Το καλοκαίρι πέρασε

Φίλοι μου, καλώς σας βρήκα και καλό Φθινόπωρο να έχουμε.

 

Γράφει ο Χρήστος Μπολώσης

 

Με τραγούδια καλωσορίσαμε το καλοκαίρι, με ένα, όχι και τόσο γνωστό για τους κάτω των 70 ετών τραγούδι, καλωσορίζουμε το Φθινόπωρο. Πρόκειται για μία μεγάλη επιτυχία ενός, τότε, νεανικού συγκροτήματος της δεκαετίας του ’60, ίσως το κορυφαίο, των Charms και λέγεται «Χειμώνα – Καλοκαίρι». Οι στίχοι είναι του Κώστα Τσερώνη και η μουσική του Τέρη Ιερεμία.

 

Οι νοσταλγοί, μπορούν να το βρουν, να το ακούσουν και ενδεχομένως να βουρκώσουν («ένα σκουπιδάκι μπήκε στο μάτι μου βρε αδελφέ»… αχ πούναι τα χρόνια, ωραία χρόνια πούχες λουλούδια μεσ’ την καρδιά, που έλεγε και ο σερ Μπιθί…), στην ηλεκτρονική διεύθυνση:

 

Χειμώνα – Καλοκαίρι

 

Το καλοκαίρι πέρασε, Το κρύο ήρθε πάλι

Μα η αγάπη μας μαζί, Θα μείνει δεν αλλάζει

 

Η θάλασσα αγρίεψε, Το κύμα ταραγμένο

Ο ουρανός συννέφιασε, Κι εγώ κοντά σου μένω

 

Οι δρόμοι ερημώσανε, Κι οι δυο μας πλάι πλάι

Στα χιόνια τώρα παίζουμε, Την όλη φύση ζούμε

 

Χειμώνα με το τζάκι μας, Κοντά στη ζεστασιά μας

Το καλοκαίρι στο γιαλό, Στου μπάτη τη φρεσκάδα

 

Ο ήλιος συντροφιά μας, Μαζί στην αμμουδιά

Τα δειλινά μας άφηνε, Το σούρουπο παρέα.

 

Να θυμηθούμε λοιπόν, μερικά από τα σπουδαιότερα γεγονότα που απασχόλησαν την κοινή γνώμη, το καλοκαίρι που μας αποχαιρετά: 

 

Σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ. Οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, μας έπιασαν με την γίδα στην πλάτη. Τι συνέβη; Μας έδιναν χρήματα για επιδοτήσεις – ενισχύσεις αγροτών και κτηνοτρόφων και εμείς τα δίναμε μεν ακολουθώντας τους εξής απαράβατους κανόνες δε:

 

α. Να είναι (ή να γίνουν ) του κόμματος (Γκρούεζας). Με την μέθοδο αυτήν άλλαξαν χρώμα διάφοροι νομοί της Ελλάδος και όχι κατ’ ανάγκη από την ντροπή τους.

 

β. Αν έχουν λίγα στρέμματα ή λίγα ζωντανά και όχι τα χίλια στρέμματα και τα οχτακόσια γίδια που είχε η κόρη του τσέλιγκα η Σταυρούλα, που έφαγε τον Τάσο από την Γκόλφω, τότε «μη γκλαις» που έλεγε και ο Μποστ. Ας είν’ καλά το κόμμα, που θα σου γράψει μερικές εκατοντάδες στρέμματα και θα αυγατίσει το βιός σου και την επιδότηση. Τώρα αν εσύ είσαι πατριώτης των Βροντάκηδων και των Φουρτουνάκηδων και τα στρέμματά σου είναι στην Βούρμπιανη του Γράμμου μη σκοτίζεσαι. Μιάμιση ώρα δρόμος είναι με το αεροπλάνο, ενώ αν καβαλήσεις ένα ισραηλινό πύραυλο Delilah, σε λίγα λεπτά θα έχεις φτάσει στο υποστατικό σου.

 

Όπως ήταν φυσικό οι γελοιογράφοι και οι παντός είδους πλακατζήδες, ξεσάλωσαν. Ένα μικρό δείγμα βλέπουμε εδώ:

 

(«Καθημερινή» 7 Ιουλ. 2025- Δημ. Χαντζόπουλος)

 

- Στις 4 Ιουλίου ο κ. πρωθυπουργός επισκέφθηκε το Άγιο Όρος . Αρχικώς 7 Ιερές Μονές αντιδρούσαν και κήρυξαν τον κ. Μητσοτάκη ανεπιθύμητο. Τελικώς… υπεχώρησαν και τον κήρυξαν επιθυμητό! Ήταν κι’ εκείνα τα 100 εκατομμύρια… Εν τω μεταξύ δεκαεννέα εμβληματικοί γέροντες του «Όρους», απέστειλαν επιστολή στα ΜΜΕ, με την οποία χαρακτήριζαν ανεπιθύμητο τον κ. Μητσοτάκη στο «Περιβόλι της Παναγιάς». Φυσικά η επιστολή πνίγηκε στο πέλαγος της… αντικειμενικής ενημέρωσης. Τελικώς ο κ. πρωθυπουργός έγινε δεκτός μετά βαΐων και κλάδων, έγραψε (ανορθόγραφα) στο Βιβλίο Επισκεπτών ότι επέστρεψε στην Μοναστική Πολιτεία ως ταπεινός «προσκυνητής» και ότι «ωφείλει» να συμβάλει κ.λπ. Βλέπετε δεν τα έγραψε στον υπολογιστή να του τα σφυρίξει φάουλ και υπογραμμισμένα με κόκκινη γραμμή. Φεύγοντας δεν παρέλειψε να δώσει το ποσό των 100 εκατομμυρίων στην Ιερά Κοινότητα για τα έξοδά της. Λες;

 

 

- Είχαμε και το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων που έγινε στις ΗΠΑ και το οποίο κατέκτησε, όπως (δεν) αναμενόταν, η Τσέλσυ.

 

Την διοργάνωση σκίασε η τραγική απώλεια του άσου της Λίβερπουλ Πορτογάλου Ντιόγκο Ζότα και του αδελφού του Αντρέ Σίλβα, που έχασαν τη ζωή τους σε τραγικό αυτοκινητιστικό δυστύχημα όταν το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο Ντιόγκο, ξέφυγε από την πορεία του και κυριολεκτικά διαλύθηκε από την πυρκαγιά που επακολούθησε. 

 

- Εν τω μεταξύ οι ροές λαθρομεταναστών συνεχίζονται. Μέσα σε λίγες μέρες, στις αρχές Ιουλίου απεβιβάσθηκαν στην Κρήτη πάνω από 800 «επενδυτές». Δεν κατέστη δυνατόν να διασταυρωθεί η πληροφορία ότι διετέθη τμήμα στρατού για την υποδοχή τους. Στην αρχή, διάβασα το σχετικό ρεπορτάζ, που μιλούσε για την αποβίβαση περίπου 500 λαθρομεταναστών (συνολικά πάνω από 800 αυτές τις ημέρες!) στην τουριστική τοποθεσία της Αγίας Γαλήνης στην Κρήτη, οι οποίοι είχαν ταλαιπωρηθεί στοιβαγμένοι σ’ ένα μικρό πλοιάριο και προσέγγισαν στην πολυσύχναστη τουριστική παραλία, κραυγάζοντας από λαχτάρα για να βγουν στην ακτή. Στην συνέχεια, έτυχε να παρακολουθήσω ένα σχετικό βίντεο (έχουνε και μερικά καλά τα αναθεματισμένα τα κινητά…), το οποίο ωστόσο άλλα έλεγε. Από το πλοιάριο ξεπετάγονταν, καθόλου ταλαιπωρημένοι, άνθρωποι με μέσο όρο ηλικίας το πολύ τα τριάντα χρόνια (θυμηθείτε τις εικόνες με τους δικούς μας πραγματικούς πρόσφυγες από την Μικρά Ασία), που πήδαγαν στην ακτή με στυλ που θα ζήλευε και ο Τεντόγλου. Θύμιζαν περισσότερο τους Αμερικανούς πεζοναύτες που έβγαινα πετώντας στις ακτές τις Νορμανδίας, παρά «ταλαιπωρημένους» ανθρώπους. Και το έχουμε χιλιοειπεί. Οι δικοί μας έγιναν πρόσφυγες στην Πατρίδα τους, που ήταν δίπλα και όχι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, υπό την απειλή του τούρκικου χατζαριού. Οι μουσαφίρηδές μας, από ποιόν απειλήθηκαν; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό μπορεί να δοθεί αν γνωρίζουμε την εθνικότητά τους , αλλά αυτοί είναι, κυριολεκτικά, ό,τι δηλώσουν. Μη έχοντας κάτι άλλο να κάνουμε, τους ευχόμεθα το «ως ευ παρέστητε» και την ταχεία εγγραφή τους στις επιδοτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ…

 

- Και ξαφνικά μέσα στο κατακαλόκαιρο και αφού όλα τα κανάλια είχαν τρομοκρατήσει δεόντως και σύμφωνα με τα προβλεπόμενα τον κόσμο, που καλά παθαίνει αφού τα βλέπει, για τον καύσωνα, ότι θα λειώσουν τα αυτοκίνητά τους, θα εξατμισθούν τα ποτάμια τους (αυτό ας μη το πολυκοροϊδεύουμε…), θα ξεραθούν τα βοσκοτόπια τους και θα διψάσουν τα κοπάδια τους (σημ.: Τα βοσκοτόπια του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν κινδυνεύουν καθότι μουσαντάς…), από την μακρινή Σιγκαπούρη ήρθαν τα χαρμόσυνα νέα. Οι δύο Εθνικές Ομάδες μας, οι σύγχρονοι Ποσειδώνες και οι μοντέρνες Νηρηίδες μας, δηλαδή οι Εθνικές ομάδες ανδρών και γυναικών κατέκτησαν το χάλκινο και το χρυσό μετάλλια αντίστοιχα στο παγκόσμιο πρωτάθλημα πόλο. Έτσι, εκτός των άλλων, είδαμε και την Ελληνική σημαία, διότι εσχάτως μόνο την Παλαιστινιακή βλέπουμε. 

