Απιστία, πίστη, ευπιστία…

Γράφει ο ΠαπαΗλίας Υφαντής

Οι μαθητές είχαν ζήσει κοντά στο Χριστό. Είχαν ακούσει τη διδασκαλία του και είχαν δει τα θαύματά του. Ακόμη και αναστάσεις νεκρών. 
Γι’ αυτό, σε καμιά περίπτωση, δεν μπορούσε να χωρέσει το μυαλό τους τα πάθη και τον ατιμωτικό του θάνατο. Δεδομένου ότι βρίσκονταν σε τελείως αντίθετη κατεύθυνση από το όραμα, που είχε, σχετικά με τον αναμενόμενο Μεσσία η συντριπτική πλειονότητα των Εβραίων. 
Με αποτέλεσμα το όραμά τους να συντριβεί, όταν είδαν το Χριστό να συλλαμβάνεται σαν ένας κοινός κακοποιός, να εξευτελίζεται με το χειρότερο τρόπο και να σταυρώνεται ανάμεσα σε δυο κακούργους. 
Έτσι ώστε να τους φανούν «ωσεί λήρος»(=σαν φαντασιοπληξία) τα λόγια των Μυροφόρων, όταν τους είπαν ότι είδαν αναστημένο το Χριστό. Κι όταν εμφανίστηκε για πρώτη φορά, μετά την ανάστασή του, στους μαθητές του, «ονείδισε την απιστία τους». 

Απιστία, που φαίνεται να έζησε με ιδιαίτερη ένταση ο Θωμάς. Που, μέχρι τότε, ένιωθε περηφάνια ως μαθητής του Χριστού, ενώ τώρα ζούσε την ανείπωτη ντροπή για την καταδίκη του δασκάλου του. 

Γι’ αυτό, όπως φαίνεται, και ο Χριστός τον τιμώρησε με αναμονή μιας βδομάδας, μέχρι να του προσφέρει τα πειστήρια για την ανάστασή του. Και παράλληλα την επιτίμηση για την απιστία του. Λέγοντάς του: 
Πίστεψες, αφού με είδες. Καλότυχοι όμως όλοι εκείνοι, που θα πιστέψουν, χωρίς να με ιδούν. 

Εννοώντας, φυσικά, τα εκατομμύρια, που θ’ ακολουθούσαν την εποχή των μαθητών και βέβαια δεν θα είχαν τη δική τους εμπειρία. Όπως συμβαίνει και με τους ανθρώπους των ημερών μας. Που βλέπουν το έδαφος να φεύγει κάτω απ’ τα πόδια τους. Και δεν βρίσκουν από πού να κρατηθούν. 

Κι αλήθεια, ποια θα μπορούσε να ήταν η σανίδα παρηγοριάς, που θα μπορούσε να προσφέρει κάποιος στους ανθρώπους των ημερών μας; 

Αυτοί, που ζούνε, ουσιαστικά, μέσα στο χώρο της Εκκλησίας, διαθέτουν πολλές προσωπικές εμπειρίες. Που βέβαια δεν μπορούν να τις επιβεβαιώσουν με τη βάσανο της πειραματικής απόδειξης. Αλλά η εσωτερική βεβαιότητα, γι’ αυτούς, είναι πιο ισχυρή ακόμη κι απ’ την πιο οφθαλμοφανή πραγματικότητα. 

Γι’ αυτούς, που ζούνε έξω απ’ το χώρο της Εκκλησίας, και δηλώνουν άθεοι, άπιστοι, δύσπιστοι, κλπ, θα μπορούσε κάποιος να επικαλεστεί, ακόμη και τη φυσική πραγματικότητα: 

Το χώμα, για παράδειγμα, είναι μια ευτελής ύλη. Και πολύ βέβαια περισσότερο η βρώμικη κοπριά. Κι όμως αυτά τα ευτελή Και δύσοσμα υλικά επεξεργασμένα και αναστημένα μέσα από το θαύμα της δημιουργίας μας δίνουν τους πιο εύγευστους και γλυκείς και θρεπτικούς καρπούς. Τα πλέον όμορφα και εύοσμα λουλούδια. Με τις άπειρες ποικιλίες. Με τα οποία τρεφόμαστε και ευφραινόμαστε. Που μεταστοιχειώνονται σε ο, τι έχουμε και είμαστε εμείς οι ίδιοι. Με τα λεπτεπίλεπτα όργανα του σώματός μας και τις απίστευτα θαυμαστές λειτουργίες τους. Που παράγουν τη σκέψη, που κυοφορούν το συναίσθημα, που σφυρηλατούν τη θέληση. 

