“Δίκαιο και άδικο”. Η περίπτωση της Βενεζουέλας.

Γράφει ο Ευστάθιος Δαφνομήλης 

 

Η αίσθηση του καλού και του κακού είναι συνυφασμένη με την αίσθηση του δικαίου και ενυπάρχει στους ανθρώπους από μωρά. 

 

Η λεγόμενη “rudimentary moral sense” (στοιχειώδης αίσθηση ηθικής) εξωτερικεύεται στα μωρά και γίνεται εμφανής μέσα από τις επιλογές τους στα κουκλάκια, και αργότερα στα παιδιά στις ηρωικές φιγούρες που επιλέγουν, με όλα αυτά να αποτελούν αντιπροσωπευτικά είδωλα του ηρωικού/αγαθού προτύπου, ως μια έμφυτη ανάγκη εύρεσης του καλού, η οποία συνυπάρχει και αλληλεπιδρά με άλλα βασικά ένστικτα όπως της επιβίωσης (διότι για να επιβιώσουμε… επιζητούμε να έχουμε καλούς και αγαθούς ανθρώπους γύρω μας, ή ανθρώπους που θα μας προστατεύσουν). 

 

Για τα παραπάνω υπάρχουν ειδικές μελέτες οι οποίες τα τεκμηριώνουν, αλλά και βιβλία εύπεπτα και αναλυτικά (βλ. Paul Bloom “Just Babies: The Origins of Good and Evil”), ωστόσο σε μια εμπεριστατωμένη αναζήτηση για το Δίκαιο και την συστηματοποίησή του, δεν μπορούμε να στηριχθούμε στην πρωτόλεια ενστικτώδη μωρουδιακή διαίσθηση, διότι είναι πολύ αφελής και αθώα για να είναι επαρκής σε έναν κόσμο όπου τίποτα δεν είναι κατάλευκο ή κατάμαυρο, πόσο μάλλον στην διεθνή παλαίστρα συμφερόντων. 

 

Η διαίσθηση αυτή είναι μια αρχική πυξίδα, που όμως δεν αρκεί για να μας οδηγήσει στον προορισμό μας, όπως και στην πραγματικότητα, μια πυξίδα δεν είναι πλήρως επαρκής όταν δεν έχουμε γνώσεις του πεδίου, των εμποδίων και των κινδύνων ή των ειδικών συνθηκών που ισχύουν σε κάθε περιοχή, δηλαδή δεν έχουμε έναν χάρτη. 

 

Λεχθέντων τούτων, το αμέσως επόμενο στάδιο στην αναζήτηση και επιβολή του Δικαίου είναι η θέσπιση κανόνων και η εξισορρόπηση ιδιαιτεροτήτων και ανωμαλιών. Οι κανόνες δεν φτιάχνονται “σήμερα” με σκοπό να μας ευνοούν μεροληπτικά επειδή είμαστε σε θέση ισχύος, διότι αυτό μπορεί να αλλάξει κάποτε και αύριο αυτός που έχει την ισχύ να εκμεταλλευτεί το ίδιο σύστημα προς όφελός του. 

 

Στην περίπτωση του Διεθνούς Δικαίου, το οποίο είχα την τύχη να μελετήσω λόγω σπουδών, οι κανόνες στηρίζονται σε μια σχεδόν μαθηματική λογική όπου με ορισμένες βασικές αρχές που λειτουργούν ως σταθερές, οικοδομείται ολόκληρο το σύνολο των κανόνων του.

 

Ειδικά από την δημιουργία των πυρηνικών όπλων και ύστερα, ο σεβασμός σε αυτό το σύστημα κανόνων έλαβε ιδιαίτερο βάρος διότι καμμία μεγάλη δύναμη, όσο ισχυρή κι αν είναι, δεν ρισκάρει να αντιμετωπίσει αντίμετρα μιας άλλης δυνάμεως και έτσι οι πόλεμοι όπως γνωρίζουμε μετεξελίχθηκαν από καθολικοί σε περιφερειακοί δι’ αντιπροσώπων. 