 

- Έχει πλέον καταντήσει ένα από τετριμμένα κλισέ των εφημερίδων. Μέχρι τώρα είχαμε: Τα Χριστούγεννα: «Πέταξε η τιμή της γαλοπούλας. Στα ύψη τα μελομακάρονα, στ’ αστέρια οι κουραμπιέδες. Πιο πολύ συμφέρει ν’ αγοράσεις το δάσος παρά το έλατο. Ικανοποιημένος από τις τιμές, δήλωσε ο υπουργός από την επίσκεψή του στην Κεντρική Αγορά τις Αθήνας» – Το Πάσχα: «Κοτόπουλο θα σουβλίσουν οι περισσότεροι, αφού το αρνί είναι απλησίαστο. Κατά 30% ακριβότερο από πέρσι το πασχαλινό τραπέζι». Την Καθαρή Δευτέρα: «Απλησίαστη η λαγάνα. Ο ταραμάς απογειώθηκε. Ο χαλβάς Δραπετσώνας στο διάστημα». Το καλοκαίρι: «Ψήνεται η χώρα. Ένας φραπές στην Μύκονο όσο ένα μεροκάματο. Τουρίστες καταγγέλλουν αισχροκέρδεια» Πάντως για νάμαστε δίκαιοι, αρκετοί τουρίστες δηλώνουν διάφορα πράγματα (π.χ. χάλια το ξενοδοχείο, σίχαμα το φαγητό, μεγάλα κουνούπια κ.λπ.) και έτσι πετυχαίνουν να τους αποζημιώνουν τα τουριστικά γραφεία και να κάνουν τζάμπα διακοπές. Τον χειμώνα: «Ψυγείο η χώρα. Χιόνισε στη Φλώρινα (τι πρωτότυπο). Αρκούδες στο Σύνταγμα (σημείωση: καλό θα είναι να επισκεφθούν και την παρακείμενη βουλή…)». 

 

Σε όλα αυτά λοιπόν τα χιλιογραμμένα και… πρωτότυπα, έρχεται, εδώ και τρία χρόνια, να προστεθεί άλλο ένα: «Στα αζήτητα οι Στρατιωτικές Σχολές». Δυστυχώς εδώ και τρία χρόνια στις Πανελλήνιες είχε παρατηρηθεί το φαινόμενο στις Στρατιωτικές σχολές να μην εισαχθούν οι προβλεπόμενοι σπουδαστές. Το κακό ξεκίνησε από το 2023, όπου στην Σχολή Ευελπίδων, επί παραδείγματι, εισήλθαν 70 λιγότεροι, ενώ το 2024 είχαμε 77 λιγότερους, για να φθάσουμε στο σήμερα, όπου είχαμε 131 (!!!) λιγότερους επιτυχόντες. Στις άλλες σχολές τα ποσοστά μη πληρωθεισών θέσεων, κυμαίνονται από 50 έως 80%. Το θέμα είναι πολύ σοβαρό και απορώ πώς ο κ. Δένδιας δεν το έχει αντιληφθεί. Είναι καιρός ο κ. υπουργός να αφήσει το κλείσιμο των στρατοπέδων, την πολιτικοποίηση των στρατιωτικών νοσοκομείων και την διαχείριση της περιουσίας των Ενόπλων Δυνάμεων και να ασχοληθεί με το θέμα του προσωπικού το οποίο συνεχώς φθίνει. Και θα φθίνει, αν η ηγεσία του ΥΕΘΑ (πολιτική και στρατιωτική) συνεχίσουν να ασχολούνται μόνο με τα drones, τις αναδιαρθρώσεις, το κλείσιμο (και στην συνέχεια άγνωστο τι) των Στρατοπέδων. Σε λίγο θα γεμίσουν οι Δήμοι με πολιτιστικά κέντρα (βλ. και «Πρωινά Νέα Ιωαννίνων της 15 Ιουλίου), στα οποία θα μετατραπούν τα στρατόπεδα που θα τους χαρισθούν (για τέτοια συνήθως τα ζητάνε) και όταν γίνει πόλεμος, θα στείλουμε τον… Μπρεχτ να πολεμήσει… 

 

- Και ξαφνικά και εκεί που περιμέναμε να σκάσει μεγάλη μεταγραφή σε κάποια ομάδα στο παρά πέντε, αποδείχθηκε ότι αλλού ήταν το όνειρο κι΄ αλλού το θαύμα. Ο πλανήτης συγκλονίστηκε. Ο κ. Ανδρέας Λοβέρδος, πρώην στελεχάρα και υπουργάρα του ΠΑΣΟΚ, διεκδικήσας την προεδρία του ΠΑΣΟΚ αλλά ηττηθείς κατά κράτος από τον κ. Ανδρουλάκη, αποτυχών ευρωβουλευτής και εσχάτως αρχηγός των «Δημοκρατικών» (των εγχωρίων όχι της Αμερικής…), μετεγράφηκε στην ΝΔ! Χαράς ευαγγέλια. Εγώ τώρα προσμένω να τον δω αγκαλιά με τον Άδωνη να χοροπηδάνε και να τραγουδάνε «Και α και ου και Δαπ Νου Δυο Φου Κου» και τον κ. Μητσοτάκη να τους βαράει παλαμάκια.

 

Η συνέχεια όμως με τα γεγονότα του καλοκαιριού που αποχαιρετίσαμε, στην αδελφή ιστοσελίδα Antinews.

 

Ωστόσο πριν σας αποχαιρετίσουμε για σήμερα, να σας προσφέρουμε ένα θαυμάσιο κείμενο που βρήκαμε στην εξαιρετική στήλη «Κάπου πήγα, κάτι είδα», της «κυριακάτικης δημοκρατίας» της 10ης Αυγούστου, Απολαύστε το:

 

Από Αύγουστο σε Μάη θα γεράσουμε

 

Δεν μπορώ να πω ότι είμαι από τους φανατικούς του καλοκαιριού ιδιαίτερα τώρα που η ζέστη γίνεται ανυπόφορη και που μας ταράζει στους φουσκωμένους λογαριασμό η ΔΕΗ, λόγω air condition, μπορώ να πω την νοσταλγώ το χειμώνα.

 

Ωστόσο φαίνεται ότι πλησιάζει πια εκείνη η ώρα. Η ώρα που το φως μαλακώνει, που τα μελτέμια κουράζονται, που ο ήλιος αρχίζει να γέρνει πιο νωρίς, που το καλοκαίρι ετοιμάζεται να μας αποχαιρετήσει. «Από Αύγουστο σε Μάη θα γεράσουμε / σαν το κύμα στ’ ακρογιάλι θα περάσουμε / σαν το κύμα στ’ ακρογιάλι θα περάσουμε», λέει ο Ζαμπέτας. Και έχει απόλυτο δίκιο… 

 

Έτσι έρχεται, όχι με πάταγο, όχι με φωνές. Με κείνη τη διακριτική σχεδόν μελαγχολική αξιοπρέπεια, που έχουν τα πράγματα όταν ξέρουν ότι ο κύκλος τους κλείνει. Οι παραλίες πάλι θα αδειάσουν σιγά-σιγά από φωνές και παιχνίδια. Τα καΐκια μισογεμάτα από τους τελευταίους τουρίστες, θα κλείσουν την αυλαία ακόμη μιάς σαιζόν. Οι καρέκλες στις ταβέρνες θα μαζεύονται νωρίτερα το βράδυ. Και οι νύχτες – άλλοτε ζωντανές και πυρακτωμένες – θα γίνουν δροσερές, σχεδόν συλλογισμένες. 

 

Στην αυλή τα γεράνια θα ξεθωριάζουν προσπαθώντας να κρατήσουν την περηφάνια τους. Η αρμύρα, χαμένη μέσα στα ρούχα, στις σκέψεις, στο βλέμμα. Κι’ εμείς, λίγο πιο ήσυχοι, λίγο πιο σκεπτικοί, με εκείνο το γνώριμο αίσθημα πως κάτι όμορφο τέλειωσε, αλλά άφησε πίσω του ίχνη. Μία γεύση από καρπούζι, μια μυρωδιά από γιασεμί, ένα ηλιοβασίλεμα που δεν θα ξεχαστεί. Ίσως κι’ ένα φλερτ, μπορεί και μία αγάπη. Ποιος ξέρει; Πώς έλεγε ο Σπανός; «Μια αγάπη για το καλοκαίρι θα ‘μαι κι’ εγώ…» 

 

Προς Θεού, μη μελαγχολήσετε. Μη σκεφτεί ότι «πέρασε άλλο ένα καλοκαίρι, πέρασε άλλος ένας χρόνος». Πείτε απλά πως πέρασε μία εποχή. Και τώρα που ο χρόνος έχει μόνο δύο εποχές, χειμώνα και καλοκαίρι, θα γεράσουμε πολύ πιο αργά… 

 

Το καλοκαίρι σβήνει σαν παλιά φωτογραφία. Αφήνει πίσω του φως, όχι δυνατό, αλλά ζεστό. Από εκείνο το φως που αγαπούσε ο Ελύτης και καταλάβαινε ο γράφων. ένα φως που δεν καίει, μα φωτίζει. Που δεν κραυγάζει, μα ψιθυρίζει ιστορίες. Για όσα ζήσαμε και για όσα – αν είμαστε τυχεροί – θα ξαναζήσουμε.

 

Η ΑΚΙΣ

 

Για γέλια και για κλάματα 

 

Γιατί ρε παιδιά τόση κακία;

 

Τώρα να πω ότι έχει άδικο, θα είμαι ηλίθιος…

 

Γλυκομίλητες αλήθεια…

 

Δεν ντρέπεσαι ρε, επιστήμονας άνθρωπος;

Καλή μας όρεξη…

 

Τώρα τι να του πεις; Ότι έχει άδικο; Αμ δεν έχει

 

πηγή 

Μια συγκλονιστική ομιλία για την ελληνική γλώσσα και την αυθεντική ελληνική γραφή της (αλφάβητο)

Μια συγκλονιστική ομιλία για την ελληνική γλώσσα και την αυθεντική ελληνική γραφή της (αλφάβητο) που δεν προέρχεται από τους Φοίνικες και τους ανύπαρκτους «Ινδοευρωπαίους», θεωρία που ζητά να αφαιρεθεί από τα σχολικά βιβλία, έκανε στην Ακαδημία Αθηνών ο απερχόμενος πλέον Πρόεδρός της, Ακαδημαϊκός Αντώνιος Κουνάδης στις 14 Ιανουαρίου 2019 μ.Χ., κλείνοντας την εκεί ετήσια θητεία του.

 

Το παρακάτω κείμενο της ομιλίας του, πρωτοδημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα της Εφημερίδας «Εστία».

 

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ: ΠΡΟΦΟΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΓΡΑΠΤΗΣ

 

Ομιλία του τ. προέδρου της Ακαδημίας Αθηνων Αντωνίου Κουνάδη

εκφωνήθηκε στην Ακαδημία Αθηνών στις 14 Ιανουαρίου 2019 .

 

ΥΨΙΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΑΓΑΘΟ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

 

«Η προβληθείσα τόν 18ο αιωνα άποψη, ότι η Ελληνική γλωσσα ανήκει στήν Ινδοευρωπαϊκή οικογένεια γλωσσων, καθώς καί η άποψη ότι τό Ελληνικό αλφάβητο ειναι Φοινικοσημιτικης προελεύσεωςαπετέλεσαν αντικείμενα συνεχιζομένων μέχρι σήμερα εντόνων συζητήσεων καί αμφισβητήσεων. Δύο θέματα, τά οποια δέν πρέπει νά αφήνουν αδιάφορο κανένα Έλληνα, αφου τό υψίστης σημασίας αγαθό της πολιτισμικης μας κληρονομιας, η Ελληνική γλωσσα, προφορική καί γραπτή, αρρήκτως συνδεδεμένη μέ τήν ταυτότητα, τήν συνέχεια, τήν επιβίωση καί τήν προοπτική του Ελληνισμου, ειναι υπόθεση όλων μας.

