Η ευαγγελική περικοπή της Σαμαρείτιδας είναι μια ιστορία μεγάλης αγάπης. Ωσάν αυτή, που έκαμε το Ζακχαίο ν’ ανεβεί στη συκομοριά, για να ιδεί το Χριστό . Ωσάν αυτή που έκαμε την «εν πολλαίς αμρτίαις περιπεσούσα» γυναίκα να «αγαπήσει πολύ» μετά τη συγχώρησή της το Χριστό…
Και βέβαια αυτή η μεγάλη αγάπη δεν είναι παρά αντανάκλαση της θεϊκής αγάπης. Που έκαμε το Χριστό ν’ αφήσει τον ουρανό, για να κατεβεί στη Γη και ν’ ανεβεί στο Σταυρό. Ωσάν αυτή που κεραυνοβόλησε τον Παύλο στο δρόμο της Δαμασκού. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση το Χριστό να λοξοδρομήσει, για να φτάσει μέχρι τη Σαμάρεια και το πηγάδι του Ιακώβ.Όπου η Σαμαρείτιδα συναντήθηκε με τον διψασμένο Χριστό:
- «Δος μου νερό να πιώ», της είπε ο Χριστός…
- «Πώς εσύ Ιουδαίος, του είπε, ζητάς να πιείς νερό από μια γυναίκα Σαμαρείτιδα; Ξεχνάς ότι δεν υπάρχουν ανάμεσά μας καλές σχέσεις»!
Αλλά ο Χριστός, σαν ένας σωκρατικός συνομιλητής κέντρισε τη γυναίκεια της περιέργεια: «Αν ήξερες, της είπε, τα χαρίσματα του Θεού και ποιος είναι αυτός που σου ζητάει το πηγαδίσιο νερό, θα του ζητούσες να σου δώσει τρεχούμενο νερό».
Η γυναίκα αισθάνεται παγιδευμένη απ’ τα μυστηριώδη λόγια του συνομιλητή της, αλλά δεν θέλει ακόμη να εγκαταλείψει το οχυρό των επιφυλάξεών της:
«Και πού θα το βρεις το τρεχούμενο νερό, του αποκρίνεται, αφού ούτε άντλημα έχεις και το πηγάδι είναι βαθύ; Μήπως τάχα είσαι ανώτερος απ’ τον πατέρα μας τον Ιακώβ, που μας άφησε αυτό το πηγάδι και ήπιε αυτός και τα παιδιά του και τα ζωντανά του»;
Αλλά ο Χριστός θέλει να κάνει ακόμη μεγαλύτερη τη δίψα της απορίας της: «Αυτός, που θα πιεί απ’ το νερό του Ιακώβ, θα ξαναδιψάσει, της λέει. Όποιος όμως πιεί απ’ το νερό που εγώ θα του δώσω, όχι μόνο δεν θα ξαναδιψάσει, αλλά θα γίνει κιόλας μέσα του το νερό αυτό πηγή, που θ’ αναβλύζει για την αιώνια ζωή».
Η Σαμαρείτιδα δεν καταλαβαίνει βέβαια ότι ο Χριστός της μιλάει για το Άγιο Πνεύμα. Αποφασίζει όμως να ριψοκινδυνεύσει την έξοδό της απ’ το οχυρό των επιφυλάξεών της:
«Δος μου αυτό το νερό, για να μην αναγκάζομαι να ’ρχομαι κάθε μέρα να το κουβαλάω από δω πέρα»! λέει αποφασιστικά.
Αλλά εδώ είναι που οι ρόλοι αντιστρέφονται: Στην αρχή ο Χριστός δεν είχε το άντλημα για το νερό του Ιακώβ. Τώρα είναι η Σαμαρείτιδα που δεν διαθέτει άντλημα, για να αντλήσει το αθάνατο νερό από την άβυσσο του Αγίου Πνεύματος.
Όμως η ίδια δεν το καταλαβαίνει. Και γι’ αυτό ο Χριστός τη βοηθάει ν’ ανακαλύψει και να αποκαλύψει την εστία της πνευματικής της αναπηρίας: «Πήγαινε, της λέει,να φωνάξεις τον άνδρα σου, κι ελάτε μαζί εδώ».
- «Δεν έχω άνδρα»! δικαιολογείται η γυναίκα.
- «Αλήθεια λες, ότι δεν έχεις άντρα, της λέει ο Χριστός. Είχες πέντε. Κι αυτός που τώρα έχεις δεν είναι άντρας σου».
