Το επόμενο πρωί ο Σακτίκιος πήρε το λόχο του και βγήκε από τα τείχη. Στο μυαλό του είχε μια καταδρομική επιχείρηση με την οποία θα χτυπούσε απευθείας το Βουλγαρικό στρατόπεδο. Φυσικά δεν σκόπευε να κερδίσει τον πόλεμο μόνος του, αλλά επηρρεασμένος από τον λόγο του Ρωμανού, θέλησε να δώσει ένα συμβολικό χτύπημα στους Βουλγάρους και να τους καταρρακώσει το ηθικό, δείχνοντας τους ότι δεν είναι ανίκητοι ούτε το στρατοπεδό τους απρόσβλητο.
Ετσι πριν την αυγή βγήκε από τα τείχη με τον λόχο του και αφού πέρασε απαρατήρητος πίσω από τις Βουλγαρικές γραμμές, βρήκε το στρατόπεδό τους. Οι περισσότεροι Βούλγαροι ήταν εκτός στρατοπέδου ψάχνοντας για προμήθειες και λάφυρα λεηλατώντας την γύρω περιοχή και είχαν αφήσει μικρή φρουρά. Ο Σακτίκιος με τους άνδρες του έκαναν αιφνιδιαστική επίθεση στο στρατόπεδο και μετά από γενναία μάχη εξόντωσαν την Βουλγαρική φρουρά και έκαψαν μεγάλο μέρος του στρατοπέδου.
Οι ελάχιστοι που γλύτωσαν όμως κατάφεραν να ειδοποιήσουν τον κύριο όγκο του Βουλγαρικού στρατού, ο οποίος γύρισε άμεσα πίσω. Η εμπροσθοφυλακή των Βουλγάρων βρήκε τον Σακτίκιο και την μονάδα του στο στρατόπεδο και ξεκίνησε μια νέα σφοδρή μάχη. Οι Ελληνες κατάφεραν να σκοτώσουν αρκετούς, αλλά συνεχώς έρχονταν και άλλοι Βούλγαροι και έτσι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν προς την Κωνσταντινούπολη. Σπιρούνισαν τα άλογα τους και έφυγαν προς την Πόλη, αλλά τώρα τους κυνηγούσε ολόκληρος ο Βουλγαρικός στρατός.
Εφτασαν σε ένα ρηχό ποτάμι το οποίο πέρασαν, αλλά ο Σακτίκιος έμεινε τελευταίος λέγοντας τους, ότι θα τους ακολουθήσει σε λίγο, καθώς ήθελε να δει αν τους ακολουθούν ακόμα οι Βούλγαροι. Οταν πήγε να περάσει κι ο ίδιος το άλογο του κόλλησε στον βυθό του ποταμού. Δεν είπε τίποτα στους στρατιώτες του, και φρόντισε να περάσουν όλοι απέναντι με ασφάλεια.
Ο Σακτίκιος ήξερε ότι οι Βούλγαροι ήταν ακόμα πίσω τους, αλλά θέλοντας να σώσει τους στρατιώτες του από μια χαμένη μάχη τους έδιωξε ουσιαστικά και έμεινε μόνος του πίσω. Βλέποντας ότι λόγω του βάρους της πανοπλίας του αλλά και της πανοπλίας του αλόγου του δεν επρόκειτο να ξεκολλήσει από το σημείο, τράβηξε το σπαθί του και περίμενε τους Βουλγάρους. Πολύ σύντομα έφτασαν οι πρώτοι και ξεκίνησε μια άνιση μάχη. Ο Σακτίκιος πολεμούσε μόνος του με δεκάδες εχθρούς κοιτάζοντας συνεχώς πίσω για να βεβαιωθεί ότι οι στρατιώτες του είχαν απομακρυνθεί με ασφάλεια. Πολέμησε γενναία και συνεχώς πτώματα εχθρών έπεφταν στα πόδια του αλόγου του, αλλά και ο ίδιος δεχόταν πολλά χτυπήματα και είχε τραυματιστεί. Εν τούτοις συνέχιζε ακάθεκτος θέλοντας να εξασφαλίσει την φυγή του λόχου του.
Στο μεταξύ οι στρατιώτες του κάποια στιγμή κατάλαβαν ότι ο Σακτίκιος δεν τους ακολουθούσε. Φοβήθηκαν ότι κάτι συνέβη και γύρισαν πίσω να δουν. Τον είδαν στο ποτάμι να πολεμά περικυκλωμένος και βαριά τραυματισμένος με δεκάδες Βουλγάρους και συνεχώς έρχονταν και άλλοι από πίσω.
