ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΦΙΛΟΘΕΗ

ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ ΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑΣ ΦΙΛΟΘΕΗΣ,
ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΥ ΠΑΝΑΓΙΑ ΒΡΥΟΥΛΩΝ ΩΡΩΠΟΥ, ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΣ ΑΘΗΝΩΝ.

ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ.

Καλησπερα.

Εἶναι πολλά αὐτά πού μποροῦμε νά γράψουμε γιά τόν ἀγαπημένο μας Καποδίστρια ἀλλά νομίζω ὅτι ἐκεῖνο πού ἴσως ἀξίζει εἶναι νά ἀφιερώσετε πρῶτα ὁ Θεός ἀπό τήν νέα ἐκκλησιαστική χρονιά λίγο χρόνο ὥστε νά μάθουν σιγά σιγά, ἀπό λίγο κάθε φορά, τήν ἱστορία τά παιδάκια.

Σέ ἕνα σχολεῖο στό Αἰγάλεω διάβαζαν οἱ δασκάλες στά παιδιά κομμάτια ἀπό τό βιβλίο μας, πού ἔχει γραφτεῖ εἰδικά γιά τά παιδιά, καί τό συζητοῦσαν μέ τά παιδιά καί στό τέλος τῆς χρονιᾶς πῆγα στήν τάξη τους καί τούς ἔκανα μιά παρουσίαση σύντομη μέ διαφάνειες καί εἴχανε καί ἀπορίες. Πραγματικά τούς ἄρεσε καί ἔμαθαν καί κάποια πράγματα. 

Αὐτό πού θά τούς ἔλεγα μέ δύο λόγια εἶναι κάτι πού μᾶς ἔλεγε συχνά ὁ γέροντας μας πού καί ἐκεῖνος τό ἔμαθε ἀπό τήν Μικρασιάτισσα μητέρα του. Νά ἔχει εὐγνωμοσύνη στούς εὐεργέτες του. 
«Τήν πηγούλα πού σέ δρόσισε, ποτέ μήν τήν ξεχνᾶς», ἔλεγαν. 

Στούς μεγάλους εὐεργέτες τοῦ τόπου ἀνήκει καί ὁ Καποδίστριας ὁπότε ἀξίζει τόν κόπο νά μελετήσουμε τήν ζωή του.

Ἐπίσης ἔλεγε ὁ γέροντας μας «τό τέλος μας θά μᾶς κρίνει». Καί τό τέλος τοῦ Καποδίστρια μαρτυρεῖ καί τόν τρόπο πού συνειδητά ἐπέλεξε νά ζήσει. 

Ξεκίνησε ἀπό τά πέρατα τῆς γῆς, τήν μακρυνή Ρωσία, ἄφησε τά πλούτη του καί τήν δόξα του γιά νά ἔρθει σέ μία χώρα πού δέν ἦταν ἀκόμη κἄν ἐλεύθερη χώρα, ἀνάμεσα σέ ἀνθρώπους δυστυχισμένους πού τοῦ ζητοῦσαν ἀπεγνωσμένα βοήθεια, ἀνάμεσα σέ «μαχαιροφοροῦντες», ὁπλαρχηγούς πού ἔκαναν ὅ,τι ἤθελαν, ἀνάμεσα σέ διαιρεμένους πολιτικούς πού ἦταν φερέφωνα τῶν ξένων μεγάλων δυνάμεων, ἀνάμεσα σέ Ὀθωμανούς καί Αἱγυπτίους καί Τουρκαλβανούς πού ἔκαιγαν καί κατέστρεφαν καί λεηλατοῦσαν κάθε σπιθαμή γῆς ἤ ἔκαναν πειρατεῖες στήν θάλασσα. 

Σέ λίγο χρονικό διάστημα, λίγο πάνω ἀπό τρία χρόνια τόν ἄφησαν νά ζήσει, ἔφτιαξε ἀπό τό τίποτα κράτος. Καί θά τό ἔκανε σάν τήν Ἐλβετία, δυνατό, ἀνεξάρτητο, οὐδέτερο. Μέ πενιχρά οἰκονομικά μέσα, προσφέροντας ὅλη του τήν περιουσία γιά τό καλό τοῦ Ἔθνους, μέ ἐλάχιστους πιστούς φίλους καί πολύτιμους συνεργάτες, μέ ἕναν Κολοκοτρώνη νά τόν ὐποστηρίζει.


Ὅμως οἱ μεγάλες δυνάμεις ἀποφάσισαν νά τόν ἐξοντώσουν καί δυστυχῶς τά χέρια πού τόν δολοφόνησαν ἦταν ἑλληνικά.

Τό ἤξερε ὅτι θά τόν σκοτώσουν, ἤξερε καί τήν μέρα καί τήν ὥρα καί τούς δολοφόνους. Καί προτίμησε νά ἀνέβει τόν Γολγοθᾶ του μόνος του. 

Ξεκίνησε Κυριακή χαράματα τήν 27η Σεπτεμβρίου 1831 γιά νά πάει στήν Ἑκκλησία νά λειτουργηθεῖ καί νά κοινωνήσει καί στήν εἴσοδο τῆς ἐκκλησίας τόν ὑποδέχτηκαν οἱ δολοφόνοι του μέ ἕνα μαχαίρι καί μιά σφαίρα. Καί τόν συνόδεψαν οἱ ἄγγελοι στό οὐράνιο θυσιαστήριο. 

«Τό τέλος μας θά μᾶς κρίνει» ἔλεγαν οἱ Μικρασιάτες. Τό δικό του τέλος κρίνει ὅλη του τήν ζωή. Ποιός θά καθόταν συνειδητά νά τόν σκοτώσουν ἄν δέν εἶχε βαθειά πίστη στόν Χριστό, γενναιότητα χαρακτῆρα, ἀγάπη στούς ἀνθρώπους;

Ποιός θά ἄφηνε τά πάντα, ποιός θά προσέφερε ὅ,τι ἔχει καί δέν ἔχει, ἄν δέν ἀγαποῦσε βαθειά καί δέν πονοῦσε τούς ἀνθρώπους;

Ποιός πολιτικός πέρασε καί ὄχι ἁπλά δέν δέχτηκε μισθό ἀπό τό Κράτος ἀλλά πρόσέφερε καί ὅλη του τήν περιουσία γιά τό κοινό καλό;

Ἀγωνίστηκε μέχρι τέλος γιά τούς συμπατριῶτες του καί κυρίως γιά τά παιδιά πού τά ἀγαποῦσε ἰδιαίτερα, γιά τό «ροδόχρουν ὄνειρο τῆς πατρίδας μας» ὅπως συνήθιζε νά λέει.

Ἀξίζει πραγματικά νά ἀσχοληθεῖτε λίγο μέ τήν ἐξέχουσα προσωπικότητά του καί νά δώσετε ἔτσι στά παιδιά ἔνα ὑγιές πρότυπο.