 

Όμως μετά την οικονομική επικράτηση της Δύσης και κατά συνέπεια την διάλυση της Σοβιετίας, και ενώ προέκυψε για ένα διάστημα 20 ετών ένα μονοπολικό σύστημα ισχύος, αντί ο ισχυρός να επιδείξει αυτοσυγκράτηση και προσήλωση σε διεθνείς κανόνες, αντιθέτως έσπασε κάθε στεγανό νομιμοπρέπειας και νομιμοφάνειας, επιτέθηκε σε 10 κράτη, διαλύοντας τα περισσότερα εξ αυτών και εγκαθιστώντας σε αυτά μια κατάσταση διαρκούς και αυτοτροφοδοτούμενης διάλυσης που σχεδόν παραπέμπει σε μια βολική ανυπαρξία (failed/collapsed state). 

 

Οι λόγοι γνωστοί: 1) διάδοση και πλήρης κυριαρχία του δολαρίου, 2) επέκταση του αμερικανικού τραπεζικού συστήματος, 3) έλεγχος και εκμετάλλευση φυσικών πόρων, 4) μόνιμη εγκατάσταση στρατιωτικών δυνάμεων και δημιουργία συστήματος/πλέγματος προκεχωρημένων βάσεων/φυλακίων και 5) εργαλειοποίηση πληθυσμού για άλλα κοινωνικοπολιτικά σχέδια. 

 

Για την επίτευξη αυτών των στρατηγικών στόχων και την διεξαγωγή πολέμων, το βαθύ οικονομικοπολιτικό σύστημα που ελέγχει και διαχειρίζεται την χώρα και τους μηχανισμούς της (στρατός), έπρεπε να πείσει τον πληθυσμό ώστε να αποδεχθεί τις συνέπειες, δηλαδή τα φέρετρα των νεκρών, την κατασπατάληση του χρήματος και την οικονομική ύφεση. 

 

Απευθύνθηκε λοιπόν σε αυτό το αρχικό συναίσθημα το “rudimentary moral sense” για να αιτιολογήσει τις επιθετικές πρωτοβουλίες. Ένας “κακός αιμοσταγής ηγέτης” ήταν πάντα αρκετά επαρκής αιτιολογία για την διάλυση κρατών πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων και όταν αυτό από μόνο του δεν ήταν επαρκές, τότε συμπληρωνόταν από άλλες ψευδείς ή όχι απολύτως αληθείς κατηγορίες όπως π.χ. “όπλα μαζικής καταστροφής”, “διεξαγωγή γενοκτονιών”, “βασανιστήρια” κλπ, κατηγορίες που συμπτωματικά συμπληρώνουν απολύτως το κάδρο των ΗΠΑ. 

 

Έτσι και στην περίπτωση της Βενεζουέλας, υπήρχαν ή δημιουργήθηκαν όλες οι προϋποθέσεις και οι λόγοι για την διεξαγωγή της επιχείρησης απαγωγής του Μαδούρο.

 

Πλούσια κοιτάσματα (τα μεγαλύτερα του πλανήτη), οικονομική επέκταση και στήριξη τραπεζικού συστήματος (υποχρεωτική χρήση δολαρίου στις διεθνείς συναλλαγές, δημόσια επικρότηση από τους Ρότσιλντ), μείωση εξωτερικού στρατιωτικού κινδύνου (Ρωσσία/Κίνα στον αμερικανικό ζωτικό χώρο), τακτοποίηση δοτών ανθρώπων σε θέσεις εξουσίας για κοινωνικό μετασχηματισμό (ευνοούμενοι Ματσάδο, πολιτικές λοάτκι κλπ), εξουδετέρωση “όπλων μαζικής καταστροφής” (δηλαδή ναρκωτικά που δεν παράγει η χώρα και απλώς περνάνε μέσα από το έδαφός της). 

 

Για τις ΗΠΑ δεν μπορώ να πω πως δεν είχαν ισχυρούς λόγους για την διεξαγωγή μιας επιχείρησης έξω από κάθε έννοια νομιμότητας και Διεθνούς Δικαίου… όμως αυτοί που είναι άξιοι σχολιασμού είναι οι διεθνείς υποτακτικοί τους που ανέλαβαν σε κάθε χώρα και κάθε πόστο να αιτιολογήσουν την ενέργεια αυτή με ζέση και ζήλο. 