 

Βεβαίως καί του ομιλουντος, λόγω της μακρόχρονης ενασχόλησής μου μέ τήν Εκπαίδευση καί τήν συναφη αρθρογραφία μου, μέ τήν οποία εστηλίτευσα τίς ολέθριες νομοθετικές παρεμβάσεις στή γλωσσα μας, μέ τόν ψευδεπίγραφο χαρακτηρισμό ως Εκπαιδευτικων Μεταρρυθμίσεων.

 

Δεδομένου ότι τά δύο αυτά θέματα ειναι διεπιστημονικου χαρακτηρα καί μάλιστα αντικείμενο πολλων διαφορετικων επιστημων, η εν προκειμένω προσπάθειά μου ειναι νά παρουσιάσω αυθεντικές γνωμες γλωσσολόγων, αρχαιολόγων, ιστορικων, ανθρωπολόγων, παλαιοντολόγων, ώστε νά χυθει περισσότερο φως στά δύο αυτά περίπλοκα καί σκοτεινά ακόμη θέματα, βάσει καί των νεοτέρων ευρημάτων καί των εξελίξεων στήν ανθρώπινη αρχαιογενετική (αDNA) καί τήν πληθυσμιακή γενετική. Εξελίξεων, οι οποιες ανέτρεψαν ή καί επιβεβαίωσαν προγενέστερες υποθέσεις.

 

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ: ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΖΕΙΝ ΕΣΤΙΝ ΤΟ ΟΡΘΩΣ ΟΝΟΜΑΖΕΙΝ

 

Στόν Κρατύλο του Πλάτωνος πού αποτελει διάλογο γιά τήν ορθότητα των ονομάτων μέ συνομιλητές τόν Ερμογένη, τόν φιλόσοφο-μαθηματικό Κρατύλο (ιδρυτή φιλοσοφικης σχολης τόν 5ο π.X. αι.) καί τόν Σωκράτη, βρίσκονται οι απαρχές της Συγκριτικης Γλωσσολογίας σ’ ό,τι αφορα ονόματα βαρβάρων (δηλ. αλλοεθνων) καί της συγκριτικης μεθόδου (όσον αφορα τίς διαλέκτους της Ελληνικης, π.χ. Αιολικης, Δωρικης, Ιωνικης, Αττικης κ.λπ.), καθώς καί οι απαρχές της Ετυμολογίας γιά τό πως καθορίζεται η ορθή ονοματοθέτηση (ονοματοδοσία) των λέξεων (ονομάτων), φύσει ή νόμω. Σύμφωνα μέ τόν φύσει καθορισμό (κατά τόν Κρατύλο), υπάρχει συμφωνία μεταξύ ονόματος (λέξεως) καί του εννοιολογικου περιεχομένου του ετυμολογικως (δηλ. μεταξύ σημαίνοντος καί σημαινομένου), ενω σύμφωνα μέ τόν νόμο καθορισμό των ονομάτων (λέξεων) η ονοματοθέτηση ειναι συμβατική Η Ελληνική γλωσσα ειναι κατ’ εξοχήν εννοιολογική ή νοηματική, δηλαδή υπάρχει αιτιώδης σχέση μεταξύ ονομάτων-λέξεων καί της ετυμολογικης σημασίας τους.

 

Κατά τόν Πλάτωνα (Κρατύλος, 435-436) «ός άν τά ονόματα επίσταται, επίσταται καί τά πράγματα». Πρωτος ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς (1ος π.Χ. αι.) στό έργο του «Περί συνθέσεων ονομάτων» θεωρει τόν Πλάτωνα θεμελιωτή της Ετυμολογίας γράφοντας: «Τόν υπέρ ετυμολογίας λόγον πρωτος εισήγαγε Πλάτων πολλαχη μέν καί άλλοθι, μάλιστα δέ εν τω Κρατύλω.». Γιά τήν αξία της νοηματικης ιδιότητας των ονομάτων ο Αριστοτέλης επισημαίνει: «Ο λόγος, εάν μή δηλοι, ου ποιήσει τό εαυτου έργον.» (Τέχνη ρητορική Γ. 2149), στή συνέχεια δέ εξαίρει τήν Ελληνική μέ τήν φράσιν: «Τό Ελληνίζειν εστίν τό ορθως ονομάζειν.» (Τέχνη ρητορική Γ. 4.1407).

 

ΝΟΜΠΕΛΙΣΤΑΣ ΧΑΪΖΕΝΜΠΕΡΓΚ ΓΙΑ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

 

Αλλά καί στούς νεώτερους χρόνους ο Γερμανός φιλόσοφος-φυσικός Βένερ Χάιζενμπεργκ (Βραβειο Νομπέλ 1932) ειχε δηλώσει: «Η θητεία στήν αρχαία Ελληνική γλωσσα υπηρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στή γλωσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στήν λέξη καί τό εννοιολογικό περιεχόμενο.». Άν τό πρωτο αλφάβητο (ακριβέστερα σύστημα γραφης) ειναι Σημιτικοφοινικικό καί άν οι Φοίνικες (κλάδος σημιτικης φυλης πού διακρίθηκε στήν ναυτιλία καί στό εμπόριο) τό πηραν από τούς Εβραίους καί τό μετέδωσαν στούς Έλληνες, έχει γίνει αντικείμενο πολλων συζητήσεων καί αμφισβητήσεων. Συναφη θέματα πρός διερεύνηση ειναι τό πότε οι Φοίνικες μετανάστες εγκαταστάθηκαν στή Φοινίκη καί ποιές οι αρχαιότερες επιγραφές ή γραπτά κείμενα του Φοινικικου πολιτισμου.

 

ΗΡΟΔΟΤΟΣ: «μου φαίνεται…»

 

Γιά τήν υπάρχουσα άποψη περί της καταγωγης του Ελληνικου αλφαβήτου από τά «φοινικικά γράμματα», δηλαδή από τό φοινικικό ουσιαστικως «Συλλαβάριο», αξίζει νά παρατηρηθει ότι τήν άποψη αυτή οι «Φοινικιστές εστήριξαν κυρίως στή γνωστή ρήση του Ηροδότου: «Οι Φοίνικες …εσήγαγον διδασκάλια ες τούς Έλληνας καί δή καί γράμματα, ουκ εόντα πρίν Έλλησι, ως εμοί δοκέειν…». Δηλαδή ο Ηρόδοτος διατυπώνει τουτο μέ επιφύλαξη (ως εμοί δοκει), αναφερόμενος αορίστως σέ γράμματα καί όχι στά γράμματα συγκεκριμένης γραφης.

 

ΔΙΟΔΩΡΟΣ ΣΙΚΕΛΙΩΤΗΣ: «οι Φοίνικες τα πήραν από άλλους»

 

Μέ τήν άποψη όμως του Ηροδότου δέν συμφωνει ο ιστορικός Διόδωρος ο Σικελιώτης (Ε 74), ο οποιος διευκρινίζει ότι τά λεγόμενα «Φοινίκεια γράμματα» δέν ειναι εφεύρεσις των Φοινίκων αλλά διασκευή άλλων γραμμάτων, δηλαδή των Ελληνικων-Κρητικων, δηλώνοντας: «φασί τούς Φοίνικας ουκ εξ αρχης ευρειν, αλλά τούς τύπους των γραμμάτων μεταθειναι μόνον,…».

 

ΔΕΝ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΠΟΤΕ ΦΟΙΝΙΚΙΚΕΣ ΕΠΙΓΡΑΦΕΣ

 

Άς σημειωθει ότι οι Φοίνικες, όπως φαίνεται από διάφορες ιστορικές πηγές, εγκατεστάθησαν στήν Φοινίκη (σημερινός Λίβανος καί εν μέρει Συρία) αναμειχθέντες μέ τούς αυτόχθονες Χαναανίτες μεταξύ 1.200 καί 1.100 π.Χ. Γραπτά κείμενα ή επιγραφές γιά τόν Φοινικικό πολιτισμό δέν έχουν ευρεθει μέχρι σήμερα.

 

ΥΠΗΡΧΕ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΤΡΩΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ (1.200 π.Χ.)

 

Βάσει ιστορικών δεδομένων, επιγραφών καί πολλων αναφορών σέ (γνωστά) κείμενα αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, έχει γίνει δεκτό από τήν διεθνη επιστημονική κοινότητα ότι η Ελληνική (αλφαβητική) γραφή υπήρχε πιθανότατα πρίν από τήν εποχή του Τρωϊκου πολέμου. (Δέν εννοούμε τήν Γραμμική Α΄ ή Β΄ ούτε βεβαίως τήν αρχαιότερη Κρητική μέσω ιδεογραμμάτων ιερογλυφική γραφή.) Ωστόσο, η Ελληνική (αλφαβητική) γραφή φαίνεται ότι βάσει ιστορικων πηγων υπήρχε πρίν από τούς χρόνους του Ομήρου. Π.χ. στήν Ιλιάδα (περιγράφουσα τόν Τρωικό Πόλεμο) ο Όμηρος, αναφερόμενος στόν Βελλερεφόντη, γράφει «σήματα λυγρά γράψας εν πίνακι πτυκτω θυμοφθόρα πολλά». (Επιστολή Προίτου πρός τόν πενθερό του, τόν Ιοβάτη. Ζ 169.) Επίσης ο Όμηρος κατά τόν φιλόσοφο καί ιστορικό Πορφύριο (3ος μ.Χ. αι.) έγραψε τήν Ιλιάδα «ούχ άμα, ουδέ κατά τό συνεχές, καθάπερ σύγκεινται, αλλ’ αυτός μέν εκάστην ραψωδίαν γράψας καί επιδειξάμενος εν τω περινοστειν τάς πόλεις τροφης ένεκεν απέλιπεν…» (Λεξικό Σούδα ή Σουίδα).

 

Ο Μιστριώτης αναφέρει ότι ο Απολλόδωρος (180-110 π.Χ.) μας γνωρίζει ότι ο Οίαξ, κατά τόν Τρωϊκό Πόλεμο, έγραψε τήν είδηση του θανάτου του αδελφου του, του Παλαμήδη, επάνω σέ πηδάλιο, τό οποιον τά θαλάσσια κύματα μετέφεραν στόν πατέρα τους τόν Ναύπλιο.

 

Ενδιαφέρουσα είναι η Επιστημονική Ανακοίνωση των Ελλήνων ερευνητών Σταύρου Παπαμαρινόπουλου καί των συνεργατών του, τήν οποία παρουσίασα στήν Δημόσια Συνεδρία της Ακαδημίας (19/10/2017) μέ τίτλο «Αστρονομικές Χρονολογήσεις του τέλους του Τρωϊκου Πολέμου καί της επιστροφης του Οδυσσέα» (Πρακτικά Ακαδημίας, τ. 92 Α΄, 2017). Η Ανακοίνωση καταλήγει στό συμπέρασμα ότι τό τέλος του Τρωικου Πολέμου χρονολογείται πρό του 1200 π.Χ. Η χρονολογία αυτή υποδηλοί τήν ύπαρξη γραφής κατά τούς χρόνους του Τρωϊκού Πολέμου, ενόψει καί των προεκτεθέντων από τόν Όμηρο περί του Βελλερεφόντη καί από τόν Μιστριώτη – Απολλόδωρο γιά όσα αναφέρουν γιά τόν Οίακα. Εάν πράγματι υπηρχε γραφή πρίν από τό 1200 π.Χ., τά υποστηριζόμενα ότι δηθεν οι Έλληνες πηραν τό σύστημα γραφης (Συλλαβάριο) από τούς Φοίνικες κλονίζονται, στερούμενα αξιοπιστίας. Βεβαίως τό ζήτημα αυτό παραμένει ανοικτό ελλείψει αποδείξεων, διότι οι υπάρχουσες ενδείξεις δέν αρκουν.

