Η ΠΡΟΕΛΑΣΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΣΤΗΝ ΙΣΣΟ

Γράφει η Μαίρη Καρά 

     Ο Μέγας Στρατηλάτης Αλέξανδρος μετά την μάχη στον Γρανικό ποταμό άρχισε να «απελευθερώνει» τις πόλεις της Μικράς Ασίας τη μία μετά την άλλη. Κατέλαβε την Έφεσο, την Μίλητο, την Αλικαρνασσό και τις Σάρδεις, την παλαιά πρωτεύουσα των Λυδών. Στην Σατραπεία της Λυδίας όρισε ηγεμόνα τον αδελφό του Παρμενίωνα τον ΑΣΑΝΔΡΟ.

     Στην συνέχεια υπέταξε την Λυκία και την Φρυγία και στράφηκε προς τον Γόρδιο, την πόλη στις όχθες του ποταμού Σαγγάριου, όπου βρίσκονταν τα Ανάκτορα του Βασιλιά Γορδίου, ιδρυτή της Φρυγικής Δυναστείας. Εκεί ο Αλέξανδρος έκοψε με το σπαθί του τον περίφημο «δεσμό» στην άμαξα του ΓΟΡΔΙΟΥ.

     Οι Έλληνες ξεκίνησαν απ’ τον Γόρδιο την Άνοιξη του 333 π.Χ. και πορεύθηκαν προς τη νότια Καππαδοκία. Πέρασαν την Κιλικία με σκοπό να στρατοπεδεύσουν στην ΜΥΡΙΑΝΔΡΟ. 

     Η αποφασιστική αναμέτρηση δόθηκε στις 12 Νοεμβρίου 333 π.Χ. στην στενή πεδιάδα, που ορίζεται απ’ τον κόλπο της Ισσού και το όρος Ακμανός, κοντά στην πόλη Ισσό της Κιλικίας. (σημερινό Ισκεντερούν της Τουρκίας). Ο Αλέξανδρος με το ένα εικοστό των δυνάμεων του Δαρείου εφάρμοσε την προσφιλή του τακτική της λοξής φάλαγγας, όπως στον Γρανικό. Παρέταξε τις δυνάμεις του στην αντίπερα όχθη του ποταμού Πινάρου, έτσι ώστε να καλύπτουν όλο το πλάτος της εχθρικής ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ.

     Ο θαρραλέος Στρατηγός Μέμνων είχε ήδη οργανώσει την αντίσταση της Περσικής Αυτοκρατορίας. Είχε καταλάβει την Χίο, ένα τμήμα της Λέσβου κι απέβλεπε στην ανάκτηση των Στενών του Ελλησπόντου, ώστε να αποτραπεί κάθε ενίσχυση της Ελληνικής Στρατιάς. Ευτυχώς για τους Έλληνες ο Μέμνων πέθανε αιφνιδίως από αδιάγνωστη ασθένεια, αφήνοντας εκτεθειμένο τον ΔΑΡΕΙΟ, που έπρεπε να οργανώσει την άμυνα, αφού η Αυτοκρατορία του απειλείτο απ’ τους ΕΛΛΗΝΕΣ.

     Μα δεν πρόλαβε να αναθέσει στον αξιότερο Στρατηγό του τον Χαρίδημο την αρχηγία του εκστρατευτικού σώματος, γιατί σκοτώθηκε. Ελλείψει άλλου ικανού Στρατηγού και παρά τις εισηγήσεις των Ελλήνων συμβούλων του, ανέλαβε ο άπειρος στα πολεμικά Δαρείος  την αρχηγία του Στρατού, σχεδιάζοντας να περάσει τον Ευφράτη για να φτάσει στα νότια της ΙΣΣΟΥ. 

     Προς τούτο συγκρότησε έναν πανίσχυρο Στρατό, από 600.000 πεζούς και 100.000 ιππείς, Πέρσες, Μήδους, Σκύθες, Χαλδαίους, Αρμένιους και 30.000 Έλληνες μισθοφόρους. Σαν επικεφαλής παρέταξε τον πολυπληθή Στρατό του σε στενό χώρο, όπου ο μεγάλος όγκος του δεν είχε περιθώριο ελιγμών. Έκανε δηλαδή το ίδιο λάθος, όπως στον Γρανικό. Η κίνηση αυτή είχε το πλεονέκτημα, ότι τον έφερε πίσω απ’ τις ελληνικές δυνάμεις, δίχως να τον αντιληφθεί ο Αλέξανδρος. Είχε όμως και το μειονέκτημα, ότι τον μεγαλύτερο Περσικό Στρατό απ’ τον Ελληνικό τον συνέπτυσσε σε στενή ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ. 

     Αυτή η αιφνιδιαστική του κίνηση έφερε τον Αλέξανδρο προ απροόπτου, αναγκάζοντάς τον να στείλει την εμπροσθοφυλακή του σε ταχεία προέλαση και τον ίδιο να γυρίσει πίσω, για να εκμεταλλευθεί την στενότητα του χώρου. Παρέταξε λοξά τον Στρατό του κι οδηγώντας τους Εταίρους επιτέθηκε ο ίδιος από δεξιά. Αφού έτρεψε σε φυγή το αριστερό πλευρό των Περσών, στράφηκε προς το κέντρο και τα νώτα των ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ.