 

Δεν αμφιβάλλω πως οι περισσότεροι από αυτούς δεν έχουν κανένα προσωπικό συμφέρον, απλώς έμαθαν να σκέφτονται έτσι στη ζωή τους. Γι’ αυτούς το Διεθνές Δίκαιο υπάρχει μόνο όταν χρειάζεται να κρύψουν τη δειλία τους ή να κατηγορήσουν εκ του ασφαλούς κάποια εχθρική χώρα, αλλά όταν η συζήτηση αφορά τον “μπαμπά” τους, τις ΗΠΑ, εκεί επιστρέφουν στην κατάσταση της “στοιχειώδους αισθήσεως ηθικής” που ακολουθεί πρωτόγονες διαμορφώσεις ρόλων (καλός / κακός), και αιτιολογεί κάθε καταστρατήγηση του Διεθνούς Δικαίου προς όφελος του “μπαμπά”. 

 

Φευ! Ο ολισθηρός τους κατήφορος είναι χωρίς αυτοσυνειδητοποίηση. Δεν αντιλαμβάνονται πως υπήρξαν κι αυτοί (η χώρα τους) θύμα τέτοιων πρακτικών από τον πόλο εξουσίας που υποστηρίζουν τυφλά. Ακόμα χειρότερα, πολλοί εξ αυτών ενίοτε δικαιολογούν κάθε δεινό που συνέβη στην πατρίδα τους επειδή ξεστράτισε από τον “άγιο δρόμο” του επικυρίαρχου και αυθέντη τους, ενώ κάποιοι υστερόβουλοι κουτοπόνηροι θεωρούν πως ο αυθέντης τους θα ευνοήσει την χώρα τους. 

 

Και δεν συζητάμε για την κυβέρνηση της χώρας που κατά πάγια τακτική επικαλείται διαρκώς το Διεθνές Δίκαιο, αλλά δεν το εφαρμόζει στις εθνικές της υποθέσεις, αλλά επί του συγκεκριμένου θέματος το αντιπαρέρχεται κατά δήλωση του ΠΘ, χωρίς να νοιάζεται για το πόσο καταστρεπτικό είναι αυτό για την υπερασπιστική ρητορική της χώρας. 

 

Ούτε συζητάμε για τους ελλιπώς ενημερωμένους δεξιούς κι αριστερούς που θεωρούν την Βενεζουέλα ως ένα κράτος κομμουνιστικό, ενώ υπό την κυβέρνηση Μαδούρο το Κομμουνιστικό Κόμμα έχει τεθεί σε de facto καταστολή. Με τους μεν Αριστερούς στην κοσμάρα τους να θεωρούν πως πρέπει να υπερασπιστούν την Βενεζουέλα από “ταξικό καθήκον” ενώ τους δε δεξιούς από “καπιταλιστικό συμφέρον”. 

 

Η Βενεζουέλα αποτελεί ένα à la carte σοσιαλιστικό κράτος. Εθνικοποίησε τους φυσικούς της πόρους όταν διαπίστωσε πως υπόκειτο σε κλοπή του πλούτου της από τους Αμερικανούς, όπως τα αφρικανικά κράτη από τους Ευρωπαίους. Σε αυτό, κάθε γνήσιος πατριώτης και άνθρωπος υπέρ των εθνών-κρατών οφείλει να είναι υπέρ, αν είναι συνεπής και όχι διπρόσωπος υποκριτής. Η Βενεζουέλα υποστηρίζει το δικαίωμα στην περιουσία, έχει ελεύθερη καπιταλιστική οικονομία και αγορά με αυτόνομη ιδιωτική επιχειρηματικότητα, έχει ιδιωτικό τραπεζικό τομέα, έχει χρηματιστήριο και είναι πεδίο οικονομικής δραστηριότητας για πολυεθνικές εταιρείες και funds όπως για παράδειγμα η αμερικανική JP Morgan. 

 

Η δε ρήση “stolen oil” που εισήχθη στην διεθνή επικαιρότητα από την κυβέρνηση Τράμπ για το πετρέλαιο της χώρας, είναι αποκρουστικά πρόστυχη, υποδηλώνοντας πως επειδή προ δεκαετιών εγκατέστησαν μηχανήματα εξόρυξης, αυτομάτως τους ανήκει εσαεί ο πλούτος του υπεδάφους μιας ολόκληρης χώρας. 