 

ΕΒΑΝΣ: ΟΙ ΦΟΙΝΙΚΕΣ ΠΗΡΑΝ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

 

ΓΡΑΜΜΙΚΗ Α΄

αριστερά από αγγείο στο Ακρωτήρι Θήρας – δεξιά από Ανάκτορο Ζάκρου, Αρχ. Μουσείο Σητείας

 

Κατά τόν Sir Arthur Evans «η γραφή της Κρήτης ειναι η μήτηρ της Φοινικικης», ενω κατά τόν Ρενέ Ντυσσώ «Οι Φοίνικες ειχαν παραλάβει πρωιμότατα τό αλφάβητόν των παρά των Ελλήνων, οίτινες ειχαν διαμορφώσει τουτο εκ της Κρητο-Μυκηναϊκης γραφης». (Βλ. καί Γκεόργκιεφ, Προβλήματα της Μινωικης Γλώσσας, Σόφια 1953.)

 

ΦΟΙΝΙΚΙΚΑ ΧΩΡΙΣ ΦΩΝΗΕΝΤΑ…

 

Τό Φοινικικό δέν ειναι αλφάβητο, αλλά «Συλλαβάριο», χωρίς φωνήεντα, μέ 22 σύμφωνα καί χωρίς τά σύμφωνα Ξ, Φ, Ψ του ελληνικου αλφάβητου. Αλλά καί κατά τό Κέντρο του Πανεπιστήμιου Irvain TLG(Thesaurus Linguae Graecae), ο Κρητικός ιστορικός Δωσιάδης (συγγράψας τήν τοπική ιστορία της Κρήτης) αναφέρει ότι τό αλφάβητο ευρέθη από τούς Κρητας.

 

ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ «ΑΛΦΑ»

 

Ο Πλούταρχος (Προβλήματα 737) θεωρει αφελη τήν άποψη ότι τό γράμμα «άλφα» ειναι Φοινικικό εκ του «Άλεφ» πού ονόμαζαν τόν βουν (θεωρούμενον πρωτον εκ των αναγκαίων). Κατά τό Μέγα Ετυμολογικό Λεξικό, το γράμμα «άλφα» προέρχεται εκ του ρήματος άλφω (= ευρίσκω), διότι «πρωτον γάρ των άλλων στοιχείων ευρέθη.»

 

ΙΩΝΙΚΟ ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ

 

Η κάθε πόλις-κράτος ή περιοχή στόν αρχαϊκό ελληνικό κόσμο ειχε τό δικό της αλφάβητο, (μέ μικρές παραλλαγές από εκεινα των άλλων πόλεων.) Τό σημερινό Ελληνικό αλφάβητο ειναι τό επικρατησαν Ιωνικό, μέ 24 γράμματα, από τό 403 π.Χ. επί άρχοντος Ευκλείδου. Τό Κορινθιακό, επίσης, διαθέτει 24 γράμματα, τό Κρητικό 21, της Μιλήτου 24, τό Χαλκιδικό 25, από τό οποιον προηλθε τό σημερινό Λατινικό, μετά από προσαρμογή από τούς κατοίκους του Λατίου της Ιταλίας, (οι οποιοι, ως φαίνεται, τό παρέλαβαν από Έλληνες της Κύμης.)

 

Από τό Ελληνικό, επίσης, αλφάβητο προηλθαν τό Ετρουσκικό, τό Κυριλλικό, τό αρχαιο Φρυγικό, τό αλφάβητο της Λυκίας, τό Λυδικό, τό Αρμενικό, τό Κοπτικό, τό Γοτθικό κ.λπ.

 

ΠΑΝΑΡΧΑΙΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΓΡΑΦΕΣ

 

Πηγές γιά τίς απαρχές της Ελληνικής γραφής υπάρχουν πολλές, μεταξύ των οποίων:

 

1) Η πινακίδα του Δισπηλιού της Καστοριάς πού έφερε σέ φως τό 1993 ο καθηγητής Γ. Χουρμουζιάδης, τήν οποίαν αρχαιομέτρες τόσο από τό Ερευνητικό Κέντρο «Δημόκριτος» όσο καί του εξωτερικου χρονολόγησαν στό 5250 π.Χ. 

 

Πρωτογραφή πινακίδας Δισπηλιού Καστοριάς, Μακεδονία 5.250 π.Χ.

(αριστερά αντίγραφο της πινακίδας – δεξιά μερικά από τα γράμματα και σύμβολά της)

 

2) «Τό Όστρακο στήν Ερημονησίδα Γιούρα των Σποράδων», τό οποιον ευρηκε ο αρχαιολόγος Αδάμ Σαμψών μέ Ελληνική επιγραφή του 5500 π.Χ., στήν οποία διακρίνονται ευκρινως τά γράμματα Α Υ Δ χωρίς βεβαίως νά ειναι γνωστή η φωνητική τους αξία.

 

Γραφή σε όστρακο του 5.500 π.Χ., Σπήλαιο του Κύκλωπα, Γιούρα Σποράδων

Εμφανή τα ελληνικά γράμματα Α, Υ, Δ

 

3) «Τό Όστρακο στήν Περιοχή Πιλικάτα της Ιθάκης», χρονολογούμενο τό 2700 π.Χ., στό οποιον υπάρχουν χαραγμένα συμβολικά σχήματα παρόμοια μέ αυτά των Γραμμικων Γραφων Α΄ καί Β΄.

 

Γραφή σε όστρακο του 2.700 π.Χ. στα Πηλικάτα Ιθάκης – Μουσείο Σταυρού Ιθάκης

 

ΓΡΑΠΤΩΣ ΜΕΤΑΦΕΡΟΝΤΑΝ ΤΑ ΕΠΗ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ

 

Εν προκειμένω, εύλογο τίθεται τό ερώτημα πως ειναι δυνατόν χιλιάδες στίχων των Ομηρικων Επων νά διατηρουνται καί μεταφέρονται επί πολλούς αιωνες αναλλοίωτοι μέ θαυμαστή ακρίβεια. Γι’ αυτό καί ο Μιστριώτης στό έργο του «Ιστορία των Ομηρικων Επων» (Τύποις Σακελλαρίου, Αθήνα 1903, έκδοση Β΄) αναφέρει: «Τό πολύμορφον καί η αστασία εν τη εκτάσει καί συστολη φωνηέντων, ου δύναταί τις αποδουναι τη ελλείψει της γραφης.».

 

Ο καθηγητής Τζίλμπερτ Χάιγκετ δηλώνει ότι ένα ποίημα όπως η Ιλιάδα ειναι αδύνατον νά ειχε παραδοθει χωρίς γραφή (Η Κλασσική παράδοση, Εκδ. ΜΙΕΤ), ενω ο διάσημος συγγραφέας Χόρστ Μπλάνκ(Εκδ. Παπαδήμα, σελ. 148) βεβαιώνει ότι: «Σήμερα ένα μεγάλο μέρος φιλολόγων κλείνει πρός τήν υπόθεση ότι η σύνταξη των Ομηρικων Επων ειχε ήδη καταστήσει απαραίτητη τήν γραπτή παγίωση του κειμένου… οι ραψωδοί κουβαλουσαν μαζί τους τό γραπτό χειρόγραφο αντίτυπό τους.». Επίσης, η Γαλλίδα Ελληνίστρια Ζακλίν Ντέ Ρομιγύ δηλώνει κατηγορηματικά: «Όμηρος καί γραφή συνυπάρχουν.». (Γιατί η Ελλάδα, Εκδ. Τό «Άστυ», σελ. 28.) Tό δακτυλικό εξάμετρο στά Ομηρικά Έπη βασίζεται στήν προσωδία (μακρά καί βραχέα φωνήεντα, διπλά σύμφωνα, δίφθογγοι κ.λπ.). Η άποψη ότι οι Φοίνικες δάνεισαν κάποια σύμφωνα καί αμέσως οι Έλληνες έγραψαν ορθογραφημένα τά Έπη, δέν έχει ισχυρά επιχειρήματα, όπως αναφέρει τό Λεξικό Σούδα ή Σουίδα (βλ. Φοινίκη πόλις).

 

ΓΟΥΙΛΙΑΜ ΝΤΟΥΡΑΝΤ: ΟΙ ΦΟΙΝΙΚΕΣ ΤΟ ΠΗΡΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

 

Χαρακτηριστική είναι καί η αναφορά του Αμερικανου ιστορικού/φιλοσόφου, συντάκτη της παγκόσμιας ιστορίας πολιτισμου, William Durant: «Οι Φοίνικες δέν ησαν οι εφευρέται του αλφαβήτου, τό κυκλοφόρησαν μόνο από τόπο σέ τόπο. Τό επηραν από τούς Κρητες καί τό μετέφεραν στήν Τύρο, στήν Σιδωνα, στήν Βύβλο καί άλλες πόλεις της Μεσογείου. Υπηρξαν οι “γυρολόγοι” καί όχι οι εφευρέται του αλφαβήτου.».

 

Ο αρχαιολόγος-επιγραφικός Απόστολος Αρβανιτόπουλος ειχε δηλώσει: «Τό αλφάβητο επενόησαν καί εφήρμοσαν οι Αρχαιοι Έλληνες… εδώρισαν δέ αυτό εις άπασαν τήν ανθρωπότητα ως κοινόν κτημα αυτης.». Υπάρχουν αρκετές μαρτυρίες μέ κείμενα αρχαίων ιστορικων καί συγγραφέων (μεταγενέστερα της εποχης του Ομήρου), τά οποια υποστηρίζουν ότι υπηρχε γραπτή Ελληνική γλωσσα (διάφορος της Γραμμικης Β΄) περί τό 1200 π.Χ., δηλαδή πρίν από τό Φοινικικοσημιτικό Συλλαβάριο. Ωστόσο, τεκμήρια (π.χ. επιγραφές) γιά τήν ύπαρξη Ελληνικης γραφης πού ανάγεται σ’ αυτήν τήν περίοδο δέν υπάρχουν.

