Γλαύκος, ο γενναίος Βασιλιάς της Λυκίας

Γράφει η Ιωάννα Κ. Λάππα,
Μαθήτρια Α΄ Γυμνασίου 

 

Ο Γλαύκος ήταν Έλληνας Βασιλιάς της αρχαίας Λυκίας[1] της Μικράς Ασίας και ήταν γιος του Ιππόλοχου και εγγονός του ήρωα Βελλεροφόντη[2]. 

 

Ο Βασιλεύς της Λυκίας Γλαύκος, συμμετείχε στον Τρωικό πόλεμο, στο πλευρό των Τρώων με τον Στρατό της Λυκίας, τον οποίο διοικούσε μαζί με τον ξάδελφο του Σαρπηδόνα[3]. Ο πατέρας του τον είχε στείλει εκεί με την εντολή να υπερασπιστεί την προγονική του γλώσσα[4]. 

 

Κατά την διάρκεια της μάχης, ο Γλαύκος βγήκε για να μονομαχήσει με τον βασιλιά του Άργους, Διομήδη. Ο τελευταίος θαύμασε βλέποντας το κάλλος και την γενναιότητά του, ώστε δεν γνώριζε αν έβλεπε θνητό ή αθάνατο[5]. Τότε, ο γιος του Ιππόλοχου του διηγήθηκε την γενεαλογία του και ο Διομήδης ακούγοντας τον, του είπε: 

«Μου είσαι φίλος πατρικός από παλιά, αλήθεια! Τον άξιο Βελλεροφόντη κάποτε ο Οινέας ξένισε στο παλάτι του για είκοσι ημέρες κι ένας στον άλλο έδωσαν δώρα φιλοξενίας· μια ζώνη λαμπροπόρφυρη του έδωσε ο Οινέας, σ' αυτόν ο Βελλεροφόντης χρυσή δίγουβη κούπα, που φεύγοντας την άφησα στο πατρικό μου σπίτι. Έτσι μικρό που μ' άφησε, Τυδέα δε θυμάμαι, σαν ο στρατός των Αχαιών χάθηκε μες στη Θήβα. Έτσι είμαι φίλος σου εγώ μέσα στο Άργος πάντα και συ δικός μου, σαν βρεθώ κάποτε στη Λυκία. Ας μη σμιχτούν τα όπλα μας, κι η μάχη ας ανάβει· Τρώες πολλοί και σύμμαχοι υπάρχουν να σκοτώνω, όποιους θεός στα χέρια μου, στα πόδια μου μου ρίξει, και να σκοτώσεις, αν μπορείς, πολλούς Αργείους έχεις. Όπλα ας ανταλλάξουμε, όλοι αυτοί να ξέρουν πως μια φιλία πατρική ανάμεσά μας είναι.»[6]. 

 

Κατέβηκαν λοιπόν και οι δύο από τα άρματά τους και δίνοντας το δεξί χέρι έγιναν φίλοι, ανταλλάσοντας και τα όπλα τους. Ο Γλαύκος, όμως, κατά κάποιο τρόπο αδικήθηκε διότι τα εκατό δικά του ήταν χρυσά (αξίας εκατό νομισμάτων ή εκατό βοδιών), ενώ τα εννέα του Διομήδη ήσαν χάλκινα (αξίας εννέα βοδιών)[7]. 

 

Μετά από αυτά επέδειξε πολλές ανδραγαθίες, ιδίως μετά τον φόνο του Αχαιού Ιφίνοου[8]. Όταν οι Τρώες εφόρμησαν στα χαρακώματα των Αχαιών, αυτός βρισκόταν στην πέμπτη φάλαγγα μαζί με τον Σαρπηδόνα. Ο Αχαιός Τεύκρος[9], όμως, τον πλήγωσε στον βραχίονα και αποχώρησε από την μάχη προς μεγάλη λύπη του Σαρπηδόνα. 

 

Όταν ο Πάτροκλος[10] εισήλθε στην μάχη, έριξε το ακόντιό του και πέτυχε στην καρδιά τον Σαρπηδόνα, ο οποίος έπεσε στο έδαφος μπροστά στο άρμα του, λέγοντας στον Γλαύκο να φυλάξει το σώμα και τα όπλα του. Εκείνος, αν και ήταν τραυματισμένος, κατάφερε να παρακινήσει όλους τους στρατηγούς των Τρώων να υπερασπιστούν με ανδρεία τα όπλα και το σώμα του Σαρπηδόνα[11]. 