Συγκινημένοι από την αυτοθυσία του και εντυπωσιασμένοι από το θάρρος του τράβηξαν όλοι τα σπαθιά τους και έκαναν έφοδο στους Βουλγάρους που είχαν περικυκλώσει τον διοικητή τους, φωνάζοντας ”Βοήθει ο Θεός, Νικά ο Σταύρος”. Ηταν τόσο σφοδρή η έφοδος που οι Βούλγαροι τρόμαξαν και έκαναν πίσω, αλλά συνήλθαν αμέσως και ξεκίνησε μια νέα σφοδρή μάχη, με τους στρατιώτες να προσπαθούν να προστατεύσουν τον Σακτίκιο απωθόντας τους Βουλγάρους, ενώ δύο άλλοι προσπαθούσαν να ξεκολλήσουν το άλογο του από τις λάσπες. Οι Βούλγαροι υπέστησαν βαριές απώλειες, αλλά συνεχώς ερχόνταν και άλλοι από πίσω.
Τελικά το αλόγο του Σακτικίου ξεκόλλησε και ξεκίνησαν όλοι να καλπάζουν μανιασμένα προς την Κωνσταντινούπολη, με όλο το Βουλγαρικό στρατό στο κατόπι τους. Οταν τους έφταναν πάλι άναβε η μάχη και αφού τους απωθούσαν, συνέχιζαν να καλπάζουν προς την Κωνσταντινούπολη κοιτάζοντας πάντα να προστατεύουν τον βαριά τραυματισμένο Σακτίκιο.
Και έτσι έφτασαν στην Κωνσταντινούπολη κάνοντας συνεχώς σήματα στους φρουρούς των Τειχών τους βιγλάτορες, να τους ανοίξουν τις πύλες των Βλαχερνών να μπουν μέσα. Οι φρουροί τους είδαν και έδωσαν εντολή, να ανοίξουν οι πύλες, αλλά η έκπληξη τους, έγινε μεγαλύτερη, όταν είδαν να ξεπροβάλλει από το δάσος, όλος ο Βουλγαρικός στρατός.
Δεν έχασαν όμως καιρό. Δόθηκε εντολή να ανέβουν οι τοξότες στα Τείχη και με μια ομοβροντία βελών "ξάπλωσαν" την πρώτη σειρά Βουλγάρων. Μια δεύτερη ομοβροντία σκότωσε άλλη μια σειρά Βουλγάρους και σταμάτησε την προέλαση τους, την ίδια στιγμή που έμπαιναν μέσα ο Σακτίκιος με τους στρατιώτες του και έκλειναν οι πύλες πίσω τους. Αφού τους έχασαν οι Βούλγαροι γύρισαν πίσω στο στρατόπεδο. Η ζημιά σε στρατιώτες και σε άψυχο υλικό ήταν μικρή, αλλά το ηθικό τους καταρρακώθηκε, καθώς μια χούφτα Ελλήνων αυτοκρατορικών στρατιωτών τα έβαλε με όλο το στρατό και τους ξέφυγε.
Ο Σακτίκιος μεταφέρθηκε στο Παρεκκλήσι της Αγίας Σωρού στο Παλάτι των Βλαχερνών και τα κατορθώματα του μαθεύτηκαν σε όλη την Πόλη. Ο Ρωμανός του έστειλε τους προσωπικούς του γιατρούς, αλλά ο Σακτίκιος ήταν βαρύτατα τραυματισμένος. Ηταν γεμάτος πληγές παντού, αλλά τα σοβαρότερα τραύματά του ήταν στο στήθος από λόγχη και στον μηρό από σπαθί. Τελικά πέθανε 3 μέρες μετά και κηδεύτηκε με τιμές ήρωα εν μέσω γενικού θρήνου και με τον Αυτοκράτορα να παρίσταται προσωπικά στην κηδεία του.
Από την Σύνοψη Ιστορικών του Ιωάννη Σκυλίτζη
Στοιχεία από ΕΔΩ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Παρακαλούμε τα σχολιά σας να ειναι σχετικά με το θέμα, περιεκτικά και ευπρεπή. Για την καλύτερη επικοινωνία δώστε κάποιο όνομα ή ψευδώνυμο. Διαφημιστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται.
Επειδή δεν υπάρχει η δυνατότητα διόρθωσης του σχολίου σας παρακαλούμε μετά την τελική σύνταξή του να ελέγχεται. Προτιμάτε την ελληνική γραφή κι όχι την λατινική (κοινώς greeklish).
Πολύ σημαντικό είναι να κρατάτε προσωρινό αντίγραφο του σχολίου σας ειδικά όταν είναι εκτενές διότι ενδέχεται να μην γίνει δεκτό από την Google (λόγω μεγέθους) και θα παραστεί η ανάγκη να το σπάσετε σε δύο ή περισσότερα.
Το σχόλιό σας θα δημοσιευθεί, το αργότερο, μέσα σε λίγες ώρες, μετά από έγκριση του διαχειριστή του ιστολογίου, ο οποίος είναι υποχρεωμένος να δημοσιεύει όλα τα σχόλια που δεν παραβαίνουν τους όρους που έχουμε θέσει στις παρούσες οδηγίες.
Υβριστικά, μη ευπρεπή και προπαγανδιστικά σχόλια θα διαγράφονται ή δεν θα δημοσιεύονται.