 

ΓΚΙΛΜΠΕΡΤ ΜΑΡΡΕΪ: Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΛΕΙΟΤΕΡΗ ΓΛΩΣΣΑ

 

Γι’ αυτήν τήν ασύγκριτης τελειότητας γλωσσα πού εμεις οι ίδιοι κακοποιήσαμε, ενω γιά τούς ξένους ελληνιστές καί γλωσσολόγους αποτελει αντικείμενο θαυμασμου καί μελέτης, χαρακτηριστική ειναι η δήλωση του διακεκριμένου Ελληνιστου καθηγητου στό Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης Gilbert Murray: «[…] μία σκέψη μπορει νά διατυπωθει μέ άνεση καί χάρι στήν Ελληνική, ενω γίνεται δύσκολη καί βαρειά στήν Λατινική, Αγγλική, Γαλλική, Γερμανική. Η Ελληνική ειναι η τελειότερη γλωσσα, επειδή εκφράζει τίς σκέψεις τελειοτέρων ανθρώπων.».

 

Ο διακεκριμένος Ελληνιστής καί γλωσσολόγος Ισπανός καθηγητής F.R. Adrados, ξένος εταιρος της Ακαδημίας Αθηνων, έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι οι Δυτικοευρωπαϊκές γλωσσες ειναι ημιελληνικές ή κρυπτοελληνικές.

 

Ο ΕΦΕΥΡΕΤΗΣ ΤΟΝΩΝ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΩΝ

 

Αξίζει, επίσης, νά σημειωθει ότι ο Αριστοφάνης ο Βυζάντιος (2ος π.Χ. αι.) θεωρειται ότι πρωτος επενόησε καί εφήρμοσε τούς τόνους καί τά πνεύματα.

 

Ο ΔΙΣΚΟΣ ΤΗΣ ΦΑΙΣΤΟΥ

 

«Στόν “δίσκον της Φαιστου” χρονολογούμενον πρό του 1200 π.Χ. (ο οποιος ευρέθη στήν Κρήτη καί δέν έχει αποκρυπτογραφηθει μέχρι σήμερα) φαίνονται ευκρινως “τυπωμένα” τά γράμματα Β Γ Λ Υ.

 

ΠΗΛΙΝΑ ΕΓΓΡΑΦΑ 2.000 π.Χ.

 

Οι Michael Ventris καί John Chadwick υπεστήριξαν γιά πρώτη φορά ότι οι πινακίδες “από ψημένο πηλό, από τήν δεύτερη χιλιετία π.Χ., οι οποιες βρέθηκαν στή Πύλο, στήν Κνωσό, στίς Μυκηνες καί άλλα μέρη, περιειχαν ελληνικά έγγραφα πού προέρχονταν από τά αρχαια Μυκηναϊκά Βασίλεια”».

 

Τά Μυκηναϊκά, όπως πρόσφατα ετόνισε ο F.R. Adrados (εν συνεχεία άλλων), ηταν ελληνικά, γραμμένα μέ τήν βοήθεια μίας αρχαίας συλλαβικης γραφης πού στήν συνέχεια ξεχάστηκε.

 

ΟΣΒΑΛΝΤ ΠΑΝΑΓΚΛ: Η ΓΡΑΜΜΙΚΗ ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ

 

Επίσης, σέ ομιλία του στήν Ακαδημία Αθηνων (8-10 Μαρτίου 2013) ο διακεκριμένος Αυστριακός γλωσσολόγος καί Μυκηνολόγος Osvald Panagl ανέφερε ότι: Οι ως άνω πινακίδες (Κνωσου, Πύλου, Μυκηνων) ηταν γραμμένες σέ μία αρχέγονη παραλλαγή της αρχαίας Ελληνικης, 500 χρόνια προγενέστερης του γλωσσικου ιδιώματος των Ομηρικων Επων. Συνεπως, η χρονολογία τους ανάγεται περί τό 1300 π.Χ.

 

ΙΚΛΑΙΝΑ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ: ΓΡΑΜΜΙΚΗ Β’ ΤΟΥ 1450 π.Χ.

 

Ο Αρχαιολόγος Μ. Κοσμόπουλος στην Ίκλαινα Μεσσηνίας με Γραμμική Β΄ του 1450 π.Χ.

 

Πρόσφατα στήν Ίκλαινα της Μεσσηνίας (14 χλμ. από τήν Πύλο) ο αρχαιολόγος Μιχαήλ Κοσμόπουλος, καθηγητής στό Πανεπιστήμιο του Μιζούρι των ΗΠΑ (υπεύθυνος ανασκαφων από τό 1998 στό χωρο αυτό), βρηκε «μέσα σέ μπάζα καί σκουπίδια» τήν αρχαιότερη μέχρι σήμερα πήλινη πινακίδα Γραμμικης Β΄ χρονολογούμενη μεταξύ 1450 καί 1400 π.Χ., όπως μου εγνώρισε μέ σχετική επιστολή του.

 

ΟΙΝΟΧΟΗ ΤΟΥ ΔΙΠΥΛΟΥ

 

Οινοχόη Δίπυλου Κεραμεικού του 740 π.Χ. με τα γράμματα:

«ΗΟΣ ΝΥΝ ΟΡΧΕΣΤΟΝ ΠΑΝΤΟΝ ΑΤΑΛΟΤΑΤΑ ΠΑΙΖΕΙ ΤΟ ΤΟΔΕ ΚΑΝ ΜΙΝ…» που κατά Μπαμπινιώτη σημαίνει «1. Όποιος από τους ορχηστές χορεύει πιο ανάλαφρα απ’ όλους 2α. σε αυτόν ανήκει τούτο (το αγγείο, η οινοχόη) και αν τον [δεις, ευχήσου του κάθε ευτυχία] 2β. αυτός να το πάρει (το αγγείο)»

 

Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο

 

Πάντως, η αρχαιότερη αλφαβητική επιγραφή, χαραγμένη σέ πήλινο αγγειο, στήν «Οινοχόη του Διπύλου» ειναι του Η΄ π.Χ. αι.: «ΗΟΣ ΝΥΝ ΟΡΧΕΣΤΟΝ ΠΑΝΤΟΝ ΑΤΑΛΟΤΑΤΑ ΠΑΙΖΕΙ ΤΟΤΟ ΔΕΚΑΝ MΙΝ». Ωστόσο, ενόψει των προεκτεθέντων, η επιγραφή αυτή δέν πρέπει νά ειναι η αρχαιότερη. Λαμβάνοντας υπόψη ότι μέχρι σήμερα ποσοστό μικρότερο του 5% της Ελληνικης Γραμματείας έχει γίνει γνωστόν, ειναι εύλογο νά αναμένει κανείς ότι στό μέλλον νεώτερα ευρήματα θά φέρει σέ φως η αρχαιολογική σκαπάνη.

 

Κατά τόν γλωσσολόγο καθηγητή στό Πανεπιστήμιο Charles Sturt της Αυστραλίας Γεώργιο Καναράκη (αλλά καί άλλους ερευνητές), βάσει της ιστορικοσυγκριτικης γλωσσολογίας, «η ελληνική γλωσσα δέν ανήκει σέ καμμία από τίς γλωσσικές ομάδες της Ινδοευρωπαϊκης οικογενείας καί συνεπως κατατάσσεται ως μεμονωμένη γλωσσα (isolate) μέσα στό πλαίσιο της ομογλωσσίας αυτης.» Ο όρος Ινδοευρωπαιοι εισήχθη τό 1813 από τόν Βρεταννό γλωσσολόγο, ιατρό καί φυσικό Thomas Young (1779-1829).

 

Ο κορυφαιος διεθνως γλωσσολόγος – ελληνιστής F.R. Adrados σέ ανακοίνωσή του στήν Ακαδημία Αθηνων ειπε ότι οι Μινωίτες «τούς οποίους δέν ξέρουμε πως νά ορίσουμε μέ ακρίβεια, αλλά Ινδοευρωπαιοι δέν ηταν – δέν ηταν Ευρωπαιοι οι άνθρωποι πού έγραψαν τόν “δίσκο της Φαιστου”, ούτε αυτοί πού έγραψαν τήν Μυκηναϊκή γραφή.».

 

aDNA

 

Η επικρατουσα άποψη, αντίθετη εκείνης του Sir Arthur Evans (κατά τήν οποία Λίβυοι καί Αιγύπτιοι μετανάστευσαν στή Κρήτη αναπτύξαντες τόν Μινωικό πολιτισμό), ειναι ότι οι Μινωίτες δέν ανήκουν στούς γλωσσικά Ινδοευρωπαϊκούς πληθυσμούς πού εποίκησαν τήν Ευρώπη τήν Νεολιθική εποχή. Ωστόσο, η ερευνητική ομάδα του Καθηγητου Γενετικης καί Γενετικης Ιατρικης στό Πανεπιστημίου G. Washington Γεωργίου Σταματογιαννόπουλου, σέ συνεργασία μέ Έλληνες καί ξένους επιστήμονες διαφόρων ειδικοτήτων, απομόνωσε τό αDNA (ancient DNA) από Μινωικά υπολείμματα 4.300 χρόνων καί καθόρισε τούς πολυμορφισμούς του μιτοχονδριακου, οι οποιοι έχουν τά χαρακτηριστικά του Ευρωπαϊκου πολιτισμου. Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ειναι πρόσφατη δημοσίευση του ίδιου καί συνεργατων του μέ τίτλο «Η Πληθυσμιακή Γενετική καί η Θεωρία Περί Δηθεν Αφανισμου των Ελλήνων της Πελοποννήσου κατά τόν Μεσαίωνα» πού ανακοίνωσα στήν Ακαδημία Αθηνων (27/4/2017), μέ τήν οποία απεδεικνύετο ότι η Πληθυσμιακή Γενετική μπορει νά διευκρινίσει σημαντικά θέματα καταγωγης καί ιστορίας του Ανθρώπινου πληθυσμου.

 

ΤΑ ΣΑΝΣΚΡΙΣΤΙΚΑ ΣΤΗΡΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

 

Ο διακεκριμένος Γερμανός γλωσσολόγος Franz Bopp (συντάκτης της Συγκριτικης Γραμματικης τό 1857) έχει υποστηρίξει ότι τά Σανσκριτικά στηρίζονται στά Ελληνικά, καί όχι τό αντίστροφο.

 

Με βάση τά προεκτεθέντα μπορουμε νά καταλήξουμε στά ακόλουθα συμπεράσματα:

 

1. Ο Πλάτων έθεσε τίς βάσεις της Ετυμολογίας της Ελληνικης γλώσσας, η οποία ειναι κατ’ εξοχήν νοηματική (εννοιολογική), δηλαδή υπάρχει αιτιώδης σχέση μεταξύ των λέξεων καί της ετυμολογικης σημασίας τους.

 

2. Έρευνες μέσω του αDNA έδειξαν ότι υπηρξαν επεκτάσεις πληθυσμιακων ομάδων από τίς Ρωσικές στέπες τόσο Δυτικά (πρός Κεντρική καί Δυτική Ευρώπη) όσο καί Ανατολικά της Ευρώπης, μέσω των Ασιατικων στεπων. Γενετική υπογραφή μεταναστεύσεων πρός τήν Ελλάδα δέν επιβεβαιώνεται μέχρι σήμερα, άν όμως υπάρξει τέτοια κατά τόν κορυφαιο γλωσσολόγο J. Mallory θά ειναι πολύ μικρή εν σχέσει μέ τόν τότε εγκατεστημένο στόν Ελλαδικό χωρο πληθυσμό αυτοχθόνων.

