Η ανεύρεση των Λειψάνων, ανανέωσε την παραδοσιακή λατρεία των Λαουρεντίνων προς τον Άγιο Δημήτριο. Πλούσιος Λαουρεντίνος στην διαθήκη του, το 1538, διέθεσε αρκετό ποσό χρημάτων στο Αββαείο, με την επιθυμία να τελείται μεγαλοπρεπής Λειτουργία, υπό τουλάχιστον 10 Ιερέων, κατά την εορτή του Αγίου Δημητρίου. Επίσης, υπάρχει στα επίσημα αρχεία τού Αββαείου, πράξη του 1592, κατά την οποία η εορτή του Αγίου τελουμένη, κατά το λατινικό εορτολόγιο την 8ην Οκτωβρίου, ανακηρύσσεται επίσημος αργία όλης της περιοχής και καθορίζεται 8ήμερος πανήγυρη, στην μνήμη του Αγίου.
Έγγραφο του αρχείου του Αββαείου, αναφέρει ότι το σώμα του Μάρτυρα, είχε διατηρηθεί ακέραιο και ευωδιάζον, μέχρι την εποχή, κατά την οποία ο Καρδινάλιος Νεγκρόνι, επίτροπος τότε του Αββαείου, το απέστειλε στην Ρώμη για αναγνώριση. Επεστράφη από εκεί, ελάχιστα ελαττωμένο στα τέλη του 17ου αιώνος.
Το 1779 έγινε νέα αναγνώριση των Λειψάνων. Έκτοτε, σφραγισμένη η λάρνακα, παρέμεινε άθικτη στο Αββαείο και λησμονήθηκε για τον υπόλοιπο κόσμο. Το θέμα των Λειψάνων το ανακίνησε, λίγο πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο ευρισκόμενος στην Ελλάδα, ως Αποστολικός Δελεγάτος, ο Τιτουλάριος Αρχιεπίσκοπος Μεσημβρίας, Ρονκάλι, ο κατόπιν Πάπας Ιωάννης ο 23ος. Μετά την πυρκαγιά του 1917 στην Θεσσαλονίκη, έγιναν ανασκαφές στην Βασιλική του Αγίου Δημητρίου, υπό του καθηγητού Σωτηρίου.
Κατά την ανασκαφή, δεν βρέθηκε το Λείψανο. Το γεγονός αυτό παρακίνησε τον Ρονκάλι, να αποστείλει το 1938, την 18η Νοεμβρίου, επιστολή προς τον επίσκοπο του Κάλι και της Πέργκολα Μαντίνι, στην οποία ζητούσε πληροφορίες για το Λείψανο του Μάρτυρος, το οποίο βρισκόταν στο Σαν Λορέντζο, περιοχή του Κάλι καί της Πέργκολα. Την ύπαρξη του Λειψάνου στην περιοχή, ανακοίνωσε στον καθηγητή Σωτηρίου, ο οποίος ζήτησε σχετικές πληροφορίες. Οι διαπραγματεύσεις διακόπηκαν λόγω της έκρηξης του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Έτσι λησμονήθηκε και πάλι το θέμα των Λειψάνων.
Το 1968, όταν επίσκοπος του Κάλι ήταν ο Καμπέλι, έγινε νέα αναγνώριση των Λειψάνων. Το απόγευμα της 2ας Σεπτεμβρίου του 1968, η λάρνακα τοποθετήθηκε καλυμμένη στην Αγία Τράπεζα, στην μέση του κεντρικού κλίτους της Βασιλικής. Ήταν τότε εκεί, σπουδαίες προσωπικότητες, όπως ο Αποστολικός Διαχειριστής της Επισκοπής, ο δόκτωρ Ανσουίνι, ανώτερος ιατρός του Κρατικού Νοσοκομείου της Πέργκολα και άλλοι. Όλοι μαζί έψαλαν τον ύμνο του Μάρτυρα και θυμιάζοντας τα Ιερά Λείψανα, προέβησαν πρώτα στην εξωτερική εξέταση της Λάρνακας και κατόπιν στο άνοιγμα αυτής. Εντός αυτής υπήρχε, ύφασμα εξ ερυθράς μετάξης, επί του οποίου βρισκόταν εφαρμοσμένη δια δύο ήλων, η αρχαία μολύβδινη πλάκα.
