γράφεται με υπερβολές ούτε με φαντασία. Γράφεται με αίμα, με ιδρώτα, με σιωπή και η μάχη του Κολοκασίδη, όπως και η μορφή του Μανώλη Μπικάκη, μας θυμίζουν ότι η αλήθεια αρκεί για να είναι κάποιος ήρωας.
Το χρέος μας δεν είναι να εξιδανικεύουμε, αλλά να θυμόμαστε σωστά. Γιατί η μνήμη, όταν είναι ακριβής, γίνεται σεβασμός και ο σεβασμός είναι η ανώτερη μορφή δικαίωσης.
ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ
Σύμφωνα με την εφημερίδα Ο ΑΓΩΝ την επομένη μετά την μάχη κυανόκρανοι του ΟΗΕ οι οποίοι βρίσκονταν στην περιοχή των μαχών και έβλεπαν τι δυνάμεις είχαν συγκεντρώσει οι τούρκοι ανέφεραν σε έφεδρο ανθυπολοχαγό του 212 τπ ότι υπολόγιζαν πως με την πίεση των τουρκικών δυνάμεων και της αεροπορίας οι γραμμές της Εθνικής Φρουράς θα έσπαζαν αμέσως. Ένας από αυτούς φέρεται να είπε, έχω πάει και σε άλλα μέρη και ήμουν σε ένα άλλο πόλεμο, αλλά πίστεψε με, πρώτη φορά είδα τέτοιους τρελούς να πολεμούν με τα αυτόματα εναντίον των τανκς.
Πρέπει δε να αναφερθεί ότι τις δυνάμεις της Εθνικής Φρουράς και της ΕΛΔΥΚ καθ’ όλην την περίοδο των επιχειρήσεων από 14 μέχρι 16 Αυγούστου 1974 υποστήριζε η 187 ΜΠΠ με τα πυροβόλα των 100χιλ. Ιδιαίτερα γύρω στις 5μμ της 16ης Αυγούστου όταν ο Διοικητής του 212τπ ο οποίος είχε μαζί του ΠΑΠ της 187 ΜΠΠ ζήτησε και πέτυχε άμεσα πυρά προ των υψωμάτων που αμύνετο το τάγμα. Σύμφωνα με την μαρτυρία του τότε έφεδρου ανθυπολοχαγού πυροβολικού Σάββα Ρασπόπουλου ο οποίος ήταν αξιωματικός του Κέντρου Διευθύνσεως Πυρός της 187ΜΠΠ η πληροφόρηση που είχαν από τον παρατηρητή της μοίρας ήταν ότι η ορμή των τούρκων ήταν μεγάλη και ότι υπήρχε σοβαρός κίνδυνος να μην ανακοπεί η επίθεση τους.
Κατά την εξέλιξη της μάχης η κρισιμότητα των στιγμών ήταν τέτοια για την άμυνα της Λευκωσίας ώστε ο εξαίρετος Διοικητής της μοίρας Ελλαδίτης Αντισυνταγματάρχης Παναγιώτης Ταραντίλης αντιλαμβανόμενος άμεσα τον κίνδυνο για την πρωτεύουσα, βοηθούμενος και από τον ανθυπολοχαγό του, πέραν του ότι έκανε το πάν προς πλήρη υποστήριξη των δυνάμεων της Εθνικής Φρουράς μπροστά στο πεδίο της μάχης με πυρά από την δική του μοίρα, ζήτησε και πέτυχε συμπληρωματικά πυρά υποστήριξης και από άλλη μονάδα πυροβολικού την 184 ΠΠΠ.
Πηγή: Αντίβαρο
ΣΧΟΛΙΟ
Μπορεί ο κ Καβάζης να αμφισβητεί ότι ο Μπικάκης κατέστρεψε 8 τουρκικά άρματα αλλά υπάρχουν και πηγές ακόμα και μέσα από τους καταδρομείς που αναφέρουν ότι έπληξε 7-8 άρματα ενώ στην Σχολή Γρηγορίου έβαλε και μέσα σε κτίριο που είχαν καταφύγει Τούρκοι στρατιώτες...
Διαβάστε κι ΕΔΩ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Παρακαλούμε τα σχολιά σας να ειναι σχετικά με το θέμα, περιεκτικά και ευπρεπή. Για την καλύτερη επικοινωνία δώστε κάποιο όνομα ή ψευδώνυμο. Διαφημιστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται.
Επειδή δεν υπάρχει η δυνατότητα διόρθωσης του σχολίου σας παρακαλούμε μετά την τελική σύνταξή του να ελέγχεται. Προτιμάτε την ελληνική γραφή κι όχι την λατινική (κοινώς greeklish).
Πολύ σημαντικό είναι να κρατάτε προσωρινό αντίγραφο του σχολίου σας ειδικά όταν είναι εκτενές διότι ενδέχεται να μην γίνει δεκτό από την Google (λόγω μεγέθους) και θα παραστεί η ανάγκη να το σπάσετε σε δύο ή περισσότερα.
Το σχόλιό σας θα δημοσιευθεί, το αργότερο, μέσα σε λίγες ώρες, μετά από έγκριση του διαχειριστή του ιστολογίου, ο οποίος είναι υποχρεωμένος να δημοσιεύει όλα τα σχόλια που δεν παραβαίνουν τους όρους που έχουμε θέσει στις παρούσες οδηγίες.
Υβριστικά, μη ευπρεπή και προπαγανδιστικά σχόλια θα διαγράφονται ή δεν θα δημοσιεύονται.