 

3. Ο όρος Ινδο-Ευρωπαιοι ειναι καθαρά γλωσσικός καί δέν υποδηλοι οποιοδήποτε φυλετικό τύπο ανθρώπου. Η ύπαρξη Ινδο-Ευρωπαϊκης φυλης αμφισβητειται εντόνως από κορυφαίους ειδικούς επιστήμονες, μέ βάση πρόσφατα γενετικά δεδομένα. Καιρός ειναι πλέον η παλιά Ινδο-Ευρωπαϊκή υπόθεση νά αφαιρεθεί από τά σχολικά βιβλία.

 

4. Η ένταξη της Πρωτο-ελληνικης στήν Ινδο-Ευρωπαϊκή ομογλωσσία δέν αμφισβητειται, παραμένει, όμως, άγνωστη η μητέρα-γλωσσα της ομογλωσσίας αυτης. Ωστόσο, ως προεξετέθη, η Πρωτο-ελληνική φαίνεται νά υπερτερει των υπολοίπων γλωσσων (συμπεριλαμβανομένων των Σανσκριτικων), τό ζήτημα όμως του χρόνου εμφανίσεώς της στόν Ελλαδικό χωρο παραμένει ανοικτό (κατά τόν Δρ. Ι. Λαζαρίδη).

 

5. Στόν Ελλαδικό χωρο, καί συγκεκριμένα στήν Κρήτη, εμφανίζεται πρίν από 5.000 χρόνια τό πρωτο σύστημα γραφης μέ ιδεογράμματα (ιερογλυφικά), ακολουθει πρίν από περίπου 4.000 χρόνια η Γραμμική γραφή Α΄ (πού δέν έχει ακόμη αποκρυπτογραφηθει), τήν οποία διαδέχεται πρίν από 3.500 χρόνια (15ος π.Χ. αι.) η Γραμμική γραφή Β΄ (περιλαμβάνουσα καί φωνήεντα), τήν οποία αποκρυπτογράφησε ως Ελληνική ο Βρεταννός αρχιτέκτων Μ. Ventris. Κατά τόν διάσημο γλωσσολόγο – Μυκηνολόγο Osvald Panagl, οι πινακίδες Κνωσου καί Μυκηνων χρονολογουνται περί τό 1300 π.Χ., της δέ Πύλου περί τό 1200 π.Χ.,ενω ο διαπρεπής αρχαιολόγος Μ. Κοσμόπουλος ανεκάλυψε στήν Ίκλαινα (14 χλμ. από τή Πύλο) τήν αρχαιότερη μέχρι σήμερα πήλινη πινακίδα Γραμμικης Β΄, χρονολογούμενη περί τό 1450-1400 π.Χ.

 

6. Στή Μέση Ανατολή καί συγκεκριμένα στήν πρώην Φοινίκη εμφανίζεται περί τό 1150 π.Χ. τό καλούμενο Φοινικικοσημιτικό σύστημα γραφης, τό οποιο δέν ειναι αλφάβητο αλλά συλλαβάριο χωρίς φωνήεντα, μέ 22 σύμφωνα, (στά οποια δέν περιλαμβάνονται τά ελληνικά σύμφωνα Ξ, Φ, Ψ.) Άν υπηρχε γραφή κατά τούς χρόνους του Τρωικου Πολέμου (δηλ. πρίν από τό 1200 π.Χ.), η υπόθεση ότι οι Έλληνες πηραν τό σύστημα γραφης (Συλλαβάριο) από τούς Φοίνικες κλονίζεται, στερούμενη αξιοπιστίας.

 

7. Τό πρωτο αλφάβητο στόν κόσμο ειναι τό Ελληνικό, του 8ου π.Χ. αι. Αρχικως ειχε 27 γράμματα, από δέ τό 403 π.Χ. 24 γράμματα, μετά τήν αφαίρεση του δίγαμμα, του Κόπα καί του σαμπί. Ωστόσο, υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις βάσει ιστορικων πηγων (Ομηρικά Έπη, Μιστριώτης κτλ) καί αρχαιολογικων ευρημάτων, ότι τό Ελληνικό αλφάβητο ειναι πολύ αρχαιότερο, αναγόμενο πιθανότατα στά χρόνια του Τρωικου Πολέμου (Μιστριώτης , Απολλόδωρος, κ.ά.), πολύ δέ πιθανότερο ειναι τά Ομηρικά Έπη νά ειχαν παραδοθει γραπτά (Μιστριώτης, Τζ. Χάιγκετ, Χ. Μπλάνκ, Ζακλίν Ντέ Ρομιγύ).

 

Εν όψει των προεκτεθέντων, ειναι αναγκαία η συνέχιση της διεπιστημονικης έρευνας, της οποίας τά συμπεράσματα των διαφορετικων επιστημων θά πρέπει νά συγκλίνουν ιδιαίτερα μάλιστα πρός εκεινα της Αρχαιογενετικης καί της Πληθυσμιακης Γενετικης, λόγω των ραγδαίων εξελίξεών τους. 

 

Η Ελληνική γλωσσα, φαινόμενο συνέχειας καί ακτινοβολίας, εξακολουθει νά ειναι αντικείμενο θαυμασμου καί σπουδης από κορυφαίους γλωσσολόγους, ελληνιστές καί διανοουμένους. Κατά μέν τόν παγκοσμίως γνωστόν ελληνιστή καί καθηγητή γλωσσολογίας F.R. Adrados, η Ελληνική έχει θέσει ανεξίτηλη τήν σφραγιδα της σ’ όλες τίς δυτικοευρωπαϊκές γλωσσες πού θεωρουνται ημιελληνικές ή κρυπτοελληνικές, κατά δέ τόν επιφανη ελληνιστή καθηγητή στό Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης Gilbert Murray η Ελληνική ειναι η τελειότερη γλωσσα του κόσμου. Πράγματι, η Ελληνική γλωσσα, γραπτή καί προφορική, αποτελει επίτευγμα του ανθρωπίνου πνεύματος ανυπερβλήτου τελειότητος«.

 

https://omilosfi.gr/2019/02/07/

Η Δημόσια Υγεία ως Όπλο Τυραννίας

Πώς η ναζιστική Γερμανία χρησιμοποίησε την «υγεία» για να δικαιολογήσει τη φρίκη 

 

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Turfseer | 27 Σεπτεμβρίου 2025 

 

Όταν οι άνθρωποι σήμερα ακούνε τη φράση «δημόσια υγεία», σκέφτονται νοσοκομεία, καθαρό νερό ή πρόληψη ασθενειών. Αλλά η ιστορία μας δίνει ένα πιο σκοτεινό μάθημα: όταν η δημόσια υγεία αποσυνδεθεί από τα ατομικά δικαιώματα και παραδοθεί στο κράτος, μπορεί να γίνει όπλο. Κανένα καθεστώς δεν το απέδειξε αυτό πιο βάναυσα από τη ναζιστική Γερμανία της δεκαετίας του 1930.

 

Η Γλωσσική Παγίδα

 

Οι Ναζί κάλυψαν τους στόχους τους με τη φράση Volksgesundheit — «η υγεία του λαού». Ακουγόταν υγιής, σχεδόν καλοπροαίρετη. Αλλά έκρυβε μια απειλητική προϋπόθεση: η υγεία του συλλογικού είχε μεγαλύτερη σημασία από τα δικαιώματα, την αξιοπρέπεια ή την επιβίωση οποιουδήποτε ατόμου. Μόλις αποδεχτείς ότι το κράτος μπορεί να αποφασίσει τι συνιστά «υγεία» για το κοινό, ανοίγει διάπλατα η πόρτα για πολιτικές που θα μας φρίκαραν αν τις κρίνουμε στο επίπεδο ενός μεμονωμένου ασθενούς.

 

Στειροποίηση στο Όνομα της Επιστήμης

 

Το 1933, ο «Νόμος για την Πρόληψη των Κληρονομικών Ασθενειών των Απογόνων» επέβαλε την υποχρεωτική στείρωση όσων θεωρούνταν γενετικά «ακατάλληλοι» — επιληπτικοί, ψυχικά ασθενείς, αλκοολικοί και άλλοι. Οι γιατροί —που κάποτε είχαν ορκιστεί να θεραπεύουν—τώρα λειτουργούσαν ως πράκτορες του κράτους, στειρώνοντας εκατοντάδες χιλιάδες άτομα στο όνομα της προστασίας της «γενετικής υγείας» της χώρας. Δεν ήταν περιθωριακή ιατρική, ήταν κυρίαρχη. Τα ιατρικά περιοδικά επαίνεσαν το πρόγραμμα. Οι γραφειοκράτες υπολόγισαν τους αριθμούς. Όλα ήταν πολύ επιστημονικά, πολύ ορθολογικά - στα χαρτιά.

 

Από τη Στείρωση στην Ευθανασία

 

Μέχρι το 1939, ο μηχανισμός κλιμακώθηκε σε απόλυτη δολοφονία. Στο πλαίσιο του προγράμματος Aktion T4, οι γιατροί σκότωσαν συστηματικά δεκάδες χιλιάδες ανάπηρα παιδιά και ενήλικες. Το σκεπτικό; Ήταν «ζωή ανάξια της ζωής» - μια αφαίμαξη της υγείας του λαού.

 

Οι δολοφονίες ήταν καλυμμένες με ευφημισμό: η «θεραπεία» ήταν μια θανατηφόρα ένεση. «Μεταφορά» σήμαινε θάλαμος αερίων μεταμφιεσμένος σε ντους. Τα πιστοποιητικά θανάτου πλαστογραφήθηκαν για να κατευνάσουν τις οικογένειες που θρηνούσαν. Το κράτος δεν το αποκαλούσε δολοφονία - το αποκαλούσε φροντίδα.

 

Και αυτή τη φορά, οι οικογένειες δεν μπορούσαν να κοιτάξουν αλλού. Οι γονείς ήταν εξοργισμένοι που τα διανοητικά καθυστερημένα παιδιά τους -τα οποία αγαπούσαν παρά τους περιορισμούς- ξαφνικά στοχοποιήθηκαν από το κράτος ως αναλώσιμα. Για πολλούς Γερμανούς, οι ευφημισμοί δεν κάλυπταν πλέον τη σκληρότητα. Έβλεπαν ξεκάθαρα ότι η δημόσια υγεία είχε γίνει κάλυψη για τη δολοφονία.

 

Η Εξέγερση Κατά της «Δημόσιας Υγείας»

 

Μέχρι το 1941, η δημόσια αγανάκτηση είχε ξεχειλίσει. Οι οικογένειες ψιθύριζαν την αλήθεια. Οι φήμες εξαπλώθηκαν. Οι ηγέτες της εκκλησίας κατήγγειλαν τις δολοφονίες από τον άμβωνα. Ο επίσκοπος Clemens August von Galen του Münster εκφώνησε βροντερά κηρύγματα δηλώνοντας ότι το πρόγραμμα ήταν δολοφονία και όχι ιατρική.