 

Όμως η καταστρατήγηση του Διεθνούς Δικαίου έχει συντελεστεί πολύ νωρίτερα με έναν συστηματικό τρόπο που είναι τακτικό εργαλείο των Αμερικανών απέναντι σε κάθε κυρίαρχο κράτος που δεν υποτάσσεται στην πολιτική και οικονομική εξουσία τους: οι κυρώσεις. Αυτές αποστερούν την δυνατότητα από μια χώρα να αναπτυχθεί, να επιβιώσει, να ανθίσει, με στόχο τον μακροπρόθεσμο βασανισμό και στραγγαλισμό του πληθυσμού της, και την δημιουργία εσωτερικών πιέσεων για αλλαγή καθεστώτος. Δεν είναι ο κομμουνισμός που στέρησε την ανάπτυξη σε μια χώρα που κατέχει το 25% του παγκόσμιου πετρελαίου και όποιος το λέει αυτό είτε δεν έχει επαρκή γνώση των γεγονότων είτε είναι τυφλωμένος από ιδεολογική προκατάληψη. Και το γράφω ως ιδεολογικός εχθρός του κομμουνισμού αυτό. 

 

Όμως είναι η διεθνής καπιταλιστική συμμορία που έπνιξε οικονομικά και εμπορικά την Βενεζουέλα, τη Συρία, την Κούβα και δεκάδες κυρίαρχα κράτη, ήδη από την δεκαετία του ’30, οδηγώντας μας κάποτε ακόμα και σε έναν παγκόσμιο πόλεμο. Αυτό, ένας άνθρωπος εθνικά υπερήφανος και πιστός στην έννοια της εθνικής κυριαρχίας θα έπρεπε να το αποστρέφεται. 

 

Η δε επιχειρηματολογία περί ναρκωτικών είναι απλώς μια προσχηματική εφεύρεση, αντίστοιχη των “όπλων μαζικής καταστροφής” για τις χώρες της Μέσης Ανατολής που έδωσαν το πράσινο φως για την καταστροφή τους. Οι χώρες που αποτελούν κάποιους από τους μεγαλύτερους παραγωγούς ναρκωτικών και είναι (συμπτωματικά) φίλοι με τις ΗΠΑ, όπως Μεξικό, Μαρόκο, Περού, Παραγουάη, Αλβανία, δεν αντιμετωπίζουν κανένα πρόβλημα και μηδενικές κυρώσεις, ενώ η Βενεζουέλα που λόγω γεωγραφικού αναγλύφου και αδυναμίας ελέγχου λειτούργησε ως πέρασμα, δαιμονοποιήθηκε. 

 

Αγαπητοί μου, όσο κι αν γίνεται κουραστική η αναφορά στο Διεθνές Δίκαιο και την καταστρατήγησή του, οφείλει να είναι ο πυρήνας της εστίασής μας. Διότι η Δύση οικοδομήθηκε και έγινε αυτό που είναι για τον παγκόσμιο πολιτισμό μέσω ΚΑΙ αυτού του πυλώνα της, του Ρωμαϊκού Δικαίου, εξακοντίζοντας στα πέρατα της Οικουμένης ένα υπόδειγμα “ζην αγαθώς” που απετέλεσε πηγή έλξης και παραδείγματος και πυρήνα πολιτισμικής ισχύος, κατ’ αρχήν για τους ίδιους τους πληθυσμούς που απαρτίζουν την συλλογική Δύση και πολέμησαν με αυτοθυσία στο παρελθόν γι’ αυτές τις αξίες. 

 

Κάθε ενέργεια που καταστρατηγεί τις θεμελιώδεις αξίες της Δύσεως με αντάλλαγμα την παράταση της κυριαρχίας της, είναι ένα μικρό δάνειο χρόνου για το παρόν αλλά μία μεγάλη και ασυγχώρητη απώλεια ισχύος για το μέλλον. Προκαλεί ρωγμές εντός του πληθυσμού της και εσωτερική διάβρωση. Αφήνω το εθνικό επίπεδο και τα πρόσωπα που διαχειρίζονται τα δημόσια πράγματα, και αναφέρομαι στο μέλλον της συλλογικής Δύσεως που νοσεί, γηράσκει, πεθαίνει, παρακμάζει και αλλοτριώνεται. 

 

Και η Βενεζουέλα είναι μόνο ένας μικρός σταθμός σε αυτήν της την κατάπτωση. 

 

Αντίβαρο