 

Τότε, ο Πάτροκλος, οργισμένος, φόνευσε τον Τρώα Σθενέλαο[12] και διασκόρπισε τους Λύκιους και τους Τρώες, αναγκάζοντας τον Έκτορα να υποχωρήσει και οι Αχαιοί να κερδίσουν έδαφος. Ο Γλαύκος, υποχωρώντας και καταδιωκόμενος από τον Αχαιό Βαθυκλή[13], στράφηκε και τον φόνευσε προκαλώντας έτσι δεύτερη μάχη γύρω από το σώμα του Σαρπηδόνα[14]. Το τελευταίο σκεπάστηκε ολόκληρο από τα βέλη, το αίμα και την σκόνη, ώστε δεν αναγνωριζόταν πλέον[15], ενώ φονεύθηκαν πολλοί γύρω του, ιδιαίτερα Λύκιοι. Με αυτό τον τρόπο, οι Αχαιοί πήραν τα όπλα του Σαρπηδόνα[16]. 

 

Έπειτα, ο Πάτροκλος φονεύθηκε[17] και ο Έκτορας πήρε την πανοπλία του, η οποία ανήκε στον Αχιλλέα. Αν και στην αρχή αναγκάσθηκε να φύγει μόνο με τα όπλα, λόγω καταδίωξης από τον Μενέλαο και τον Αίαντα[18], φόρεσε αυτή την πανοπλία, καθώς ο Γλαύκος τον επέπληξε ως άνανδρο και δειλό[19]. 

 

Τελικά, σύμφωνα με τον Σταγειρίτη, ο Γλαύκος φονεύθηκε από τον Αίαντα τον Τελαμώνιο[20]. 

 

Αργότερα, βρέθηκε επίγραμμα του Γλαύκου, στο οποίο αναγράφονται τα εξής: 

«Εὐώδης κυπάρισσος ὁμοῦ καὶ λάϊνος ὄχθος, ἐνθάδε τὸν Λύκιον Γλαῦκον ἔχει φθίμενον»[21] (Ευωδιαστό κυπαρίσσι και πέτρινος λόφος μαζί· εδώ κρατούν τον Λύκιο Γλαύκο πεθαμένο) 

 

Ιωάννα Κ. Λάππα,

25 Ιανουαρίου 2026 

 

Βιβλιογραφία 

1. Ελληνική μυθολογία, Τρωικός Πόλεμος, Τόμος 5, Μέρος Α΄, Γενική Εποπτεία: Ι. Θ. Κακριδής, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 2014.
2. Νεότερον Εγκυκλοπαιδικόν λεξικόν «Ηλίου», Τόμος ΙΒ΄, Λαβαίος- Μαρία, Έκδοσις της Εγκυκλοπαιδικής Επιθεωρήσεως «Ήλιος», Αθήναι, χ.χ.
3. Ομήρου Ιλιάδα, Τόμοι Α΄ Β΄ και Γ΄, Εισαγωγή, μετάφραση, σχόλια, περιλήψεις, υλικό διδακτικής επεξεργασίας κατά ραψωδίες: Θεόδωρος Γ. Μαυρόπουλος, Εκδόσεις Το Βήμα, Αθήνα 2022, Δεύτερη Έκδοση (Πρώτη Έκδοση: Εκδόσεις Ζήτρος 2021)
4. Σταγειρίτη Αθανασίου, Ωγυγία ή Αρχαιολογία, Τόμοι Δ΄ και Ε΄, Εκδόσεις Διανόηση, Καλλιθέα 2015.  