Τα ιερά Οστά, έχοντας στην μέση την Τίμια Κάρα και μπροστά τις κνήμες, ευρίσκονταν διατεταγμένα εντός ποσότητας βάμβακος, κεκοσμημένου με άνθη υφασμάτινα. Το σύνολο ήταν δεμένο με ταινία, από ερυθρά μετάξη. Οι ιατροί εξέτασαν τα Λείψανα και κατέληξαν στα εξής συμπεράσματα: Πρώτον, αποδεικνυόταν η αρχαιότητα των Οστών, και κατά δεύτερον, ο Μαρτυρικός Θάνατος του Αγίου, καθώς υπήρχαν πολυάριθμες θλάσεις, ακρωτηριασμοί, ραγίσματα, απώλειες υλών.
Όλα τα παραπάνω παρέμεναν άγνωστα στην Ανατολική Εκκλησία, μέχρις ότου ευλόγησε ο Κύριος την Θεσσαλονίκη. Ήταν ο φοβερός σεισμός, ο οποίος συγκλόνισε τις καρδιές των Θεσσαλονικέων και τις έφερε πιο κοντά στην Χάρη του Αγίου. Ήταν η δοκιμασθείσα πίστη των Θεσσαλονικέων, η οποία έσπευσε στην σκέπη του Αγίου. Λίγο αργότερα από την ημέρα του φοβερού σεισμού, έκανε πάταγο η ανακοίνωση του ακαδημαϊκού Αναστασίου Ορλάνδου, περί της υπάρξεως των Λειψάνων του Αγίου Δημητρίου, στο Σάν Λορέντζο in Campo. Ήταν το αποτέλεσμα εργασιών της αρχαιολόγου Μαρίας Θεοχάρη.
Αμέσως μετά την αποκαλυπτική δημοσίευση, ο Αείμνηστος Παναγιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, Παντελεήμων Χρυσοφάκης, ενήργησε εσπευσμένως, για την επαναφορά των Λειψάνων. Ζώντας έντονα τις τραγικές στιγμές του ταραγμένου ποιμνίου του, άκουσε την ανακοίνωση και την εξέλαβε ως μήνυμα εξ ουρανού. Σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, συνέλεξε πληροφορίες περί των Λειψάνων, περί της γνησιότητάς τους και κατόπιν εγκρίσεως του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της Ιεράς Συνόδου, πέτυχε την επαναφορά της Τιμίας Κάρας στην Θεσσαλονίκη.
Ας δούμε λοιπόν όλη την θαυμαστή πορεία επιστροφής των Λειψάνων: Ό Παναγιώτατος Παντελεήμων έφτασε στην Ιταλία και αρχικά επισκέφθηκε τον Επίσκοπο του Φάνο, Κωνστάντιο Μίτσι. Κατά την γενομένη συζήτηση μιλούσαν κυρίως τα δάκρυα, η λαχτάρα, ο πόθος. Η εναγώνιος παράκληση, η δίκαιη αίτηση, έκαμψαν τον Επίσκοπο, ο οποίος συγκατετέθη στην επάνοδο του Ιερού Λειψάνου. Όμως έπρεπε να το δεχτεί και ο λαός. Ο Παναγιώτατος μετέβη αυτοπροσώπως στο Σαν Λορέντζο, όπου αποκορυφώθηκε η συγκίνηση. Ιστορική και ανεπανάληπτη ήταν η στιγμή, κατά την οποία πρώτος ίστατο έμπροσθεν του Ιερού Λειψάνου. Αρχιεπίσκοποι καί Αυτοκράτορες, θέλησαν να προσκυνήσουν τον Άγιο, δεν το επέτρεψε όμως ο Θεός, από τότε που ενεταφιάσθη.