Η Σαμαρείτιδα, αντιλαμβάνεται ότι δεν μπορεί να κρύψει τίποτε απ’ το μυστηριώδη συνομιλητή της, που ξέρει τη ζωή της καλύτερα κι απ’ αυτήν την ίδια:
«Κύριε, του λέει, μου φαίνεται πως είσαι προφήτης. Έχω μια απορία: Εσείς οι Ιουδαίοι λατρεύετε το Θεό στο ναό του Σολομώντα κι εμείς οι Σαμαρείτες στο όρος Γαριζείν. Ποιο είναι το σωστό και ποιοι κάνουν λάθος»;
- «Γυναίκα, της είπε, από δω και πέρα δεν χρειάζεται να λατρεύουν το Θεό ούτε στο ναό του Σολομώντα, ούτε στο όρος Γαριζείν. Γιατί ο Θεός είναι πνεύμα και θέλει οι αληθινοί προσκυνητές του να του προσφέρουν λατρεία πνευματική και αληθινή»!
Το Θεό τον έχουμε φυλακίσει σε τρόπους, χρόνους και τύπους. Κι από κει και πέρα τον έχουμε θάψει στη λήθη για να εξασφαλίσουμε στον εαυτό μας το «άλλοθι». Ώστε να μπορούμε να κάνουμε ο, τι θέλουμε. Όμως ο Θεός θέλει να τον σκεφτόμαστε και να τον αναζητούμε αδιάκοπα. Αυτόν και το θέλημά του.. Κι έτσι από τη λήθη να οδεύσουμε προς στην αληθινή λατρεία.
- «Έχω ακούσει ότι έρχεται ο Χριστός. Αυτός θα μας τα πει όλα», λέει με αμηχανία η γυναίκα.
- «Εγώ, που αυτή τη στιγμή σου μιλάω είμαι ο Χριστός»! της λέει.. Και η αυτοαποκάλυψή του την αφήνει άναυδη. Η Σαμαρείτιδα αισθάνεται ωσάν να ξύπνησε από έναν λήθαργο, ωσάν να ανάρρωσε από μια βαριά μακροχρόνια αρρώστια. Και «οι πέντε άνδρες που είχε και ο έκτος, που τώρα έχει και δεν είναι δικός της» της φαίνονται πια σαν ένας μακρινός εφιάλτης.
Αυτή τη στιγμή μια άλλη αγάπη, ακατανίκητη, η θεϊκή, αισθάνεται να χτυπά την πόρτα της καρδιάς της. Τόση ήταν η ταραχή της και η χαρά της, ώστε ξέχασε τη δίψα της και άφησε ακόμη και τη στάμνα της στο πηγάδι. Κι έτρεξε ν’ αποκαλύψει στους συχωριανούς της τη μεγάλη της ανακάλυψη.
Έχει δίκιο η παράδοση, που θέλει τη Σαμαρείτιδα ιεραπόστολο. Να προσφέρει αδιάκοπα το αθάνατο νερό, που της πρόσφερε ο Χριστός και να σπέρνει το σπόρο που ο Χριστός έριξε στην καρδιά της σε όσο το δυνατό περισσότερους ανθρώπους.
Πώς άλλωστε θα μπορούσε να περιστείλει την πυρκαγιά, που ο Χριστός άναψε μέσα της. Και πώς θα μπορούσε να αναχαιτίσει την έκρηξη πλημμυρίδας, που προκάλεσε μέσα της το ακατάσχετο ανάβρυσμα του Αγίου Πνεύματος.
Την πυρκαγιά και την πλημμυρίδα της μεγάλης, της θεϊκής αγάπης!…
ΥΠΕΡΒΑΣΗ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Παρακαλούμε τα σχολιά σας να ειναι σχετικά με το θέμα, περιεκτικά και ευπρεπή. Για την καλύτερη επικοινωνία δώστε κάποιο όνομα ή ψευδώνυμο. Διαφημιστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται.
Επειδή δεν υπάρχει η δυνατότητα διόρθωσης του σχολίου σας παρακαλούμε μετά την τελική σύνταξή του να ελέγχεται. Προτιμάτε την ελληνική γραφή κι όχι την λατινική (κοινώς greeklish).
Πολύ σημαντικό είναι να κρατάτε προσωρινό αντίγραφο του σχολίου σας ειδικά όταν είναι εκτενές διότι ενδέχεται να μην γίνει δεκτό από την Google (λόγω μεγέθους) και θα παραστεί η ανάγκη να το σπάσετε σε δύο ή περισσότερα.
Το σχόλιό σας θα δημοσιευθεί, το αργότερο, μέσα σε λίγες ώρες, μετά από έγκριση του διαχειριστή του ιστολογίου, ο οποίος είναι υποχρεωμένος να δημοσιεύει όλα τα σχόλια που δεν παραβαίνουν τους όρους που έχουμε θέσει στις παρούσες οδηγίες.
Υβριστικά, μη ευπρεπή και προπαγανδιστικά σχόλια θα διαγράφονται ή δεν θα δημοσιεύονται.