Ενώ ο Αλέξανδρος μέσα στα Ανάκτορα καθόταν στον Θρόνο του Δαρείου, απομονωμένος απ' την πυρκαγιά που κατάκαιγε την πόλη, απ' έξω οι συμπολεμιστές του την ατένιζαν έντρομοι. Ο Ιστορικός της εκστρατείας ΚΑΛΛΙΣΘΕΝΗΣ συζητούσε με τον προβληματισμένο Γραμματέα ΕΥΜΕΝΗ και τον ενημέρωνε για την ιστορική ίδρυση της καιόμενης πλέον ΠΕΡΣΕΠΟΛΗΣ.
- Δυστυχώς καίγεται η λαμπρή πρωτεύουσα όλων των εποχών, που ίδρυσε ο Βασιλιάς ΔΑΡΕΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ στην καρδιά της Περσίδας. Για το χτίσιμό της ασχολήθηκαν 50.000 άτομα από 35 ΄Εθνη για 15 χρόνια. Απ' τους κορμούς δασών του όρους Λίβανος έφτιαξαν στέγες και πόρτες κι έκοψαν πέτρες και μάρμαρα απ' όλες τις επαρχίες της ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ.
Εξόριξαν πολύτιμο λαζουράτη, απ' της ακτριανής τα ορυχεία. Από Νουβία και Ινδία μετέφεραν χρυσάφι με καμήλες. Ασήμια απ' την Ιβηρία και χαλκό απ' την Κύπρο. Πολύτιμες πέτρες από Παραπάμισο. Χιλιάδες γλύπτες Σύριοι, Ελληνες, Αιγύπτιοι, λάξεψαν παραστάσεις στους τοίχους του Ανακτόρου και χρυσοχόοι πρόσθεσαν χρυσά κι ασημένια στολίδια. Ικανοί υφαντές ύφαιναν τους τάπητες στα πατώματα κι έδωσαν ζωή σε νωπογραφίες των τοίχων, Πέρσες και Ινδοί ΖΩΓΡΑΦΟΙ.
Πρόθεση των Μεγάλων Βασιλέων ήταν, αυτή η πόλη να συγκεντρώνει με θαυμαστή αρμονία, όλες τις εκφράσεις πολιτισμού και τέχνης που συνθέτουν την αχανή Αυτοκρατορία. Αυτά τα μεγαλόπρεπα Ανάκτορα ονομάστηκαν "το Ανάκτορο της Πρωτοχρονιάς", γιατί ο Μεγάλος Βασιλιάς ερχόταν εδώ, για τον εορτασμό της πρώτης μέρας του χρόνου, το πρωί του θερινού ηλιοστασίου. Ηθελε να δέχεται στο μέτωπό του, την πρώτη ακτίνα καθαρού φωτός, η οποία ξεπρόβαλε απ' την Ανατολή, για να φωτίσει το βλέμμα του, που αντανακλούσε πάνω του, σα να ήταν ένας νέος ήλιος ο ίδιος ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ.
΄Ολη τη νύχτα οι προσευχές των ιερέων υψώνονταν δυνατές, επίμονες προς τα αστέρια, επικαλούμενες το φως για τον Μεγάλο Βασιλιά, που ήταν πάνω στην γη, το ζωντανό σύμβολο του Αχούρα Μάσντα. Τα πάντα εδώ είναι σύμβολο, όπως κι όλες οι εικόνες και τα ανάγλυφα σ' αυτά τα ΑΝΑΚΤΟΡΑ.
- Καίμε ένα… σύμβολο δηλαδή; ψέλλισε ο Ευμένης.
- Η πόλη σχεδιάστηκε την επόμενη μέρα μιας ολικής έκλειψης ηλίου, που συνέβη πριν από 70 χρόνια. Έπρεπε να είναι Μνημείο της πίστης αυτού του λαού, για να μην κυριαρχήσουν στον κόσμο τα σκοτάδια. Και βλέπεις παντού το λιοντάρι, που δαγκώνει τον ταύρο, δηλαδή το φως που νικάει τα σκοτάδια, το φως του ύψιστου θεού τους, την ενσάρκωση του οποίου βλέπουν στον Βασιλιά τους. Τώρα αυτός ο λαός γίνεται μάρτυρας του αίσχους της υπέρτατης ιεροσυλίας. Η φωτιά που γι' αυτούς είναι ιερή, καίει την πρωτεύουσα, που δημιουργήθηκε προς τιμή της αιώνιας φωτιάς και καίει τα δικά τους ΠΤΩΜΑΤΑ.