      Ο περσικός στρατός κινήθηκε δυτικά και στρατοπέδευσε στην πεδιάδα των Σώχων, στη νότια Ασσυρία, αναμένοντας την άφιξη του Αλέξανδρου. Καθώς περνούσαν οι ημέρες και ο Αλέξανδρος δεν εμφανιζόταν, ο Δαρείος συνεκτιμώντας με τους επιτελείς του ότι ο Αλέξανδρος δίσταζε, αποφάσισε να κινηθεί απ’ την άνετη πεδιάδα στα στενά περάσματα της Κιλικίας. Μάταια προσπάθησε να τον μεταπείσει ο ΑΜΥΝΤΑΣ. 

     Ο Αλέξανδρος μαθαίνοντας πως ο Δαρείος είχε συγκεντρώσει στην κοιλάδα των Σώχων μεγάλο στρατό, έστειλε τον Παρμενίωνα με Θράκες, Θεσσαλούς κι άλλους Έλληνες, να καταλάβει την στενή διάβαση, που οδηγούσε από την Κιλικία στην Συρία και διερχόταν μεταξύ του όρους Ακμανός και της θάλασσας, δηλαδή του Ισσικού κόλπου και την φύλαγε μια μικρή πολεμική δύναμη, η οποία τράπηκε αμέσως σε ΦΥΓΗ. 

     Ο Αλέξανδρος φέρεται πως απείχε απ’ τους Πέρσες πάνω από 100 στάδια. Αναχωρώντας βράδυ, έφθασε τα μεσάνυχτα στην διάβαση μεταξύ Ακμανού και θάλασσας, στις ονομαζόμενες Κιλίκιες πύλες -ή Σύριες- απ’ όπου είχε διαβεί προ δύο ημερών. Γενόμενος και πάλι κύριος αυτής της αξιόλογης τοποθεσίας, ανάπαυσε τον στρατό του την υπόλοιπη νύχτα και την αυγή ξεκίνησε την πορεία εναντίον του ΔΑΡΕΙΟΥ. 

     Η Ελληνική Στρατιά διαβαίνοντας απ’ τις Ακμανίδες πύλες, έφτασε στην Ισσό. Εκεί ο Αλέξανδρος άφησε τους ασθενείς και τους τραυματίες και συνέχισε νότια, στρατοπεδεύοντας κοντά στην πόλη Μυρίανδρο, όπως είχε ήδη σχεδιάσει. Συγχρόνως όμως και ο Περσικός Στρατός μέσω των Αμανιδών πυλών κατόρθωσε, χωρίς να γίνει αντιληπτός, να φθάσει στην ΙΣΣΟ.

     Οι Πέρσες έκαναν έφοδο στην πόλη και απροκάλυπτα εξολόθρευσαν όλους τους ασθενείς και τραυματίες Έλληνες, που είχε αφήσει ο Αλέξανδρος εκεί. Με αυτόν τον τρόπο διαμόρφωσαν και την ανάγκη διαφορετικής στρατηγικής αντιμετώπισής τους απ’ τους Έλληνες, καθώς αν γινόταν μάχη, θα ήταν αναγκασμένοι να πολεμήσουν στην στενή πεδιάδα της Ισσού, ανάμεσα στην θάλασσα και τα ΑΚΜΑΝΙΚΑ ΟΡΗ.

     Όταν το πληροφορήθηκε ο Αλέξανδρος, δεν θεώρησε την πληροφορία σωστή. Για να την εξακριβώσει, έστειλε μια τριακόντορο να πλεύσει βόρεια προς την Ισσό. Οι Αξιωματικοί που επέβαιναν είδαν με τα μάτια τους τα πλήθη της Περσικής Στρατιάς στρατοπεδευμένα κοντά στην θάλασσα, βόρεια του ποταμού Πίναρου. Μετά απ’ την εκτέλεση της αποστολής του το πλοίο επέστρεψε και οι Αξιωματικοί έδωσαν πλήρη αναφορά, για όσα είδαν κι έμαθαν στον ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ.

     Βέβαιος πλέον για την ακριβή θέση του εχθρού, ο Αλέξανδρος συγκάλεσε τους Στρατηγούς, τους Ιλάρχους και τους Ηγέτες των συμμάχων, τους ανήγγειλε την επερχόμενη μάχη, εξήγησε το λάθος του Δαρείου, που καθήλωσε τις δυνάμεις του απ’ την ευρυχωρία της πεδιάδας των Σώχων στην στενή διάβαση, θύμισε ιδιαίτερα στους Έλληνες, ότι πολεμούν για το κοινό συμφέρον της Ελλάδας, ενώ οι μισθοφόροι ομογενείς τους αγωνίζονταν δόλια με τον ΔΑΡΕΙΟ.

      Ακόμα έφερε στην μνήμη όλων το κατόρθωμα των μυρίων με ηγέτη τον ΞΕΝΟΦΩΝΤΑ, παρόλο που δεν διέθετε ιππικό, ενώ αυτοί διέθεταν ιππείς Θεσσαλούς, Βοιωτούς, Πελοποννήσιους, Μακεδόνες και Θράκες. Παρουσίασε δηλαδή αναμφισβήτητη τη νίκη κι όλοι τον επικρότησαν. Σφίγγοντάς του το χέρι, τού ζήτησαν να τους οδηγήσει εναντίον των εχθρών. Κι εκείνος τους ευχαρίστησε ζητώντας τους καλό φαγητό για τους στρατιώτες και προφυλακή ιππέων για τις ΑΚΜΑΝΙΔΕΣ ΠΥΛΕΣ. 

 

(συνεχίζεται)