Παραπομπές 

1. Η Λυκία ήταν αρχαία ελληνική περιοχή στο νοτιοδυτικό άκρο της Μικράς Ασίας όπου αρχικά ονομαζόταν η χώρα που κατοικούσαν οι Μέλινοι, οι οποίοι υποτάχθηκαν στους Τερμίνες, τους μετέπειτα Λυκίους. Κατά μία εκδοχή, οι Λύκιοι προέρχονταν από την Αττική, ενώ κατά μία άλλη, η ονομασία τους προέρχεται από την Ανατολή (από τη ρίζα "λυκ", που σημαίνει φως). Η Λυκία βρίσκεται κοντά στην Καρία, την Φρυγία (Καβαλία), την Πισιδία και την Παμφυλία, ενώ από τις υπόλοιπες πλευρές βρέχεται από την θάλασσα. Νεότερον Εγκυκλοπαιδικόν λεξικόν «Ηλίου», Τόμος ΙΒ΄, Λαβαίος- Μαρία, Έκδοσις της Εγκυκλοπαιδικής Επιθεωρήσεως «Ήλιος», Αθήναι, χ.χ., Λήμμα Λυκία, σελ. 622-623. 
2. Ελληνική μυθολογία, Τρωικός Πόλεμος, Τόμος 5, Μέρος Α΄, Γενική Εποπτεία: Ι. Θ. Κακριδής, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 2014, σελ. 252-253. Ο Βελλεροφόντης ήταν γιος του Γλαύκου (γιου του Σίσυφου) ή του Ποσειδώνα και της Ευρυνόμης, κόρης του Νίσου. Ο ήρωας Βελλεροφόντης ήταν αρχικά βασιλιάς της Κορίνθου, η οποία ήταν υποταγμένη στο Άργος. Όταν ο βασιλιάς του Άργους Προίτος ενημερώθηκε από την κόρη του την Άντεια ότι ο Βελλεροφόντης αρνήθηκε να την νυμφευθεί, θύμωσε και τον έστειλε στην Λυκία στον πεθερό του Ιοβάτη. Εκεί έμεινε για πολύ καιρό και μάλιστα έσωσε τους Λύκιους από την Χίμαιρα, ένα φοβερό τέρας που απειλούσε την περιοχή τους. Νυμφεύθηκε την κόρη του Ιοβάτη, από την οποία απέκτησε τρία παιδιά, τον Ίσανδρο, τον Ιππόλοχο (πατέρα του Γλαύκου) και την Λαοδάμεια. 
3. Ο Σαρπηδών καταγόταν από την Λυκία και ήταν γιος του Δία ή Ευάνδρου και της Λαοδάμειας, κόρης του Βελλεροφόντη. Εκείνος μαζί με τον πιστό του σύντροφο Γλαύκο διοικούσαν τον στρατό της Λυκίας. Κατά την διάρκεια του Τρωικού Πολέμου, συμμάχησε με τους Τρώες, πολεμώντας εναντίον των Αχαιών. Τέλος σκοτώθηκε από τον Πάτροκλο. (Ελληνική μυθολογία, Τρωικός Πόλεμος, Τόμος 5, Μέρος Α΄, Γενική Εποπτεία: Ι. Θ. Κακριδής, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 2014, σελ. 78 – 79.) 
4. Σταγειρίτη Αθανασίου, Ωγυγία ή Αρχαιολογία, Τόμος Δ΄, Εκδόσεις Διανόηση, Καλλιθέα 2015, σελ. 258. 
5. ο. π.. 
6. Ομήρου Ιλιάδα, Τόμος Α΄, Εισαγωγή, μετάφραση, σχόλια, περιλήψεις, υλικό διδακτικής επεξεργασίας κατά ραψωδίες: Θεόδωρος Γ. Μαυρόπουλος, Εκδόσεις Το Βήμα, Αθήνα 2022, Δεύτερη Έκδοση (Πρώτη Έκδοση: Εκδόσεις Ζήτρος 2021), ραψ. Ζ στιχ.215-231. 
7. Έμεινε από εκεί η παρομοιώδης έκφραση «Γλαύκου και Διομήδους αλλαγή», λέγεται για τις μη ισότιμες αλλαγές. Σταγειρίτη Αθανασίου, Ωγυγία ή Αρχαιολογία, Τόμος Δ΄, Εκδόσεις Διανόηση, Καλλιθέα 2015, σελ. 258. 
8. Ο Ιφίνοος ήταν γιος του Δέξιου. Ομήρου Ιλιάδα, Τόμος Α΄, Εισαγωγή, μετάφραση, σχόλια, περιλήψεις, υλικό διδακτικής επεξεργασίας κατά ραψωδίες: Θεόδωρος Γ. Μαυρόπουλος, Εκδόσεις Το Βήμα, Αθήνα 2022, Δεύτερη Έκδοση (Πρώτη Έκδοση: Εκδόσεις Ζήτρος 2021), ραψ. Η΄, στιχ.13. 