 

Τα λόγια του χτύπησαν μια χορδή. Οι απλοί Γερμανοί, συγκλονισμένοι από την αρπαγή των παιδιών τους και την παραβίαση των γονεϊκών δεσμών, προσχώρησαν με τη φωνή τους στην αυξανόμενη διαμαρτυρία. Η οργή έφτασε σε τέτοιο βαθμό που ο Χίτλερ -που συνήθως δεν ανεχόταν την κριτική- διέταξε την επίσημη αναστολή του προγράμματος Τ4.

 

Βέβαια, οι δολοφονίες συνεχίστηκαν πιο μυστικά, αλλά το γεγονός παραμένει: η δημόσια αντίσταση ανάγκασε το καθεστώς να υποχωρήσει, τουλάχιστον στα φανερά.

 

Η Γραφειοκρατική Κοινοτοπία του Κακού

 

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν ήταν μόνο η ιδεολογία - ήταν η γραφειοκρατία. Επιτροπές, έντυπα, κατευθυντήριες γραμμές και μετρήσεις έδιναν στην όλη επιχείρηση μια ψυχρή νομιμότητα. Η ίδια στατιστική νοοτροπία που σήμερα μετράει τους εμβολιασμούς, τους κλιματικούς στόχους ή τις συνταγές οπιοειδών, κάποτε κατέγραφε την «εξοικονόμηση» από τη θανάτωση των αναπήρων.

 

Αυτός είναι ο κίνδυνος της δημόσιας υγείας: όταν η μέτρηση αντικαθιστά το άτομο, η σκληρότητα μπορεί να διαπράττεται με καθαρή συνείδηση.

 

Απόηχος στο Σήμερα

 

Θα πρέπει να αντισταθούμε στον πειρασμό να πούμε: «Αυτό ήταν τότε, αυτό είναι τώρα». Οι σημερινοί μανδαρίνοι της δημόσιας υγείας δεν διευθύνουν θαλάμους αερίων. Αλλά η λογική είναι ανησυχητικά οικεία:

• Η υγεία πλαισιώνεται ως συλλογικό αγαθό που δικαιολογεί τον εξαναγκασμό.
• Γραφειοκράτες και όχι γιατροί, υπαγορεύουν τις θεραπείες.
• Ευφημιστική γλώσσα που συγκαλύπτει τη σκληρή πραγματικότητα («φροντίδα που επιβεβαιώνει το φύλο», «ασφαλής και αποτελεσματική», «μετριασμός της παραπληροφόρησης»).
• Παράπλευρες απώλειες που καταγράφονται ως κόστος της προόδου.

Και όπως ακριβώς οι γερμανικές οικογένειες κάποτε αναδιπλώνονταν με τρόμο όταν τα παιδιά τους στοχοποιούνταν, οι σημερινοί γονείς αντιδρούν. Αντιδρούν στην απόκρυψη ιατρικών αποφάσεων από τα σχολεία, στην επιβολή πειραματικών εμβολίων από γραφειοκράτες και στον χημικό ή χειρουργικό ακρωτηριασμό των παιδιών τους στο όνομα της «φροντίδας του φύλου». Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται: το κράτος διεκδικεί την επιμέλεια των σωμάτων των παιδιών και οι οικογένειες αρνούνται να τα παραδώσουν.

 

Συμπέρασμα

 

Το μάθημα της δεκαετίας του 1930 δεν είναι μόνο «οι Ναζί ήταν κακοί». Είναι το εξής: η δημόσια υγεία, ως έννοια, είναι δομικά επικίνδυνη. Συγχέει την υγεία με τον έλεγχο. Αναβιβάζει τη συλλογικότητα πάνω από το άτομο. Και σε λάθος χέρια, μπορεί να εκλογικεύσει φρικαλεότητες.

 

Αλλά η εξέγερση ενάντια στο πρόγραμμα ευθανασίας διδάσκει και κάτι άλλο: η αντίσταση δεν είναι μάταιη. Οι οικογένειες που αρνήθηκαν να δεχτούν τη δολοφονία των παιδιών τους και οι εκκλησιαστικοί ηγέτες που μίλησαν ξεκάθαρα, ανάγκασαν ακόμη και τον Χίτλερ να σταματήσει.

 

Η δημόσια υγεία, όταν γίνεται όπλο, δεν είναι καθόλου υγεία. Είναι κοινωνικός έλεγχος. Και αν δεν πάρουμε το μάθημα του παρελθόντος, η ίδια λογική που δικαιολόγησε τη στείρωση και την ευθανασία μπορεί και πάλι να πουληθεί ως «φροντίδα».

 

Δικτυογραφία:

Public Health as a Weapon of Tyranny

https://turfseer.substack.com/p/public-health-as-a-weapon-of-tyranny

Αδίκως παλεύουν εξωδίκως κατά του Προσωπικού Αριθμού

Με πετραδάκια δεν γκρεμίζονται ουρανοξύστες και ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται
 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

 

Ι. ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΗ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ

 

Το παρόν κείμενο γράφτηκε, διότι πλέον ο κόμπος έφθασε στο χτένι, αφού δεκάδες πολίτες μας ρωτούν καθημερινά, είτε γραπτώς είτε προφορικώς, αν πρέπει να ακολουθήσουν την λύση του εξωδίκου για τον Προσωπικό Αριθμό, ώστε να είναι νομικώς καλυμμένοι σε σχέση με την καταγραφή της ρητής άρνησης λήψης και χρήσης του.

 

ΙΙ. H ΦΑΕΙΝΗ ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΕΞΩΔΙΚΟΥ

 

Πράγματι, κάποιοι συνάδελφοι από τον δικηγορικό χώρο είχαν την φαεινή ιδέα να συντάξουν ένα υπόδειγμα εξωδίκου, καλώντας κάθε πολίτη που είναι αντίθετος με την έκδοση του Προσωπικού Αριθμού (βλ. άρ. 11 και 11α του Ν. 4727/2020) να το συμπληρώσει και να το υπογράψει, ακολούθως δε, να το επιδώσει μέσω δικαστικού επιμελητή στον υπουργό Ψηφιακής Διακυβέρνησης και στην Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα!

 

Σύμφωνα με τους εμπνευστές αυτής της (όπως θα εξηγηθεί παρακάτω) παντελώς αδόκιμης και εν ταυτώ επικίνδυνης νομικής ενέργειας, τέσσερεις είναι οι σκοποί της επίδοσης του εξωδίκου: 

 

α) η έγγραφη διαμαρτυρία προς το Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης για την επιβολή του αριθμού αυτού χωρίς την συναίνεσή του υπογράφοντος το εξώδικο,

β) η ρητή δήλωση του υπογράφοντος ότι δεν συναινεί στην έκδοση, χορήγηση και χρήση του ΠΑ για την ταυτοποίησή του,

γ) η διατύπωση της αξίωσης για άμεση αναστολή της έκδοσης, χορήγησης κι ενεργοποίησης του ΠΑ και η εξασφάλιση εναλλακτικής δυνατότητας για την ταυτοποίησή του και

δ) η λήψη των αναγκαίων μέτρων για την αποτροπή της μαζικής συγκέντρωσης προσωπικών δεδομένων σε μία βάση δεδομένων. 

 

Συμπερασματικώς, ο υπογράφων το εξώδικο ζητά να προβεί ο υπουργός στην κατάργηση του ΠΑ, επιφυλάσσεται δε παντός νομίμου δικαιώματός του για προσφυγή ενώπιον της Αρχής Προστασίας Δεδομένων, της Δικαιοσύνης (διοικητικής και πολιτικής), καθώς και των ευρωπαϊκών οργάνων (ΔΕΕ, ΕΔΔΑ).

 

ΙΙΙ. Η ΑΜΗΧΑΝΙΑ ΑΚΟΜΗ ΚΙ ΕΝΟΣ ΦΟΙΤΗΤΗ ΝΟΜΙΚΗΣ

 

Ακόμη, όμως, κι ένας φοιτητής Νομικής με βασικές γνώσεις Πολιτικής Δικονομίας, καθώς και Αστικού και Διοικητικού Δικαίου, πληροφορούμενος την ανωτέρω φαεινή ιδέα, θα ένιωθε περισσή αμηχανία, αφού ένα εξώδικο είναι γνωστό ότι: 

 

προορίζεται κατά κανόνα να αξιοποιηθεί στο πλαίσιο ιδιωτικών διαφορών (και όχι σε εκείνο που διέπει τις σχέσεις κράτους-πολίτη), προκειμένου ο εξωδίκως καλών να προειδοποιήσει τον αποδέκτη του εξωδίκου ότι θα ακολουθήσει την νόμιμη-δικαστική οδό σε περίπτωση που δεν ικανοποιηθεί το αίτημά του. Με αυτόν τον τρόπο, ο υπογράφων το εξώδικο αποβλέπει, διά του γραπτού εκφοβισμού, στην επίλυση της προσωπικής του διαφοράς χωρίς να χρειαστεί να εμπλακεί σε δαπανηρό δικαστικό αγώνα. 

 

Σε κάποιες περιπτώσεις, η επίδοση εξωδίκου προβλέπεται ρητώς στον νόμο ως αναγκαία προϋπόθεση για να παραχθούν συγκεκριμένες έννομες συνέπειες.

 

Επί παραδείγματι, κατά το άρ. 637 Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, η έκδοση διαταγής απόδοσης της χρήσης μισθίου ακινήτου, λόγω καθυστέρησης καταβολής του μισθώματος από δυστροπία του μισθωτή, μπορεί να ζητηθεί, μόνο εφόσον έχει λάβει χώρα έγγραφη όχληση με δικαστικό επιμελητή 15 τουλάχιστον ημέρες πριν από την κατάθεση της αίτησης. 

 

Αντιθέτως, τέτοια εξώδικη όχληση δεν απαιτείται στις περιπτώσεις εκείνες όπου η Διοίκηση θεσπίζει μονομερώς μια νομικώς δεσμευτική ρύθμιση για τον αποδέκτη της, ο οποίος υπόκειται στον λεγόμενο διοικητικό καταναγκασμό. 

 

Θεμελιώδες χαρακτηριστικό γνώρισμα ενός τέτοιου καταναγκασμού είναι ότι η προβλεπόμενη νομική ενέργεια δεν προϋποθέτει την συναίνεση ή την έγκριση του προσώπου εκείνου προς τον οποίο απευθύνεται. 

 

Αυτό ισχύει κατ’ εξοχήν για τον Προσωπικό Αριθμό, ο οποίος καθιερώθηκε ως υποχρεωτικός με το άρ. 11 Ν. 4727/2020:

«Καθιερώνεται προσωπικός αριθμός (Π.Α.) ως αριθμός υποχρεωτικής επαλήθευσης της ταυτότητας των φυσικών προσώπων στις συναλλαγές τους με τους φορείς του δημόσιου τομέα».

 

Ότι δεν απαιτείται καμία σύμπραξη του διοικουμένου για την έκδοση του Προσωπικού Αριθμού είναι γεγονός που προκύπτει με απόλυτη σαφήνεια από το άρ. 5 του υπ’ αριθμ. 40/2025 προεδρικού διατάγματος (αυτοματοποιημένη έκδοση Π.Α.). 