- Ναι, είπε ο Ευμένης. Μα κι αυτοί κάποτε στιγματίστηκαν με βιαιότητες. Είδες τους δυστυχισμένους αιχμάλωτους, άκουσες τα απάνθρωπα βασανιστήρια τα οποία υπέστησαν απ' τους Πέρσες. Οι Βασιλείς Δαρείος και Ξέρης που έχτισαν τούτο το θαύμα, εισέβαλαν στην Ελλάδα μας, περνώντας την από σπαθί και φωτιά. Αυτοί έκαψαν τους Ναούς των Θεών μας, αφού τους μόλυναν παντοιοτρόπως. Αυτοί κατέλαβαν με προδοσία τις ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ και συνέλαβαν τους 300 ηρωικούς Σπαρτιάτες. Αυτοί αποκεφάλισαν και σταύρωσαν τον ΒΑΣΙΛΙΑ ΛΕΩΝΙΔΑ.
- Και ξέρεις γιατί; ρώτησε ο Καλλισθένης. Υπάρχει εξήγηση: Υπήρχε μια επιγραφή σ' έναν τοίχο που έγραφε: "Εκαψα τους Ναούς των δαιμόνων". Δηλαδή οι Θεοί μας γι' αυτούς ήταν ενσάρκωση των δαιμόνων, όπως τους είχε πείσει ο μοχθηρός θεός τους ΑΡΙΜΑΝ. Γι' αυτό πίστευαν πως εκτελούσαν ένα ευσεβές έργο. ΄Ολοι οι λαοί της γης θεωρούν κακούς τους ξένους λαούς και τους Θεούς τους. ΄Ετσι κατέστρεψαν τα πιο όμορφα έργα του πολιτισμού μας. Γι' αυτό εμείς καταστρέφουμε τώρα τα πιο όμορφα έργα του δικού τους… ΤΥΧΑΙΑ;
Κι αμέσως και οι δυο σώπασαν, γιατί τα είδαν και τα είπαν όλα, για το δράμα της πόλης, που ψυχορραγούσε. Με το κλάμα και τον θρήνο των κατοίκων της κατέλαβε την ΣΙΩΠΗ ΤΟΥΣ.
Ο Αλέξανδρος καθισμένος στον Θρόνο και συλλογισμένος, έβγαλε έναν μακρόσυρτο αναστεναγμό, καθώς άκουσε ένα ποδοβολητό. Αμέσως είδε σκοτεινές μορφές, να προβάλλουν στο άνοιγμα της πόρτας, στην αίθουσα του ΘΡΟΝΟΥ.
"Ποιος είναι εκεί" ρώτησε. "Εμείς είμαστε Βασιλια", είπε ένας απ' τους Ελληνες σκλάβους, που ήρθαν για να τον υποδεχτούν.
"Τι θέλετε;" Ο άντρας χωρίς να απαντήσει, έκανε στην άκρη, αφήνοντας να περάσουν δυο σύντροφοί του, που στήριζαν ένα λιπόσαρκο γέροντα. "Αυτός είναι ο Λεωχάρης κι είναι ο τελευταίος επιζών απ' τους Μυρίους του Ξενοφώντα. Είναι 90 χρονών και πέρασε τα 62 στην αιχμαλωσία και στην ΣΚΛΑΒΙΑ".
"Τι θέλεις γέροντα;" ρώτησε συγκινημένος, "τι μπορώ να κάνω για έναν ήρωα των Μυρίων;" "Δεν θέλει τίποτα. Λέει ότι όλοι οι Ελληνες που πέθαναν πριν από σήμερα, έχασαν την χαρά να σε δουν να κάθεσαι σ' αυτό τον Θρόνο. Λέει πως τώρα μπορεί να πεθάνει ευχαριστημένος". Ο γέροντας δεν κατάφερε να μιλήσει απ' την συγκίνηση, αλλά τα δάκρυα και η έκφραση του προσώπου του έλεγαν, πιο πολλά από χίλιες ΛΕΞΕΙΣ.
