O ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΤΑΚΤΑ ΤΑ ΣΟΥΣΑ

Γράφει η Μαίρη Καρά 

     Ο Αλέξανδρος με τον Στρατό του έφυγε απ' την Βαβυλώνα στο τέλος του καλοκαιριού του 331 π.Χ. διατηρώντας τον ΜΑΖΑΙΟ Σατράπη κι αφήνοντας μια Μακεδονική φρουρά, ως εγγύηση για την ασφάλειά της. Ανέβηκαν έναν παραπόταμο του Τίγρη τον ΠΑΣΙΤΙΓΡΗ, που κατέβαινε απ' τα βουνά του Ελάμ και μετά  από πορεία είκοσι ημερών αντίκρισαν τα ΣΟΥΣΑ.

     Η αρχαία πόλη ΣΟΥΣΑ ήταν πρωτεύουσα του Βασιλείου του ΕΛΑΜ. Είχε φόντο την οροσειρά του Ελαμ, ψηλές κορυφές σκεπασμένες με χιόνι και πλαγιές κατάφυτες με δάση ελάτων.  Ολόγυρά της υπήρχαν τείχη και πύργοι, γιατί ήταν κτισμένη σε επίπεδη περιοχή στην αριστερή όχθη του Χοάσπου ποταμού 150 μίλια ανατολικά του ΤΙΓΡΗ. Ήταν πλούσια κοσμημένη με μεγαλοπρεπή Μνημεία, Ανάκτορα και ΙΕΡΑ ΤΩΝ ΘΕΩΝ. 

     Το 538 π.Χ. κυριεύτηκε απ' τον Κύρο της Δυναστείας των Αχαιμενιδών. Επί βασιλείας του  Καμβύση Β΄ μεταφέρθηκε η  πρωτεύουσά της Αυτοκρατορίας ΠΑΣΑΡΓΑΔΕΣ στα ΣΟΥΣΑ.   Τότε η πόλη μαζί με την με την Ακρόπολή της είχε περιφέρεια 20 χιλιομέτρων κι αποτελούσε την μόνιμη χειμερινή διαμονή των Βασιλιάδων. Το 331 π.Χ. κυριεύτηκε απ' τον Αλέξανδρο, καταλύοντας την Περσική Αυτοκρατορία. Διαδοχικά  πέρασε στην Δυναστεία των Σελευκιδών κι ονομάστηκε ΣΕΛΕΥΚΕΙΑ. 

     Μόλις πλησίασε ο Αλέξανδρος με τον Στρατό του στην πόλη, άνοιξαν οι πύλες κι εμφανίστηκε ένα απόσπασμα στρατιωτών, που συνόδευε έναν Αξιωματούχο, που είχε στο κεφάλι του ΤΙΑΡΑ και στην μέση τον ΑΚΙΝΑΤΙ. Ο Στρατός σταμάτησε κι ο ΕΥΜΕΝΗΣ ανέλαβε να ενημερώσει τον Αλέξανδρο. "Αυτός ο Αξιωματούχος είναι ο Σατράπης της Σουσιανής ο Αβουλίτης κι έρχεται σε μας, με φανερή πρόθεση ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ". 

     Πράγματι ο Σατράπης ξεπέζεψε, πλησίασε κοντά στους στρατιώτες κι έσκυψε προσκυνώντας τον Αλέξανδρο, σε ένδειξη υποταγής, σύμφωνα με τις Περσικές συνήθειες. Ο Αλέξανδρος έγνεψε ευγενικά με το κεφάλι κα του έκανε νόημα, να ανέβει ξανά στο άλογό του και να προχωρήσει στο πλάι του. Κι εκείνος του απάντησε: "Η πόλη σε υποδέχεται ειρηνικά κι ανοίγει τις Πύλες της στον άνθρωπο, που ο Αχούρα Μάσντα επέλεξε ως διάδοχο του ΚΥΡΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ". 