 

Εκεί προβλέπονται τα ακόλουθα:

 

1. Η Γ.Γ.Π.Σ.Ψ.Δ. έχει τη δυνατότητα αυτοματοποιημένης έκδοσης Π.Α., χωρίς προηγούμενη ενέργεια του φυσικού προσώπου, στις παρακάτω περιπτώσεις:

 

α) Σε όσα φυσικά πρόσωπα έχουν ήδη ολοκληρώσει τη διαδικασία επιβεβαίωσης των στοιχείων τους, σύμφωνα με την 16000 ΕΞ 2024/13.05.2024 κοινή υπουργική απόφαση, αλλά δεν έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία έκδοσης Π.Α.

 

β) Σε όσα φυσικά πρόσωπα, των οποίων το επώνυμο, το όνομα, το πατρώνυμο, το μητρώνυμο και η ημερομηνία γέννησης, όπως εμφανίζονται στην ειδική ηλεκτρονική εφαρμογή «myInfo» σύμφωνα με την 16000 ΕΞ 2024/13.05.2024 κοινή υπουργική απόφαση, ταυτίζονται απολύτως με τα αντίστοιχα στοιχεία της εγγραφής τους στο Φορολογικό Μητρώο της Α.Α.Δ.Ε.

 

γ) Σε φυσικά πρόσωπα που γεννιούνται μετά την έναρξη ισχύος του παρόντος, εφόσον έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία απόδοσης σε αυτά Α.Φ.Μ.

 

2. Με την ολοκλήρωση της διαδικασίας έκδοσης του Π.Α., το φυσικό πρόσωπο ενημερώνεται για την απόδοση του Π.Α. του μέσω της εφαρμογής «myInfo» ή της Ενιαίας Ψηφιακής Πύλης της Δημόσιας Διοίκησης (gov.gr-ΕΨΠ) ή των Κ.Ε.Π. ή των έμμισθων Προξενικών Αρχών, με ειδοποίηση που αποστέλλεται στα στοιχεία επικοινωνίας του που είναι καταχωρισμένα στο Ε.Μ.Επ. ή με κάθε άλλο πρόσφορο μέσο.

 

Ενόψει των ανωτέρω διατάξεων, δεν χωρεί καμία αμφιβολία ότι η σύνταξη, υπογραφή και επίδοση εξωδίκου, ως κίνηση διαμαρτυρίας κατά της αυτοματοποιημένης έκδοσης Προσωπικού Αριθμού, διά της οποίας, μάλιστα, αξιώνεται η κατάργησή του (!) είναι νομικώς ανεπέρειστη και, κατά τούτο, παντελώς αδόκιμη.

 

IV. ΤΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ «ΠΑΥΣΙΛΥΠΟ» ΚΑΤΑ ΤΗΣ «ΨΗΦΙΑΚΗΣ ΓΑΓΓΡΑΙΝΑΣ» ΚΑΙ Η ΑΠΟΦΥΓΗ «ΝΟΜΙΚΟΥ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟΥ»

 

Επιπλέον, όμως, είναι και ιδιαιτέρως επικίνδυνη, διότι καλλιεργεί την σφόδρα απατηλή εντύπωση ότι η μαζική επίδοση εξωδίκων είναι τάχα ικανή να κάνει τον Υπουργό Ψηφιακής Διακυβέρνησης και την κυβέρνηση να παραμιλάνε (sic) και, επομένως, ότι δεν απαιτείται καμία άλλη ενέργεια από την πλευρά των πολιτών, αφού παρουσιάζεται ως δεδομένη η τάχα εκφοβιστική ισχύς του εξωδίκου, υπό την προϋπόθεση, βεβαίως, ότι θα είναι μεγάλος ο αριθμός εκείνων που θα ακολουθήσουν την προτεινόμενη λύση (διάβαζε: ψευτολύση). 

 

Έτσι, το εξώδικο αυτό μοιάζει με ένα «παυσίλυπο», που συμβάλλει μεν στο καταλάγιασμα της ανησυχίας για την εξέλιξη της «ψηφιακής γάγγραινας», δηλ. της επελαύνουσας τεχνολογικής δικτατορίας, πλην όμως αποτρέπει τον πολίτη να αναζητήσει τους «νομικούς χειρουργούς» που θα μπορούσαν να δοκιμάσουν την καταπολέμηση της φρικώδους ασθένειας αξιοποιώντας τους προβλεπόμενους κανόνες του παιχνιδιού.

 

Οι κανόνες αυτοί είναι ο εξής ένας: 

 

Η υποβολή αίτησης ακυρώσεως στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορεί να κριθεί ότι προσκρούουν στο Σύνταγμα α) το προεδρικό διάταγμα για την αυτοματοποιημένη έκδοση του Π.Α. ή/και β) οι υπουργικές αποφάσεις για την αποθήκευση και καταχώριση του Προσωπικού Αριθμού στα Δελτία Ταυτότητας. 

 

Το ότι, φυσικά, οι πιθανότητες να ευδοκιμήσει μια τέτοια αίτηση ακυρώσεως είναι απειροελάχιστες (στον ανάποδο κόσμο μας, η συμπαγής πλειοψηφία των δικαστών του ΣτΕ από προστάτες των συμφερόντων του πολίτη έχουν μεταλλαχθεί σε προστάτες των συμφερόντων της κυβέρνησης και της νεοταξίτικης ατζέντας που προωθείται λυσσαλέα τα τελευταία 6 χρόνια της μητσοτακικής πρωθυπουργίας), δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να καταφύγουμε σε απονενοημένα νομικά διαβήματα, όπως είναι η επίδοση του προαναφερθέντος άσφαιρου-παυσίλυπου εξωδίκου. 

 

Οι πιθανότητες να ευδοκιμήσει η εν λόγω αίτηση ενώπιον του ΣτΕ θα ήταν μεγάλες, αν η Ελλάδα αποτελούσε μια στοιχειωδώς δημοκρατική χώρα, στην οποία θα λειτουργούσε το άρ. 26 του Συντάγματος, όπου προβλέπεται η δικαιοκρατική αρχή της διάκρισης των εξουσιών, σύμφωνα με την οποία η δικαστική εξουσία ελέγχει αυτόνομα-ανεπηρέαστα την νομοθετική και την εκτελεστική. 

 

Τώρα, όμως, που η Ελλάδα είναι μια μεταδημοκρατική μπανανία, έρμαιο του βαθέος κράτους, το οποίο στήθηκε επιμελώς και εξαπλώθηκε ιλιγγιωδώς από τον καλολαδωμένο μηχανισμό γραναζιών της παρούσας γαλαζοπράσινης, άτυπης συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, κατά πάσαν πιθανότητα το ΣτΕ, που παραΣτΕκει στην Νέα Δικτατορία, θα ευλογήσει ένα ακόμη νομικό τερατούργημα της κυβέρνησης. 

 

Παρά ταύτα, έχουμε ηθικό και νομικό καθήκον να αξιοποιήσουμε μέχρι και την τελευταία επιχειρηματολογική βάση, προκειμένου να δυσχεράνουμε την νομική ευλογία του Δαι-Μοναδικού Αριθμού όσο περισσότερο και όσο καλύτερα μπορούμε, δεδομένου ότι ήδη έχουν κατατεθεί στο ΣτΕ δεκάδες αιτήσεις ακυρώσεως από πολίτες ή νομικούς εκπροσώπους κομμάτων, που δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν έχουν εξαντλήσει προσηκόντως τα κρίσιμα νομικά επιχειρήματα. 

 

Αν το ΣτΕ απορρίψει συλλήβδην στον κάλαθο των αχρήστων το συμπαγές επιχειρηματολογικό τείχος που θα έχει υψωθεί, διά της γραπτής αποτυπώσεώς του, κατά του Προσωπικού Αριθμού, τότε θα φλερτάρει με τον νομικό εξευτελισμό του, πιστοποιώντας για πολλοστή φορά ότι η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα είναι το άντρο της ανείπωτης διαφθοράς.

 

Πάντως, είναι πολύ πιθανό ότι ο κ. Δημήτρης Παπαστεργιόργουελ και τα λοιπά μέλη της αντίχριστης κυβέρνησης της Νέας Δικτατορίας όχι μόνο δεν θα παραμιλάνε λόγω της άτοπης και ανεδαφικής μαζικής διαμαρτυρίας μέσω της επιδόσεως εξωδίκου, αλλ’ αντιθέτως θα τρίβουν τα χέρια τους από μεγίστη χαρά, καθώς θα παρακολουθούν από τα πολυτελή γραφεία τους την ρίψη χαλικιών από την πλευρά κάποιων γραφικών, που, σαν τον πνιγμένο ο οποίος πιάνεται από τα μαλλιά του, θεωρούν ότι με πετραδάκια μπορούν να καταρριφθούν ουρανοξύστες.

 

V. ΜΙΑ ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΗ: ΟΧΙ ΣΤΗΝ «ΑΡΙΘΜΟΧΡΗΣΙΑ», ΑΔΙΑΦΟΡΗ Η «ΑΡΙΘΜΟΛΗΨΙΑ»

 

Ανεξάρτητα από το αν, τελικώς, το αρμόδιο υπουργείο προβεί πράγματι μετά την 5η Νοεμβρίου 2025 στην αυτοματοποιημένη-μαζική έκδοση του Δαι-Μοναδικού Αριθμού και ανεξάρτητα από την απόφαση που θα εκδώσει το ΣτΕ, οφείλουμε άπαντες να αποκρούσουμε εμπράκτως την «αριθμοποιητική οβίδα» της ψηφιακής δικτατορίας, μποϋκοτάροντας, σε όσο μεγαλύτερη έκταση γίνεται, τις ηλεκτρονικές συναλλαγές.

 

Φλέγονται οι δαιμονισμένοι του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης να μας παρασύρουν στην εκούσια έκδοση του Δαι-Μοναδικού Αριθμού που θα μας φέρει πολύ κοντά στην Ψηφιακή Σκλαβιά. Κανείς μας δεν πρέπει να βγάλει τα μάτια του με τα ίδια του τα χέρια! 

 

Κάποιοι πολίτες έχουν φθάσει στο σημείο να μην ξέρουν αν πρέπει να ανοίξουν την έγχαρτη ή ηλεκτρονική αλληλογραφία τους, φοβούμενοι ότι ο φάκελος ή το email μπορεί να εμπεριέχει ατομική γνωστοποίηση του Δαι-Μοναδικού Αριθμού. Ωστόσο, ο κίνδυνος δεν βρίσκεται στην λήψη του αριθμού, αλλά στην χρήση του. Αναγκαία για την άμυνά μας ενάντια στον ψηφιακό ολοκληρωτισμό είναι μόνο η άρνηση της «αριθμοχρησίας», όχι της «αριθμοληψίας», αφού η εγκυρότητα της έκδοσης και, συνακολούθως, της ισχύος του αριθμού δεν εξαρτάται από την αποδοχή του εκ μέρους του πολίτη (γι’ αυτό, ακριβώς, δεν έχει και νόημα η άρνηση της λήψης του).

 

πηγή