Στην συνέχεια συγκεντρώθηκαν οι κάτοικοι της Πολίχνης, για να συζητηθεί το θέμα επαναφοράς των Λειψάνων. Ο Παναγιώτατος με πειστικότητα, με ενθουσιασμό καί με την πεποίθηση, ότι εξέφραζε την επιθυμία, όχι μόνο των Θεσσαλονικέων, αλλά και του Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου, διατύπωσε το δίκαιο αίτημα. Ήταν ανάγκη, έλεγε, ιδιαίτερα κατά την περίοδο εκείνη της δοκιμασίας, να χαρίσει στο ποίμνιο του τον χαμένο θησαυρό, ήταν ανάγκη να επαναφέρει την καρδιά στην νεκρά, σχεδόν, εκ τού καταστρεπτικού σεισμού Θεσσαλονίκη, ήταν ανάγκη να στέψη την νύμφη του Θερμαϊκού, με τον αδαμαντοκόλλητο στέφανο, τον οποίο αφαίρεσαν οι επιδρομείς, εξαιτίας της ανεκτιμήτου αξίας του. Οι Λαουρεντίνοι άκουγαν συγκινημένοι και θαύμαζαν την πίστη, την αφοσίωση και την αγάπη των Θεσσαλονικέων, εκδηλουμένη δια των χειλέων του Ποιμενάρχου τους. Έτσι επέτρεψαν την παράδοση, πρώτον της τιμίας Κάρας και κατόπιν των Ιερών Λειψάνων.
Την επόμενη μέρα, με επίσημη τελετή, παραδόθηκε η τίμια Κάρα, παρουσία των Τοπικών Αρχών. Άνοιξε η Λάρνακα και ο Παναγιώτατος παρέλαβε στα χέρια του, την Τίμια Κάρα του Μεγαλομάρτυρος, ενώ δάκρυα έτρεχαν στα μάτια του. Με βαθιά συγκίνηση και ενώ έψαλλε το Απολυτίκιο του Αγίου, ανήλθε από την κρύπτη στο Ναό. Οι Λαουρεντίνοι είχαν κατακλύσει τον Μεγαλοπρεπή Ναό, όπου περίμεναν την πομπή για να απευθύνουν τον τελευταίο Χαιρετισμό.
Την άλλη μέρα, ο Παναγιώτατος έστειλε μήνυμα στην αδημονούσα Εκκλησία της Θεσσαλονίκης. Ακολούθησε η επάνοδος της Τιμίας Κάρας. Η συγκίνηση και ο ιερός ενθουσιασμός των Θεσσαλονικέων, δεν περιγράφονται με λόγια. Μέσω των Ιερών Λειψάνων, αναζωογονήθηκε η πίστη των Θεσσαλονικέων. Τα υπόλοιπα Λείψανα του Αγίου επέστρεψαν λίγο αργότερα, την 10η Απριλίου του 1980, όταν συμπληρώθηκαν 1700 χρόνια από την γέννηση του Αγίου. Αυτή εν ολίγοις είναι η ιστορία των Αγίων Ιερών Λειψάνων του Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλήτου, προστάτου, φίλου και Πατέρα μας. Άγιε του Θεού Πρέσβευε υπέρ ημών.
Με απέραντη αγάπη προς τον Μεγαλομάρτυρα Δημήτριο.
Ένα ανάξιο τέκνο του Αγίου Δημητρίου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Παρακαλούμε τα σχολιά σας να ειναι σχετικά με το θέμα, περιεκτικά και ευπρεπή. Για την καλύτερη επικοινωνία δώστε κάποιο όνομα ή ψευδώνυμο. Διαφημιστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται.
Επειδή δεν υπάρχει η δυνατότητα διόρθωσης του σχολίου σας παρακαλούμε μετά την τελική σύνταξή του να ελέγχεται. Προτιμάτε την ελληνική γραφή κι όχι την λατινική (κοινώς greeklish).
Πολύ σημαντικό είναι να κρατάτε προσωρινό αντίγραφο του σχολίου σας ειδικά όταν είναι εκτενές διότι ενδέχεται να μην γίνει δεκτό από την Google (λόγω μεγέθους) και θα παραστεί η ανάγκη να το σπάσετε σε δύο ή περισσότερα.
Το σχόλιό σας θα δημοσιευθεί, το αργότερο, μέσα σε λίγες ώρες, μετά από έγκριση του διαχειριστή του ιστολογίου, ο οποίος είναι υποχρεωμένος να δημοσιεύει όλα τα σχόλια που δεν παραβαίνουν τους όρους που έχουμε θέσει στις παρούσες οδηγίες.
Υβριστικά, μη ευπρεπή και προπαγανδιστικά σχόλια θα διαγράφονται ή δεν θα δημοσιεύονται.