     "Αυτοί οι βάρβαροι δεν μου αρέσουν" εκμηστηρεύτηκε κρυφά ο Λεοννάτος στον Σέλευκο. "Βλέπεις τι κάνουν; Παραδίδονται χωρίς να πολεμήσουν, προδίδοντας τον Βασιλιά τους κι ο Αλέξανδρος τους αφήνει όλους στην θέση, που κατείχαν πριν. Νικήθηκαν, αλλά τι αλλάζει γι' αυτούς; Απολύτως τίποτα, ενώ εμείς συνεχίζουμε να ταλαιπωρούμαστε πάνω στο άλογο μέρα νύχτα. Θα τελειώσει ποτέ αυτός ο καταραμένος ΤΟΠΟΣ;"

     Η απέραντη πόλη των Σούσων με ιστορία 3.000 χρόνων είχε 4 λόφους στα 4 άκρα και σε έναν απ' αυτούς υψώνονταν τα Βασιλικά Ανάκτορα. Στην είσοδο υπήρχε ένας μεγαλοπρεπής πρόναος με μεγάλους πέτρινους κίονες με κιονόκρανα. Την οροφή στήριζαν άλλοι κίονες από ξύλο κέδρου βαμμένοι κίτρινοι και κόκκινοι. Ενας προθάλαμος στρωμένος με μάρμαρα και σκεπασμένος με θαυμάσιους τάπητες οδηγούσε στην ΠΟΛΗ. 

     Ο Αλέξανδρος μπήκε θριαμβευτής στην πόλη κι αφού τον οδήγησαν στα Ανάκτορα, έφτασε στην αίθουσα το Θρόνου των Αχαιμενιδών Αυτοκρατόρων και είπε στους συμπολεμιστές του. "Φίλοι μου, αυτό που μέχρι τώρα έμοιαζε μακρινό όνειρο, γίνεται πραγματικότητα. Δύο απ' τις μεγαλύτερες πρωτεύουσες του κόσμου η Βαβυλώνα και τα Σούσα είναι στα χέρια μας. Να' στε σίγουροι πως σύντομα θα τις καταλάβουμε ΟΛΕΣ". 

     Στην συνέχεια ο Αλέξανδρος με τους συντρόφους του και τους Στρατηγούς του περιηγήθηκαν και το υπόλοιπο Ανάκτορο. Σε ένα αίθριο μιας μεγαλόπρεπης αίθουσας την προσοχή τους τράβηξε ένα απίστευτου κάλλους ιστορικό Μνημείο.

     Έκπληκτοι συγκεντρώθηκαν γύρω του και το θαύμαζαν. Επρόκειτο για ένα μπρούτζινο αγαλμάτινο σύμπλεγμα, όπου αναπαριστάνονταν δυο νέοι, που κρατούσαν μαχαίρια στα χέρια τους σηκωμένα, σαν να επεδίωκαν να χτυπήσουν έναν αόρατο ΕΧΘΡΟ.

     Ο Πτολεμαίος τους εξήγησε: "Είναι ο ΑΡΜΟΔΙΟΣ κι ο ΑΡΙΣΤΟΓΕΙΤΟΝΑΣ! Το Μνημείο των φονιάδων του τυράννου ΙΠΠΑΡΧΟΥ, αδελφού του ΙΠΠΙΑ, φίλου των Περσών και προδότη της ΕΛΛΑΔΑΣ. Ο Βασιλιάς Ξέρξης το πήρε απ' την Αθήνα ως λάφυρο πολέμου, πριν πυρπολήσει την πόλη. Βρίσκεται εδώ 150 χρόνια, για να μαρτυρεί εκείνη την ταπείνωση. Ο Καλλισθένης που κοίταζε το διάσημο Μνημείο με μεγάλο θαυμασμό, παρατήρησε: "Ο,τι και να συνέβη, αυτοί δυο άντρες όμως επανέφεραν την ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ στην ΑΘΗΝΑ.