Ο Αλέξανδρος έγνεψε με το κεφάλι συγκινημένος κι έμεινε να τον κοιτάζει απορημένος, καθώς απομακρυνόταν σέρνοντας τα πόδια του, υποβασταζόμενος. Μετά ο Βασιλιάς κατέβηκε απ' τον Θρόνο, βγήκε έξω και ίππευσε τον ΒΟΥΚΕΦΑΛΑ ΤΟΥ.
Στην βασιλομήτορα Σισύγαμβη η είδηση της πυρπόλησης έφτασε τρεις μέρες μετά, από έναν ιππέα της φρουράς των Αθανάτων, που διέσχισε τα χιονισμένα περάσματα για να φτάσει κοντά της. Εμεινε ακίνητη στον Θρόνο της ξεσπώντας σε κλάματα, μόλις άκουσε την καταστροφή της ανυπεράσπιστης πόλης. Του απάντησε κοιτώντας τον με ΣΥΜΠΟΝΟΙΑ.
- Αυτό που συνέβη ήταν μοιραίο να συμβεί. Κι εμείς πυρπολήσαμε και σφάξαμε, καταπνίξαμε στο αίμα πολλές επαναστάσεις, κάψαμε Ναούς και Ιερά. Ο Βασιλιάς Ξέρξης έβαλε φωτιά στους Ναούς στην Ακρόπολη της Αθήνας και την ισοπέδωσε. Ο πληθυσμός εγκατέλειψε κλαίγοντας τα σπίτια του, καταφεύγοντας σ' ένα μικρό νησί και από εκεί έβλεπε την λάμψη της πυρκαγιάς. Αυτό άκουσα να διηγούνται, εκείνοι που φύλαγαν τα βιβλία της Ιστορίας μας. Η μοίρα επεφύλασσε το ίδιο τέλος σε μάς, στις θαυμαστές πόλεις και στα Ιερά μας. Κι όχι γιατί τα προκάλεσε ο Αλέξανδρος. Εγώ που τον γνωρίζω, ξέρω τα καλά αισθήματά του, πόση τρυφερότητα είναι ικανός να νιώσει και να δώσει. Αν ήμουν παρούσα, θα ζητούσα την επιείκειά του και θα με άκουγε. Τον έχεις κοιτάξει στα ΜΑΤΙΑ;
- Ναι αρχόντισσά μου, τον κοίταξα μια φορά κι ένιωσα ΦΟΒΟ.
Όμως ο Μέγας ΄Ελληνας Στρατηλάτης Αλέξανδρος κατάφερνε να κατακτά τις πόλεις της Περσικής Αυτοκρατορίας, χωρίς να σπέρνει τον φόβο και τον τρόμο. Μα διατηρώντας άβεστο στην ψυχή του και φυτεύοντας παντού τον ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Παρακαλούμε τα σχολιά σας να ειναι σχετικά με το θέμα, περιεκτικά και ευπρεπή. Για την καλύτερη επικοινωνία δώστε κάποιο όνομα ή ψευδώνυμο. Διαφημιστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται.
Επειδή δεν υπάρχει η δυνατότητα διόρθωσης του σχολίου σας παρακαλούμε μετά την τελική σύνταξή του να ελέγχεται. Προτιμάτε την ελληνική γραφή κι όχι την λατινική (κοινώς greeklish).
Πολύ σημαντικό είναι να κρατάτε προσωρινό αντίγραφο του σχολίου σας ειδικά όταν είναι εκτενές διότι ενδέχεται να μην γίνει δεκτό από την Google (λόγω μεγέθους) και θα παραστεί η ανάγκη να το σπάσετε σε δύο ή περισσότερα.
Το σχόλιό σας θα δημοσιευθεί, το αργότερο, μέσα σε λίγες ώρες, μετά από έγκριση του διαχειριστή του ιστολογίου, ο οποίος είναι υποχρεωμένος να δημοσιεύει όλα τα σχόλια που δεν παραβαίνουν τους όρους που έχουμε θέσει στις παρούσες οδηγίες.
Υβριστικά, μη ευπρεπή και προπαγανδιστικά σχόλια θα διαγράφονται ή δεν θα δημοσιεύονται.