9. Ο Τεύκρος ήταν αδερφός του Αίαντα του Τελαμώνιου, και γιος του Τελαμώνα και της Ησιόνης της κόρης του Λαομέδοντα. Σε μια μάχη ο Τεύκρος κατόρθωσε να πληγώσει τον Σαρπηδόνα. Επίσης, πολλές φορές, στον Τρωικό Πόλεμο πολεμούσε δίπλα στον αδερφό του. Ελληνική μυθολογία, Τρωικός Πόλεμος, Τόμος 5, Μέρος Α΄, Γενική Εποπτεία: Ι. Θ. Κακριδής, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 2014, σελ. 41. 
10. ο. π., σελ. 44-45. Ο Πάτροκλος ήταν γιός του Μενοίτιου και της Σθενέλης και μεγάλωσε είτε στην Φθία, ήτε κοντά στον Κένταυρο Χείρωνα, όπου μαζί με τον Αχιλλέα έγιναν πολύ καλοί φίλοι. Αυτό φαίνεται μετά στον Τρωικό Πόλεμο όταν ο Πάτροκλος σαν μεγαλύτερος που ήταν συμβουλεύει τον Αχιλλέα καθώς, με βάση τον Όμηρο, ήταν πάντοτε στο πλευρό του. Όταν ο Αχιλλέας ήταν θυμωμένος στην σκηνή του, ο Πάτροκλος λυπήθηκε τους Αχαιούς και ζήτησε από τον Αχιλλέα τα όπλα του για να πάει να πολεμήσει. Εκείνος συμφώνησε και έτσι ο Πάτροκλος μπήκε στην μάχη φονεύοντας μύριους Τρώες. 
11. Σταγειρίτη Αθανασίου, Ωγυγία ή Αρχαιολογία, Τόμος Ε΄, Εκδόσεις Διανόηση, Καλλιθέα 2015, σελ. 179-180. Ο θάνατος αυτού του ήρωα προκάλεσε μεγάλο πένθος στους Τρώες, επειδή ήταν στήριγμά τους, καθώς είχε πηδήσει πρώτος στο τείχος των Αχαιών. 
12. Ομήρου Ιλιάδα, Τόμος Β΄, Εισαγωγή, μετάφραση, σχόλια, περιλήψεις, υλικό διδακτικής επεξεργασίας κατά ραψωδίες: Θεόδωρος Γ. Μαυρόπουλος, Εκδόσεις Το Βήμα, Αθήνα 2022, Δεύτερη Έκδοση (Πρώτη Έκδοση: Εκδόσεις Ζήτρος 2021). ραψ. Π΄ στιχ.586. Ο Σθενέλαος ήταν γιος του Ιθαιμένη. 
13. ο. π., στιχ.594-596. Ο Βαθυκλής ήταν γιος του Χάλκωνα και ήταν στον στρατό των Μυρμιδόνων. 
14. ο. π., στιχ.508-665. 
15. ο. π., στιχ.638-640. 
16. ο. π., στιχ. 663-666. 
17. Σταγειρίτη Αθανασίου, Ωγυγία ή Αρχαιολογία, Τόμος Ε΄, Εκδόσεις Διανόηση, Καλλιθέα 2015, σελ. 181. Σύμφωνα με τον Όμηρο, ο Απόλλωνας έχοντας θυμώσει με τον Έκτορα τον χτύπησε στην πλάτη και του αφαίρεσε τον θώρακα και την περικεφαλαία. Εκείνος, όντας ζαλισμένος από το χτύπημα, στάθηκε όρθιος. Τότε, ο Δάρδανος Εύφορβος γιος του Πάνθου και της Φρόντιδας, του ρίχνει το κοντάρι του, μα δεν τόλμησε να τον πλησιάσει. Τελικά, τον φόνευσε ο Έκτορας. 
18. Ομήρου Ιλιάδα, Τόμος Γ΄, Εισαγωγή, μετάφραση, σχόλια, περιλήψεις, υλικό διδακτικής επεξεργασίας κατά ραψωδίες: Θεόδωρος Γ. Μαυρόπουλος, Εκδόσεις Το Βήμα, Αθήνα 2022, Δεύτερη Έκδοση (Πρώτη Έκδοση: Εκδόσεις Ζήτρος 2021), ραψ. Ρ στιχ.125-139. 
19. Σταγειρίτη Αθανασίου, Ωγυγία ή Αρχαιολογία, Τόμος Ε΄, Εκδόσεις Διανόηση, Καλλιθέα 2015, σελ. 181. 
20. Σταγειρίτη Αθανασίου, Ωγυγία ή Αρχαιολογία, Τόμος Δ΄, Εκδόσεις Διανόηση, Καλλιθέα 2015. σελ. 258. 
21. ο. π., σελ.258. 

πηγή