Έτσι, ώστε να μη φαίνεται περίεργο, το ότι κάποιοι πιστεύουν στο θαύμα και την ανάσταση, όσο το ότι κάποιοι άλλοι δεν πιστεύουν. 
Γιατί το θαύμα και η ανάσταση ολοτρίγυρά μας, όπως θα ’λεγε και ο ποιητής, «σε χίλιες βρύσες χύνεται, με χίλιες γλώσσες κρένει». Και κυριολεκτικά κολυμπούμε μέσα στο θαύμα, όπως τα ψάρια μέσα στο νερό. Έτσι, που η απιστία μας να μοιάζει με την άρνηση των ψαριών να παραδεχτούν την ύπαρξη του νερού. 

Ακριβώς απέναντι σ’ όλους εμάς και στους μαθητές και ιδιαίτερα στο Θωμά στέκεται εκείνος ο μυστηριώδης ληστής, που σταυρώθηκε στα δεξιά του Χριστού. 

Ο ληστής ούτε άκουσε τη διδασκαλία ούτε είδε τα θαύματά του Χριστού. Κι ούτε διέθετε την πολυτέλεια πάνω απ’ το σταυρό να φιλοσοφήσει σχετικά με το μυστήριο της φύσης και της δημιουργίας. Όλα κι όλα, όσα είδε και άκουσε, ήταν αυτά, που διαδραματίστηκαν και ειπώθηκαν κατά τη διάρκεια της σταύρωσης. 

Και βέβαια δεν μπορούσε να ονειρευτεί το Χριστό, όπως οι μαθητές σαν επίγειο άρχοντα, που θα του πρόσφερε πλούτη, δόξες και τιμές. Γιατί δεν είχε κανένα περιθώριο για τέτοιου είδους αυταπάτες. Αφού, τόσο αυτός, όσο και ο Χριστός ήταν ήδη σταυρωμένοι και ετοιμοθάνατοι… 

Κι όμως πίστεψε, όχι μόνο στην αθωότητα, αλλά και στη θεότητα του Χριστού. 
Και φυσικά και στην ανάσταση. Του Χριστού και τη δική του. Γιατί διαφορετικά δεν θα ζητούσε από έναν ετοιμοθάνατο σταυρωμένο, που πεθαίνει μαζί του, μέσα στην έσχατη εξουθένωση και τον έσχατο εξευτελισμό, να τον θυμηθεί και να τον δεχτεί στη βασιλεία του. Κι έτσι να πραγματοποιήσει, με τη μετάνοια και την πίστη, το μεγαλύτερο άλμα στην ιστορία του ανθρωπίνου πνεύματος. Με αποτέλεσμα να γίνει ο πρώτος πολίτης του παραδείσου. 

Αλλά ας μην ξεχνούμε ότι ανάμεσα στη δυσπιστία του Θωμά και την πίστη υπάρχουν και τα κοπάδια των εύπιστων, που τους συναντούμε στο χώρο της κοινωνικής και πολιτικής μας ζωής.. 

Που ακολουθούν ανόητα τους ανάξιους και της παραμικρής έστω εμπιστοσύνης απατεώνες της πολιτικής. Οι οποίοι εκπορεύονται από τα ίδια κέντρα εξωτερικού και εσωτερικού προδοτικού αντιλαϊκού και αντεθνικού σχεδιασμού. Και αενάως εναλλάσσονται σ’ ένα φαύλο κύκλο. Σε τρόπον ώστε με τη βοήθεια των ΜΜΕ(=εξαπατήσεως και εξαχρειώσεως) να μας κάνουν να ξεχνούμε τα προηγούμενα κακουργήματά τους και να σερνόμστε ξωπίσω τους αλλεπάλληλες φορές. Κάνοντας κάθε φορά τα κατοπινά, τρισχειρότερα των προηγούμενων. 

Και όμως αμετανόητα εθελοτυφλούμε, παρότι μας σέρνουν στην καταστροφή και την κόλαση! Όχι μόνο τη μέλλουσα και αιώνια, αλλά και την, εδώ και τώρα, επίγεια....

ΥΠΕΡΒΑΣΗ