Της Ευρώπης μοιραία παιδιά,
πρωτοχρονιά χαράς ημέρα
στα γιορτινά το Κραν Μοντανά
κι εσείς καήκατε εδώ πέρα.
Στα βουνά γύριζε ο Χάρος σιωπηλός,
σε πλαγιές απότομες καραδοκούσε,
μα στο μπαρ, εκεί που σμίγουν οι νέοι,
το καρτέρι τους νέους θα χτυπούσε.
Ακόμα η ανάκριση συνεχίζει:
ήταν τύχη ή έγκλημα βαρύ;
κι η σκιά μετακομίζει της τρομοκρατίας
στην ήσυχη καρδιά της Ελβετίας.
Του ξεφύγατε στην παγωμένη πλαγιά,
μα στο γλέντι σας βρήκε κρυφά
χόβολη άναψε με γέλια και φιλιά,
και σας σέρβιρε θάνατο γιορτινά.
Στο μπαρ που άνθιζε η χαρά,
μέρα μεγάλη, πρώτη του χρόνου,
διάλεξε ο Χάρος τη νιότη να σας πάρει
και έκοψε το νήμα της άνοιξης.
Πάνω στο γλέντι σας ξεχώριζε
έναν-έναν, χωρίς κραυγή,
χωρίς μυρωδιά φωτιάς να προδώσει
το φονικό του έργο στη σιωπή.
Όμορφα νιάτα ευρωπαϊκά,
σαν Ιφιγένειες θυσια στην Αυλίδα,
στη φλόγα ενός αόρατου βωμού
ψυχές αθώες πριν την ηλιαχτίδα
Μάνες τυλίχτηκαν στο πένθος,
γιός και κόρη δεν θα γυρίσουν
στο υπερπέραν μετοίκησαν,
εκεί που τα δάκρυα δεν σβήνουν.
Κανείς δεν έπεσε στον γκρεμό
μέσα στου βουνού το κενό
ο Πλούτωνας ζήλεψε τη νιότη
και τον άγγελό του σε άλλο έστειλε κατώφλι.
Φλόγες κυνηγούσαν σώματα,
κραυγές έσκισαν τον αέρα,
Ουρλιαχτά κραυγές γοερές
στην έξοδο στριμώχτηκαν όλοι,
μπροστά ποδοπάτημα, πίσω φωτιά φοβέρα.
Άλλους κατάπιε η πυρά,
κι άλλους η πίεση του πλήθους
θύρα σωτηρίας καμία
μόνο θρήνος και της φωτιάς η μανία
Θυσία στον Μινώταυρο του καιρού,
οι ωραιότεροι νέοι της Ευρώπης
το 2026 σφραγίστηκε με αίμα,
κι η ανθρωπότης έμεινε άφωνη
σαν πρωταπριλιάτικο ψέμα
Οι χαροκαμένες μάνες πώς να αντέξουν;
κι οι πατεράδες έξαλλοι τρέχουν
να μάθουν αν το παιδί τους ζει,
έστω για μια ανάσα ελπίδας.
Βαρύ το έγκλημα που βαραίνει τη χώρα
το ευρωπαϊκό μας σπίτι τρίζει,
τραγωδίες που αλλού συνηθίσαμε
όταν γενοκτονίες υποστήκαμε
μα τώρα μας κοιτούν κατάματα.
Συλλυπητήρια στις οικογένειες
πονάμε σαν να ’ταν παιδιά μας,
γιατί ο άνθρωπος οφείλει
να θρηνεί κάθε αθώα ζωή.
Ένα άγαλμα στο Κραν Μοντανά
ας θυμίζει το άδικο τέλος,
να στέκει μνήμη και προειδοποίηση
για τις γενιές που θα ’ρθουν.
Ο Πλούτωνας αγάπησε τις μορφές τους
αθάνατες οι ψυχές τους.
Κάποτε οι μάνες ίσως ανταμώσουν
εκεί που οι πληγές γαληνεύουν.
Αιωνία η μνήμη τους.
Άλλο τέτοιο ατύχημα να μη συμβεί.
(2/1/2026)
*Αμφικτύων ο Υποστράτηγος ε.α Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Παρακαλούμε τα σχολιά σας να ειναι σχετικά με το θέμα, περιεκτικά και ευπρεπή. Για την καλύτερη επικοινωνία δώστε κάποιο όνομα ή ψευδώνυμο. Διαφημιστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται.
Επειδή δεν υπάρχει η δυνατότητα διόρθωσης του σχολίου σας παρακαλούμε μετά την τελική σύνταξή του να ελέγχεται. Προτιμάτε την ελληνική γραφή κι όχι την λατινική (κοινώς greeklish).
Πολύ σημαντικό είναι να κρατάτε προσωρινό αντίγραφο του σχολίου σας ειδικά όταν είναι εκτενές διότι ενδέχεται να μην γίνει δεκτό από την Google (λόγω μεγέθους) και θα παραστεί η ανάγκη να το σπάσετε σε δύο ή περισσότερα.
Το σχόλιό σας θα δημοσιευθεί, το αργότερο, μέσα σε λίγες ώρες, μετά από έγκριση του διαχειριστή του ιστολογίου, ο οποίος είναι υποχρεωμένος να δημοσιεύει όλα τα σχόλια που δεν παραβαίνουν τους όρους που έχουμε θέσει στις παρούσες οδηγίες.
Υβριστικά, μη ευπρεπή και προπαγανδιστικά σχόλια θα διαγράφονται ή δεν θα δημοσιεύονται.