     Μ' αυτά τα λόγια απλώθηκε μια αμηχανία στην ατμόσφαιρα, γιατί τους θύμισαν τους πύρινους λόγους του Δημοσθένη υπέρ της Ελευθερίας της Αθήνας και κατά του τυράννου ΦΙΛΙΠΠΟΥ.  Τους δημιουργήθηκε η αίσθηση, ότι ο Αλέξανδρος ξεχνούσε την ανατροφή του με τις δημοκρατικές αρχές, που είχε λάβει απ' τον ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ κι ότι ο χαρακτήρας του άρχιζε να κλείνει προς την αυτοκρατορική μεγαλοπρέπεια, που τον ΓΟΗΤΕΥΕ.

     "Φροντίστε το Μνημείο να σταλεί αμέσως στην Αθήνα, ως προσωπικό μου δώρο προς την πόλη" είπε ο Αλέξανδρος, που είχε συλλάβει στον αέρα, αυτό που όλοι σκέπτονταν και κανείς δεν τολμούσε να πει. "Ελπίζω να καταλάβουν ότι τα μακεδονικά σπαθιά πέτυχαν ένα αποτέλεσμα, που δεν θα αρκούσαν να το περιγράψουν χίλιοι δικοί τους ΛΟΓΙΟΙ και ΡΗΤΟΡΕΣ.

     Με τον Στρατό επέστρεψε στην πόλη της και η αιχμάλωτη οικογένεια του Δαρείου. Η Βασιλομήτωρ ΣΙΣΥΓΑΜΒΗ με τις παλλακίδες του Βασιλιά ξαναβρέθηκαν στα διαμερίσματά τους συγκινημένες, για την επιστροφή τους. Η Βασιλομήτωρ έμοιαζε χαρούμενη, βυθισμένη στην μυστηριώδη γαλήνη των γηρατειών της, γιατί είχε αναλάβει την ανατροφή του ΦΡΑΑΤΗ του μικρού γιου της Βαρσίνης. Του μοναδικού επιζώντα της οικογένειας, μετά τον θάνατο του παππού του Σατράπη ΑΡΤΑΒΑΖΟΥ. 

     Ο Αλέξανδρος κάθε μέρα επισκεπτόταν τα διαμερίσματα της Βασιλομήτορος, για όσο χρόνο παρέμεινε στην πόλη και συζητούσε μαζί της για ώρες με έναν διερμηνέα. Την παραμονή της αναχώρησης του, της μίλησε όπως το βράδυ πριν απ' την μάχη των Γαυγαμήλων. "Μητέρα, αύριο θα φύγω, για να καταδιώξω τον γιο σου στα βάθη της Αυτοκρατορίας του. Πιστεύω ότι οι κατακτήσεις μου έγιναν με την βοήθεια των ΘΕΩΝ. Δεν θα αφήσω το έργο μου ανολοκλήρωτο κι όσο εξαρτάται από εμένα, δεν θα κάνω κακό στον Δαρείο, μάλιστα θα προσπαθήσω να σώσω την ζωή του. Διέταξα ακόμα τους καλύτερους δασκάλους, να σου διδάξουν την γλώσσα μου, γιατί θα ήθελα μια μέρα, να ακούσω απ' τα χείλη σου τις σκέψεις σου, χωρίς άλλη παρουσία ανάμεσα μας, να τις ΜΕΤΑΦΡΑΖΕΙ.

     Ο Αλέξανδρος στα Σούσα βρήκε μεγάλο πλούτο, από 50.000 αργυρά και 9.000 χρυσά τάλαντα, που στήριξαν τα δύσκολα οικονομικά του. Την Ανοιξη του 330 π.Χ. οργάνωσε γιορτές για  την κατάκτηση μιας ακόμα πρωτεύουσας της ΠΕΡΣΙΑΣ.